ကၽြန္ေတာ္မုန္းေသာ လူအခ်ိဳ ့

အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေဖရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလး ၂ ေယာက္ရယ္ ေမာ္လျမိဳင္ ကေန ရန္ကုန္ကို သြားဖို ့ အိမ္ကေန မနက္ေစာေစာ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက ေမာ္လျမိဳင္ နဲ ့ ရန္ကုန္ က တိုက္႐ိုက္ ကားလမ္း မေပါက္ေသးဘူး ။ ေမာ္လျမိဳင္ကေန မုတၱမကို ဇက္သေဘာၤနဲ ့ ကူး ၊ မုတၱမ ကေနမွ ကားနဲ ့ျဖစ္ျဖစ္ ရထားနဲ ့ ျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္ကို သြားရတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ သေဘာၤဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ မိုးစလင္းေနျပီး ။ ဇက္ေပၚမွာေတာ့ ကုန္ေတြ ၊ ခရီးသြားေတြ နဲ ့ ျပည့္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့လဲ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ထိုင္ျပီး ဟိုေငး ဒီေငးနဲ ့ လိုက္ခဲ့ ၾကတယ္ ။ မုတၱမ ဆိပ္ကို သေဘာၤ ကပ္ေတာ့ မိုးေတာ္ေတာ္လင္းေနျပီး ။

သေဘာၤကပ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပထမဆံုး သတိထားမိ တာက လူေတြ ႐ုတ္႐ုတ္ သဲသဲနဲ ့ သေဘာၤေပၚက ဆင္းရမွာ ေၾကာက္ ေနၾကတယ္ ။ ဒီေန ့ ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းတယ္ ။ ဒီခရီးကို ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ေတြ အမ်ားၾကီး လာဖူးပါတယ္ ။ ခရီးသည္ေတြမ်ား ခါတိုင္းဆို အနံ ့အသက္ေပါင္းစံုနဲ ့ လူေတြ ၾကပ္သိပ္ေနတဲ့ ဒီသေဘာၤေပၚက ဆင္းခ်င္ၾကလြန္းလို ့ တစ္ခ်ိဳ ့ဆို သေဘာၤ မကပ္ခင္ေတာင္ ေဘာတံတား ေပၚကို ခုန္ကူးၾကတယ္ ။ လူေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ဆိပ္ခံ တံတားေပၚကို လွမ္းၾကည့္တယ္ ျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ သား အေဖ့ နားမွာ ကပ္ေန လူခ်င္းမကြဲ ေစနဲ ့ အေဖတို ့ အခုဆင္းမယ္ လို ့ လွမ္းေျပာတယ္ ။

ခါတိုင္းဆို ကၽြန္ေတာ္တို ့ ကေလးေတြပါရင္ လူနည္းနည္း႐ွင္းမွ သေဘာၤေပၚက ဆင္းတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ဒီေန ့ေတာ့ ဆိပ္ခံတံတား ေပၚတက္တဲ့ ထြက္ေပါက္နားမွာ တြန္ ့ဆုတ္ တြန္ ့ဆုတ္ နဲ ့ ဆင္းရမလို မဆင္းရ မလို ျဖစ္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးထဲကို အတင္းတိုး ေနတယ္ ။ ဆိပ္ခံေဘာေပၚ ေရာက္တာနဲ ့ ခါတိုင္းနဲ ့ မတူ ထူးျခားေနတာက ဆိပ္ခံေဘာနဲ ့ တံတားေပၚမွာ စစ္သားေတြ ၅ ေပ ေလာက္စီ ျခားျပီး တန္းစီ ရပ္ေနၾကတယ္ ။

ခါတိုင္းဆို လူေတြ တံတားေပၚမွာ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ သူ ့ထက္ငါဦးေအာင္ ဆူဆူညံညံ အေျပး အလႊား အလုအယက္ တက္ဆင္း ေနၾကတာပါ ။ ခုေတာ့ တံတားေဘး ၂ ဖက္မွာ တန္းစီျပီး ရပ္ေနတဲ့ စစ္သားတန္း ၾကားထဲကေန လူေတြက ေျဖးေျဖးခ်င္း တက္ေနေတာ့ ၂ ေယာက္ တစ္တြဲ ၊ ၃ ေယာက္ တစ္တြဲ တန္းစီျပီး သြားေနၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္ ။ အားလံုးရဲ ့ ေခါင္းေတြက ငိုက္လို ့ စကားသံေတြ ကလဲ တိတ္ဆိတ္လို ့ ။

ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုခံုးတစ္ဖက္မွာ အဝတ္အစား အိတ္ကိုလြယ္ ျပီး လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ္ ့ ညီမ အငယ္ကို ခ်ီထားတယ္ ။ အျခား လက္တစ္ဖက္ ကေတာ့ လမ္းမွာစားဖို ့ ထည့္လာတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ျခင္းကို ကိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ညီမ အၾကီးကို လက္တြဲထားတယ္ ။ အဝတ္အစား အိတ္တစ္လံုးနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေနာက္နားမွာ ကန္ ့လန္ ့ ကန္ ့လန္ ့ ေပါ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖလဲ အျခားသူေတြလိုပဲ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို မၾကည့္ပဲ ေခါင္းငုတ္ျပီး တံတားကို တက္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ခဏခဏ လွည့္ၾကည့္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ တံတားအလယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ေအာက္ဖက္ ဆိပ္ခံေဘာ တံတားကေန ဆူဆူညံညံ အသံေတြ ၾကားရတယ္ ။ သေဘာၤရဲ ့ အျခား တစ္ဖက္ကေန ေရထဲ ခုန္ဆင္းျပီး ဆိပ္ခံေဘာ တံတားနဲ ့ ေဝးတဲ့ဖက္ကို ေရကူးေျပး ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ပဲ့ခ်ိတ္ေလွ နဲ ့ အသင့္ေစာင့္ ေနတဲ့ စစ္သားေတြက ျပန္လာခဲ့ဖို ့ ေအာ္ဟစ္ ဆဲဆိုျပီး လိုက္ဖမ္းတာပါ ။ အဲဒီလူလဲ ၾကာၾကာ မကူးလိုက္ ရပါဘူး ။ ပဲ့ခ်ိတ္ေပၚက စစ္သားေတြက မွီလဲသြားေရာ ပဲ့ခ်ိတ္ေပၚကို အတင္းဆြဲ တင္ေနတာ ေတြ ့လိုက္တယ္ ။ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ကို ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ပုတ္ျပီး အနားမွာ ေနပါဆိုတာ နားမေထာင္ဘူး လာေ႐ွ ့ကေလွ်ာက္ ဆိုျပီး မာန္ပါေလေရာ ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ တံတားေပၚကို အေ႐ွ ့ ကေန ဆက္တက္ခဲ့တယ္ ။

တံတားထိပ္ေရာက္ေတာ့ လူေတြတန္းစီ သလို ျဖစ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့ရတယ္ ။ စစ္သား ၃ ေယာက္ေလာက္က တံတားထိပ္မွာ ပိတ္ရပ္ေနျပီး တက္လာတဲ့ လူေတြအားလံုးကို အုပ္စု ၂ စုခြဲေနတယ္ ။ တစ္ျခမ္းကို ဖယ္ထုတ္လိုက္တဲ့ သူေတြက ကိုယ့္ကိစၥ ရွိရာကို ကိုယ္သြားႏိုင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အျခားတစ္ျခမ္းကို ဖယ္ထုတ္လိုက္တဲ့ သူေတြကေတာ့ စစ္သားေတြ ဝိုင္းျပီးေစာင့္ေနတဲ့ မီးရထား႐ံုး ေ႐ွ ့က ကြင္းျပင္ေလးမွာ သြားထိုင္ရတယ္ ။

အုပ္စုခြဲေနတဲ့ စစ္သားက ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို ကိုယ့္ကိစၥ႐ွိရာ သြားႏိုင္တဲ့ လူစုဖက္ ကိုပို ့ခဲ့တယ္ ။ ရထားလက္မွတ္ ကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ စီစဥ္ေနတုန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရထား႐ံုး ေ႐ွ ့မွာ မ်က္ႏွာ မသာမရာနဲ ့ စုထိုင္ေနရတဲ့ သူေတြကို စိတ္ဝင္စား ေနမိတယ္ ။ ဒီလူေတြကို ဘာလို ့ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ဖမ္းထားသလို ထိုင္ခိုင္းထား ရတာလဲ ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စစ္တပ္နဲ ့ အျခား လက္နက္ကိုင္ တပ္ေတြ ကလဲ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီလူေတြက အျခားအဖြဲ ့က လူေတြမို ့လို ့ ဖမ္းထားတာလား ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ေနတယ္ ။ အဲဒီ စုထိုင္ေနရတဲ့ လူေတြနားကို ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ရပ္ၾကည့္ ေနခဲ့တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ၾကာၾကာ မၾကည့္လိုက္ရပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေနာက္ကေန တီးထည့္လိုက္လို ့ ေခါင္းပူ သြားျပီး ဆြဲေခၚတာကို ခံလိုက္ရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွ မေျပာပဲ တိတ္တိတ္ေလး ဆြဲေခၚခဲ့ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္း ေရာက္ေတာ့မွ ဘယ္လို ကေလးမွန္း မသိဘူး ၊ လူၾကီးေျပာတာ ဘယ္ေတာ့မွ နားမေထာင္ ဘူးဆိုျပီး ဆူပါေလေရာ ။ ၁၅ မိနစ္ ေလာက္အတြင္းမွာ ၂ ၾကိမ္ အဆူေရာ ၊ အေဆာ္ေရာ ခံလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ဘုသြားတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ ရထားေပၚမွာ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ျပီး ထိုင္ေနလို ့မွ သိပ္မၾကာ ေသးဘူး စစ္သား ၂ ေယာက္ တြဲေပၚ တက္လာတယ္ ။ ရထားေပၚမွာ တစ္ခုခုကို ႐ွာေနတဲ့ ပံုစံနဲ ့ လိုက္ၾကည့္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို ေက်ာ္ေလွ်ာက္ သြားျပီး အိမ္သာေတြကို သြားစစ္တယ္ ။ အဲဒီစစ္သား ၂ ေယာက္ကို လိုက္ ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက မ်က္ေမွာင္ ၾကဳံ ့ုျပီး ျငိမ္ျငိမ္ ထိုင္ေနဖို ့ လွမ္းေျပာတယ္ ။ ဒီတစ္ခါ ကေတာ့ ဘလိုင္းၾကီး ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္ျငိမ္ ထိုင္ေနရက္နဲ ့ အဆူခံ ရတယ္ ။ စစ္သား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ နားကို ျပန္ေလွ်ာက္ လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကို ၾကည့္လိုက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက အဲဒီ စစ္သားနဲ ့ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမွာကို ေ႐ွာင္ ခ်င္ပံု ရတယ္ ျပတင္းေပါက္ ကေန အျပင္ဖက္ကို ၾကည့္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တို ့ကို ခဏရပ္ ၾကည့္ျပီး အဲဒီ စစ္သား ၂ ေယာက္ ျပန္ဆင္း သြားတယ္ ။

အခ်ိန္အတိုေလး အတြင္းမွာ ၃ ခါေတာင္ ဆူခံ ထိထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ေန လိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကေတာ့ နာရီ တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနတယ္ ။ ရထားကလဲ ထံုးစံ အတိုင္း အခ်ိန္ ေနာက္က် ျပီးမွ ထြက္တယ္ ။ ရထားထြက္ျပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာျပီးေတာ့မွ သိသိသာသာ ေကာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သားဗိုက္ဆာလား ဘာစားမလဲ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အေဖျပန္ေခ်ာ့တယ္ ။ အဲဒီေန ့က အျမဲတမ္း လူျပည့္ေနတတ္တဲ့ မုတၱမ - ေမာ္လျမိဳင္ ရထားက ထူးထူးျခားျခား တြဲတိုင္းမွာ ခုန္ေတြ အမ်ားၾကီး လြတ္ေနခဲ့တယ္ ။

ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကို ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ၾကိဳေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေမက လာၾကိဳရင္း ဒီေန ့ ရထားက လူေခ်ာင္တယ္ေနာ္ လို ့ ေျပာေတာ့ မုတၱမွာ ေပၚတာဖမ္းေနလို ့ ငါေတာင္ ကေလးေတြနဲ ့ မို ့လို ့ထင္တယ္ ကံေကာင္းလို ့ လြတ္ခဲ့တာ လို ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ျပန္ေျပာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးရတယ္ ။

ညဖက္ မသကာၤဖြယ္ရာ ေမွာင္ရိပ္ခိုေနတဲ့ သူေတြ ၊ အက်ဥ္းသား ေတြကို စစ္တပ္က ေပၚတာ အျဖစ္ ေခၚတတ္တယ္ လို ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတယ္ ။ အခုလက္ေတြ ့ ၾကံဳရမွ ေပၚတာ ဖမ္းတယ္ဆိုတာ ဒီလိုလဲ႐ွိလား ဆိုျပီး အံ့ၾသမိတယ္ ။ ရထား႐ံုးေ႐ွ ့မွာ ထိုင္ေနရတဲ့ လူေတြအားလံုးက ေယာက္်ားေလး ေတြခ်ည္းပဲ ဆိုတာလဲ ခုမွ သတိထားမိတယ္ ။ တံတားထိပ္မွာ ရပ္ေနတဲ့ စစ္သားေတြက ေယာက္်ားေလး ေတြနဲ ့ က်န္တဲ့ သူေတြကို အုပ္စုခြဲ ထုတ္လိုက္တာပဲ ။ ေရကူးေျပးတဲ့ သူကို လိုက္ဖမ္းၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ နဲ ့ တံတားေပၚက တစ္ခုခုကို ေၾကာက္ေနတဲ့ ပံုစံနဲ ့ ေျဖးေျဖးခ်င္း တန္းစီျပီး တက္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးကိုလဲ ျပန္ျမင္မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ ့ အနားမွာ မေနလို ့ ဆိုျပီး ခဏခဏ ဆူတာကို လဲ ခုမွ နားလည္ မိတယ္ ။

ကိုယ္တိုင္မၾကံဳဖူးရင္ စစ္တပ္က ဒီလိုမ်ိဳးေတြ လုပ္ပါ့မလားလို ့ သံသရ ႐ွိေနမဲ့ သူေတြလဲ႐ွိမယ္ ။ သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ တိုင္းကို အရင္က ဒိုင္ခံျပီး ေျဖတတ္တဲ့ ျပည္တြင္းက အရာ႐ွိ တစ္ေယာက္က ဒီလို အတင္းအက်ပ္ ခိုင္းေစမႈေတြ အရင္ ျပည္တြင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနစဥ္ ကာလ တုန္းက႐ွိ ခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ တိုင္းျပည္က ေအးခ်မ္းေနျပီး ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မ႐ွိေတာ့ ဘူးလို ့ သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ တစ္ခုမွာ ႐ွင္းျပျပီး ဝန္ခံခဲ့ဖူးတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို လုပ္တဲ့ သူေတြကို ဘယ္လို အျပစ္ေပးမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ၊ ေနာက္ထပ္ ဒါမ်ိဳးေတြ ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို စီစဥ္ထားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး သူမေျပာခဲ့ဘူး ။ အခုထိ ျပည္တြင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနျပီး ဆိုတာနဲ ့ ေပၚတာေတြ ဖမ္းေနတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းက အျမဲတမ္း ကပ္ပါလာ တတ္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသား အ႐ြယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို အၾကီးဆံုးက ျမ၀တီ မဲေဆာက္ ဖက္က တဆင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ သြားျပီး ကုန္ေတြ သြားသြား ၀ယ္ပါတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္ တုန္းက ကရင္ အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ အစိုးရ တပ္ေတြ တိုက္ပြဲ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ ။ လမ္းခရီးမွာ ေပၚတာ ခဏခဏ ဖမ္းပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို ကို ဂ႐ုစိုက္ဖို ့ ေျပာေတာ့ ေပၚတာ ဖမ္းတာေတာ့ ေ႐ွာင္လို ့ မရ ဘူးတဲ့ ၊ ကံပဲတဲ့ ။ ေခၚခ်င္ရင္ တည္းေနတဲ့ ေနရာ တံခါး လာေခါက္ျပီး ေခၚတာတဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မပူ ပါနဲ ့ လူအစား ငွားလို ့ ရတယ္တဲ့ ။ ကိုယ္ အဖမ္းခံ ရရင္ ကိုယ့္အစား လူတေယာက္ ငွားျပီး အစားထိုး ထည့္ေပး လိုက္လို ့ ရတယ္တဲ့ ။ အဲဒီလို အငွားလိုက္တဲ့ သူေတြ ႐ွိတယ္တဲ့ ။ သူ ့အရပ္ နဲ ့ သူ ့ဇာတ္ကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ ။

ႏိုင္ငံျခား သတင္း ဌာနေတြ နဲ ့ ခဏခဏ အင္တာဗ်ဴး လုပ္တတ္တဲ့ ျပည္ပေရာက္ အရာ႐ွိ ေဟာင္း တစ္ေယာက္ကလဲ စစ္တပ္မွာ ေပၚတာ ေခၚရင္ ေပၚတာ သမား တစ္ေယာက္ အတြက္ တစ္ရက္ကို လုပ္အားခ ဘယ္ေလာက္ေပးရမယ္ ၊ ဆန္ဘယ္ေလာက္ ၊ ဆီဘယ္ေလာက္ ေပးရမယ္ဆိုျပီး သတ္မွတ္ထားတာ ႐ွိတယ္ ။ အဲဒီအတိုင္းသာ အမွန္အတိုင္း ေပးျပီး ေခၚရင္ ကိုယ့္သေဘာ နဲ ့ကိုယ္ လိုက္ၾကမဲ့ သူေတြ အမ်ားၾကီး ႐ွိပါတယ္ ၊ အတင္းအက်ပ္ ေခၚေနစရာ လိုမွာ မဟုတ္ပါဘူးလို ့ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ ေျပာဖူးတယ္ ။ အေျခအေနေတြ သိေနရက္နဲ ့ ျပည္တြင္းမွာ တုန္းကေတာ့ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ ေနခဲ့ျပီး ျပည္ပေရာက္မွ ေအာ္ေနတာေတာ့ ဘာလို ့လဲ ဆိုတာ သူပဲ အသိဆံုး ျဖစ္မယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ စစ္တပ္ကို မမုန္းပါဘူး ။ စစ္တပ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံမွာ မ႐ွိမျဖစ္ အဖြဲ ့အစည္း တစ္ခုပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ႏိုင္ငံရဲ ့ သမိုင္းမွာလဲ စစ္တပ္က အေရးၾကီးတဲ့ ေနရာက အမ်ားၾကီး ပါခဲ့ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဥပေဒ ကို လက္တလံုးျခား လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ နဲ ့ ကိုယ္ျမင္ခ်င္တာကိုပဲ ေ႐ြးျပီး ျမင္ တတ္ၾကတဲ့ စစ္တပ္ထဲက လူေတြ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မုန္းတယ္ ။

BBC သတင္းေထာက္နဲ ့ interview မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ …
“ I don't want to see the military falling. I want to see the military rising to dignified heights of professionalism and true patriotism ”

ဓာတ္ပံုထဲက ဇာတ္လမ္းမ်ား (၁)

Einsatzgruppen ဆိုတာ ဒုတိယ ကမာၻစစ္ မတိုင္မွီက ဖြဲ ့စည္းခဲ့တဲ့ ဂ်ာမန္ အထူးလက္ေ႐ြးစင္ တပ္ဖြဲ ့ တစ္ခုပါ ။ Einsatzgruppen တပ္သားေတြရဲ ့ အဓိကတာဝန္က ဂ်ာမန္တပ္မၾကီးေတြ ေနာက္ကလိုက္ျပီး ဂ်ာမန္ေတြ သိမ္းပိုက္ျပီးတဲ့ ျမိဳ ့ ႐ြာေတြက လူေတြကို ရက္ပိုင္းအတြင္း အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ သတ္ဖို ့ ျဖစ္တယ္ ။

Einsatzgruppen တပ္သားေတြဟာ ၂ ရက္အတြင္း လူေပါင္း ၃၃၄၇၁ ေယာက္ အသတ္ခံခဲ့ ရတဲ့ Babi Yar massacre နဲ ့ ၂ ရက္အတြင္း လူေပါင္း ၂၅၀၀၀ အသတ္ခံခဲ့ ရတဲ့ Rumbula massacre အပါအဝင္ Poland, Netherlands, Belgium, France နဲ ့ Soviet Union စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ လူေတြကို အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ သတ္ခဲ့ၾကတယ္ ။

ဒုတိယ ကမာၻစစ္ ကာလ အတြင္းမွာ Einsatzgruppen တပ္သားေတြဟာ စစ္သံု ့ ပန္းေတြ ၊ သူလွ်ိဳေတြ ၊ အျပစ္မဲ့ ျပည္သူေတြ ၊ သက္ၾကီး ႐ြယ္အိုေတြ နဲ ့ ကေလးငယ္ေတြ အပါအဝင္ လူေပါင္း ၁ သန္းေက်ာ္ကို ပစ္သတ္ခဲ့ၾကတယ္ ။ အသတ္ခံခဲ့ ရတဲ့ လူအမ်ားစု ကေတာ့ ဂ်ဴး လူမ်ိဳးေတြ ျဖစ္တယ္ ။

















ဝမ္းနည္း ေၾကကြဲစရာ ေကာင္းတဲ့ မွတ္တမ္း ဓာတ္ပံုေတြထဲက ေအာက္က ဓာတ္ပံုကေတာ့ လူသိ အမ်ားဆံုးနဲ ့ အေၾကာ္ၾကားဆံုး ဓာတ္ပံုပါ ။ အဲဒီဓာတ္ပံုကို Einsatzgruppen တပ္သား တစ္ေယာက္ သိမ္းထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြထဲက ရခဲ့တာျဖစ္ျပီး ဓာတ္ပံုရဲ ့ ေနာက္ေက်ာဖံုးမွာ “The last Jew of Vinnitsa” (Vinnitsa ျမိဳ ့မွ ေနာက္ဆံုး ဂ်ဳး) လို ့ ေရးထားတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက Vinnitsa ျမိဳ ့မွာ ေနထိုင္ေနတဲ့ ဂ်ဳးလူမ်ိဳး ၂၈၀၀၀ လံုး အသတ္ခံခဲ့ရတယ္ ။

ငုတ္တုတ္ ဗုဒၶ

ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္း ႏွစ္က တက္တဲ့ ႐ူပေဗဒ က်ဴ႐ွင္က ဆူးေလဘုရားနဲ ့ ေတာ္ေတာ္ေလး နီးတယ္ ။ က်ဴ႐ွင္ရဲ ့ ေဘးနားမွာလဲ ဗလီတစ္ခု ႐ွိတယ္ ။ အခ်ိဳ ့ စာသင္ခ်ိန္ေတြက ဗလီမွာ ဘုရား ဝတ္ျပဳၾကတဲ့ အခ်ိန္နဲ ့ တိုက္ေနတယ္ ။ ဗလီမွာ ဘုရား ဝတ္စျပဳ ၾကျပီးဆို ေလာ္စပီကာနဲ ့ အသံ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္တတ္တဲ့ အတြက္ အဲဒီအခ်ိန္ဆို ဆရာ ့ အသံကို ဘယ္သူမွ မၾကားရေတာ့ စာသင္တာကို ခဏရပ္ျပီး အသံရပ္သြားတဲ့ အထိ ေစာင့္ေန ရတတ္တယ္ ။

တစ္ေန ့ အဲဒီလို ေလာ္စပီကာနဲ ့ ေအာ္တာကို ေစာင့္ျပီး အသံရပ္သြားေတာ့ ဆရာက စာဆက္ မသင္ေသးပဲ ေက်ာင္းသားေတြဖက္ လွည့္ျပီး မြတ္စလင္ ဘာသာဝင္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ကို မင္းတို ့ ဝတ္ျပဳရင္ အျမဲတမ္း ဘာလို ့ အက်ယ္ၾကီး ေအာ္ရတာလဲ ၊ တိုးတိုး ဝတ္ျပဳလို ့ မရဘူးလားလို ့ ဆရာ ေမးဖူးတယ္ ၊ အဲဒီ ေက်ာင္းသားက အဲဒါ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ဝတ္ျပဳတာကို ဘုရားသိေအာင္ ဝတ္မျပဳခင္ ဘုရားကို ေခၚတာလို ့ ျပန္ေျဖတယ္ လို ့ေျပာတယ္ ။ ဘုရား ပင့္တယ္ ဆိုတာမ်ိဳးကို ေျပာခ်င္တာ ျဖစ္လိမ့္မယ္ ၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ ေက်ာင္းသားက ဆရာ့ကို အဲဒါ ဘုရားကို ေခၚတာလို ့ လြယ္လြယ္ပဲ ျပန္ေျဖခဲ့တယ္ ။

ဟိုတစ္ေန ့ကလဲ ေ႐ွ ့နားမွာ အျမဲတမ္း ထိုင္တတ္တဲ့ တ႐ုတ္မေလး ၂ ေယာက္ က်ဳ႐ွင္ မလာလို ့ ဆရာေမးေတာ့ ကမ္းနားလမ္းက ဘံုေက်ာင္း တစ္ခုကို ေဗဒင္ ေမးဖို ့ ဆိုလား ၊ စာခ် ဖို ့ ဆိုလား မသိဘူး လုပ္ဖို ့ သြားလို ့ မလာျဖစ္တာလို ့ ျပန္ေျပာ တယ္တဲ့ ။ နင္တို ့ စာခ်တာက က်ဳ႐ွင္ကို လာျပီးမွ သြားရင္ မရဘူးလား ဆိုေတာ့ အဲဒီ သူတို ့ သြားေမးတဲ့ မယ္ေတာ္လား ကိုယ္ေတာ္လား မသိဘူး အဲဒီ ပုဂၢိဳလ္က ညေနဆို မ႐ွိဘူး ၊ မနက္ပိုင္း သြားမွ ေမးတာ မွန္တယ္လို ့ ျပန္ေျပာ တယ္တဲ့ ။

ဆရာက ဆက္ျပီး မြတ္စလင္ ဘာသာဝင္ ေတြက ဘုရားဝတ္ျပဳ ေတာ့မယ္ဆို ဝတ္မျပဳခင္ ဘုရားကို အရင္ ေအာ္ေခၚရတယ္ ။ တ႐ုတ္ ဘာသာဝင္ေတြ က်ေတာ့ ဘံုေက်ာင္းကို ေစာေစာ သြားရတယ္ ။ ေနာက္က်မွ သြားရင္ မေတြ ့ရ ေတာ့ဘူး ။ ငါတို ့ ဗုဒၶဘာသာ ဘုရားပဲ ေကာင္းတယ္ ငါတို ့ ဘယ္အခ်ိန္ပဲ ဘုရားေပၚ တက္သြားသြား ငုတ္တုတ္ ထိုင္ေနတယ္တဲ့ ။ ။

မီးကို ျငိမ္းတဲ့ မီး

ကၽြန္ေတာ့္အထက္က အစ္ကိုနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ကြာတယ္ ။ အထက္ေအာက္ ကလဲျဖစ္ အ႐ြယ္ကလဲ သိပ္မကြာေတာ့ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၂ ေယာက္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဆာ့တဲ့အခါအတူတူပဲ ေဆာ့ၾကတယ္ ။ သူ ့ သူငယ္ခ်င္းလဲ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းလဲ သူ ့ သူငယ္ခ်င္း ပါပဲ ။

တစ္ေန ့ရပ္ကြက္ထဲက အျခားကေလးေတြနဲ ့ ကစားေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ႐ြယ္တူ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္နဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းၾကပါေလေရာ ။ ျပသနာက ျငင္း႐ံုနဲ ့ ျပီးမသြားပဲ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာၾကရင္းကေန မင္းသတၱိ ႐ွိရင္ မင္းနဲ ့ ငါနဲ ့ တစ္ေယာက္ခ်င္း ခ်မယ္ ဆိုျပီး ဟိုေကာင္က ကၽြန္ေတာ္ကို စိန္ေခၚပါေလေရာ ။

အျပိဳင္ ျငင္းတုန္းကေတာ့ ျငင္းခဲ့ေပမဲ့ သူ အဲဒီလို စိန္ေခၚ လာလိမ့္ မယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မထားခဲ့ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၂ေယာက္ရဲ ့ ျပသနာေၾကာင့္ ကစားပြဲကို ရပ္ထားရတယ္ ။ သူက စိန္ေခၚလိုက္ေတာ့ ကစားေနတဲ့ အျခားကေလးေတြ အားလံုးရဲ ့ အၾကည့္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာ မလဲဆိုတာကို သိခ်င္ေနၾကတယ္ ။

အဲဒီအ႐ြယ္အထိ ကၽြန္ေတာ္ အျခားသူေတြနဲ ့ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ျဖစ္တဲ့အထိ တစ္ခါမွ ရန္မျဖစ္ ဖူးေသးဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိန္ေခၚတဲ့ ေကာင္ကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ႐ြယ္တူေတြထဲမွာ ပြဲတိုင္းေက်ာ္လို ျဖစ္ေန တဲ့သူ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ ကိုေၾကာက္လားဆိုေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ ျဖစ္တဲ့အထိ ရန္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးေတာ့ ကိုယ့္လက္ရည္ ဘယ္လို႐ွိမွန္း ကိုယ္လဲမသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ ့ ကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာစရာ စကား မ႐ွိဘူး ။

ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ နဲနဲၾကာၾကာ ျငိမ္ေနေတာ့ သူကပို အတင့္ရဲ လာတယ္ ။ မင္းေၾကာက္ေန တာလား ၊ မင္းအေျခာက္လား ၊ မင္း သတၱိ မ႐ွိ ဘူးလားကြ ဆိုျပီး ဆက္တိုက္ စိန္ေခၚေတာ့တယ္ ။ အတူတူ ကစားေနတဲ့ အခ်ိဳ ့ ကေလးေတြက သူ ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ေဆာ့ဖို ့ ဝိုင္းေျပာၾကေပမဲ့ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ဆက္စိန္ေခၚ ေနတယ္ ။ က်န္တဲ့ ကေလးေတြ က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းၾကည့္ ေနၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကို ပိုျပီး စိတ္ဝင္စား ေနၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို တစ္ခုခုေတာ့ ျပန္ေျပာ ရေတာ့မယ္ ။

ဒီအတိုင္း ငေၾကာက္ၾကီး ပါကြာဆိုျပီး အ႐ွက္ကြဲခံျပီး အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ မလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ထခ်ျပီး အေျဖ ႐ွာမလား ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားရျပီး ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအတိုင္း ကေတာ့ အေလွ်ာ့ မေပးခ်င္ဘူး ၊ ထခ်ရင္ေရာ ငါသူ ့ကို ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတဲ့ သံသယ ကလဲ စိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုကို ေ႐ြး ရေတာ့မယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွလုပ္စရာ မလိုလိုက္ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ဖက္ကေန သူ ့နာမည္ကို လွမ္းေခၚသံ ၾကားလိုက္တယ္ ။ သူ ့နာမည္ကို ေခၚလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္မၾကည့္ပဲ သိလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက သူ ့ကို “ငါ့ညီက ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာေနတာကို မင္းက စိန္ေခၚေနရေအာင္ မင္းကလူမိုက္လား ၊ မင္းမိုက္ရင္ ငါ့ နဲ ့ ခ်မယ္လို ့” ဆက္ေျပာလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက သူ ့ထက္ အသက္လဲ ၾကီးတယ္ ၊ လူေကာင္လဲ ၾကီးတယ္ ။

သူကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို ကိုၾကည့္ျပီး မင္းနဲ ့ ငါက႐ြယ္တူမွ မဟုတ္တာ ၊ မင္းနဲ ့ေတာ့ မခ်ဘူးလို ့ ျပန္ေျပာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက မင္းမိုက္တယ္ ခ်ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ငါနဲ ့ခ် ၊ ငါနဲ ့မခ်ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ အျခားသူေတြကိုလဲ စိန္လိုက္ေခၚ မေနနဲ ့ ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ကစားဆိုျပီး ရန္ပြဲကို အဆံုးသတ္ လိုက္တယ္ ။ အဲဒီေန ့က ရန္စတဲ့သူကို ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုက ရန္ျပန္စျပီး ရန္ပြဲကို အဆံုးသတ္ ခဲ့တယ္ ။

အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို ကေတာ့ မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ ့က ရပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူ ့ကို အျမဲတမ္း ေက်းဇူးတင္ေနတယ္ ။ မွတ္သားစရာလဲ ရလိုက္တယ္ ။ တစ္ခ်ိဳ ့ အေျခအေန ေတြမွာ ရန္ကိုျငိမ္းဖို ့ အတြက္ ရန္လိုတယ္ ။ Fight fire with fire ဆိုသလိုပဲ အခ်ိဳ ့အရာေတြကို တားဆီးဖို ့ ၊ ရပ္တန္ ့ေအာင္ လုပ္ဖို ့ အတြက္က တူညီတဲ့ နည္းလမ္းနဲ ့ ျပန္ျပီး တုန္ ့ျပန္မႈကသာ အမွန္ကန္ဆံုး ေ႐ြးစရာ နည္းလမ္း ျဖစ္တယ္ ။ ။

Defeat is not the worst of failures. Not to have tried is the true failure.
George Edward Woodberry

The war that will end war.
H. G. Wells

အမွတ္တရ ေနာင္တ

သူနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၆ႏွစ္ေလာက္ ကြာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုေတာ့ မတြဲခဲ့ ၾကပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္ ၾကားမွာ အျခားလူေတြနဲ ့ မတူတဲ့ နားလည္မႈေတြ ႐ွိခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တို ့ ႏွစ္ေယာက္လံုးက စေနသားေတြ ။ ကိုယ္လုပ္ ခ်င္တာဆို မေကာင္းဘူး ဆိုတာသိေနလဲ ဘယ္သူ ဘယ္ေလာက္ တားတား လုပ္လိုက္ရမွ ။ မိဘေတြ မ်က္ရည္က်ေအာင္ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ လုပ္ခဲ့ေပမဲ့ သူ ့ကိုလူဆိုး တစ္ေယာက္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လို ့မရဘူး ။ သူလုပ္ခဲ့တာေတြ မွားတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ဖက္က ခံစားမႈေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ေပးလို ့ ရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္တာေတြ ကိုလဲ မွားတယ္ မွန္တယ္ လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ သူ မေျပာခဲ့ဘူး ။ အခုမင္းငယ္ ေသးလို ့ပါၾကီးလာရင္မင္း႐ွက္တတ္ လာလိမ့္မယ္လို ့ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခါ သူေျပာဖူးတယ္ ။

မိသားစုနဲ ့ ေဝးရာကို အရင္ကလဲ သူထြက္သြား ဖူးပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာၾကာ အႏ ၱရာယ္ ကင္းကင္းနဲ ့ သူျပန္ေရာက္လာမယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ သိေနတယ္ ။ ဘယ္တုန္းကမွ သူ ့ကိုကၽြန္ေတာ္ မေမွ်ာ္ခဲ့ဖူးဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး သူျပန္ေရာက္ မလာတာ နည္းနည္း ၾကာလာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို စိုးရိမ္မိ ေနတယ္ ။ သူအႏ ၱရာယ္ ကင္းပါေစလို ့ ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ။ သူ ျပန္လာမွာကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူလဲ အိမ္ကိုအရမ္း သတိရေန ခဲ့တယ္ ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ ရတယ္ ။

ညဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထြက္ထိုင္ရင္း လမ္းမွာ ဝင္ငွားလာတဲ့ လက္ထဲက မဂၢဇင္း ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္ လုပ္ေနရင္းနဲ ့ နာမည္ၾကီး ေဗဒင္ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့ လစဥ္ ေဟာစာတမ္း စာမ်က္ႏွာ ဆီ ေရာက္သြားတယ္ ။ ဒီလ ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးလအတြက္ ေဟာစာတမ္းမွာ ရပ္ေဝးေရာက္ေန သူ တစ္ေယာက္ ျပန္လာမယ္တဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒါဖတ္မိျပီး ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္း မသိဘူး ။ ဒီလထဲမွာ သူျပန္ကို ျပန္လာမယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကယ္ ယံုၾကည္ခဲ့ တယ္ ။ ေနာက္ ၂ ရက္ အၾကာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားေနတုန္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေနာက္ကေန ေျပးလိုက္လာတယ္ ။ သူျပန္ေရာက္ ေနတယ္တဲ့ မင္းကို ေတြ ့ရင္ လႊတ္လိုက္ဖို ့ မွာလိုက္တယ္ လို ့ ေျပာတယ္ ။

အဲဒီေန ့က သူ ့ရဲ ့ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္ ။ မညီမညာ ႐ွည္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြက ေခ်းေတြနဲ ့ မာေတာင့္ေနျပီး သူ ့ရဲ ့ ေခါင္းေပၚမွာ ေဘာ္လံုး တစ္လံုးလို ျဖစ္ေနတယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ မ်က္လံုး ၂လံုးက ႐ွိသင့္တဲ့ ေနရာထက္ ေတာ္ေတာ္ေလး အထဲကို ေရာက္ေနတယ္ ။ အခုမွ ယူလဲထားပံု ရတဲ့ အက်ၤ ီနဲ ့ လံုခ်ည္ ကေတာ့ အရင္ကထက္ ၃ ပံု ၁ ပံု ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ သူ ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ ့ ေခ်ာင္ေနတယ္ ။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ သူ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္ ။

သူ ့နဲ ့ျပန္ပါလာတဲ့ ေတာၾကမ္းစီး ဖိနပ္တစ္စံုရယ္ ၊ အေပါက္အျပဲ ေတြနဲ ့ စစ္ေရာင္ ေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ရယ္ ၊ ေဟာင္းႏြမ္း ေနျပီး ျဖစ္တဲ့ အက်ၤ ီ အခ်ိဳ ့ကို လႊင့္ပစ္ဖို ့ သူ ႏွေျမာေနတယ္ ။ အမွတ္တရ ေတြ မို ့တဲ့ ။ သူ ေတြ ့ၾကံဳ ခဲ့ရတဲ့ အေတြ ့ အၾကံဳ အခ်ိဳ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ သိခြင့္ရခဲ့ ေပမဲ့ အစအဆံုး အေသးစိတ္ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေမးခဲ့ဘူး ။ သူကလဲ ေျပာျပခ်င္ ပံုမရဘူး ။

ျမန္ျမန္ျပန္ က်န္းမာလာေအာင္ သူ ညေနပိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ အေဖာ္လိုက္ ေပးပါလားဆိုလို ့ သူနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ညေနအခ်ိဳ ့ လမ္းအတူတူ ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္ ။ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါ့ကို အျမဲတမ္းနားလည္ ေပးတယ္ ငါေနျပန္ေကာင္း လာရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနမယ္ ၊ ၾကိဳးစားမယ္ ၊ မင္းနဲ ့ အသက္ၾကီး လာတဲ့ အထိ အတူတူ ေနခ်င္တယ္လို ့ သူေျပာဖူးတယ္ ။ အဲဒီညေနက ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ ကို ျပန္ျပံဳးျပ ခဲ့႐ံုက လြဲျပီး ဘာမွျပန္ မေျပာခဲ့ဘူး ။

သူ ့ဘဝရဲ ့ ျဖစ္စဥ္ေတြ အတိုင္း သူၾကိဳေတြး ထားတာေတြ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး ။ ဒီတစ္ေခါက္ အိမ္ကို သူ အႏ ၱရာယ္ ကင္းကင္းနဲ ့ ျပန္ေရာက္ လာေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့ ေဆးစစ္ခ်က္ နဲ ့ ဆရာဝန္ရဲ ့ အေႏွးနဲ ့ အျမန္ပဲ ကြာမယ္ ဆိုတဲ့ စကားအရ သူ ့ အတြက္ မနက္ျဖန္ေတြ အမ်ားၾကီး သူနဲ ့အတူ ျပန္ပါမလာခဲ့ဘူး ဆိုတာသိခဲ့ ရတယ္ ။

စကားအစမ႐ွိ အဆံုးမ႐ွိနဲ ့ မင္းမွာ ရည္းစား႐ွိလားလို ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးဖူးတယ္ ။ ဘာျဖစ္လို ့လဲ လို ့ ျပန္ေမးေတာ့ ငါေသျပီးလို ့ လူ ျပန္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ မင္းရဲ ့ သားသမီး အျဖစ္နဲ ့ ငါျပန္လာ ခ်င္တယ္ မင္းရဲ ့ ရည္းစားကို ငါျမင္ဖူး ထားခ်င္တယ္တဲ့ ၊ မ႐ွိဘူး ဆိုေတာ့ သူဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ ့ ကို ဘာမွ ထပ္မေျပာ ခဲ့ဘူး ။

ဒီေမြးေန ့က ငါ့ရဲ ့ ေနာက္ဆံုး ေမြးေန ့ပါ ၊ ငါ ဘုရားသြား ခ်င္တယ္ကြာ ဆိုလို ့ သူနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ေမြးေန ့ မွာ ေ႐ႊတိဂံု ဘုရားကို ေရာက္ခဲ့တယ္ ။ ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းခါနီးမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ရေအာင္ ကြာတဲ့ ၊ ေနာက္တစ္ခါ ဆိုတာ ႐ွိမွာမဟုတ္ ေတာ့ဘူးတဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၂ခါ ေလာက္ျငင္း လိုက္ေတာ့ သူထပ္ မေျပာေတာ့ဘူး ။ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန ့က ဓါတ္ပံု မ႐ိုက္ျဖစ္ပဲ ျပန္ခဲ့ၾကတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ေဆး႐ံုေရာက္ သြားေတာ့ သူ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ ။ ဆံုးသြားတာ ၾကာျပီးျဖစ္တဲ့ သူ ့ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းက လာေခၚေနတယ္ ဆိုျပီး မနက္က ေျပာေနတယ္လို ့ အေမ ေျပာျပတယ္ ။ သူနာျပဳ ဆရာမ တစ္ေယာက္က အနားက ျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားရင္းနဲ ့ သူ ့ရဲ ့ အေျခအေနက မေကာင္းဘူး မနက္ျဖန္ကို မေက်ာ္ဘူးလို ့ ေျပာသြားတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရက္ပိုင္းအတြင္း ေျဖရမဲ့ စာေမးပြဲ ႐ွိေနတဲ့ အတြက္ အိမ္ျပန္ စာၾကည့္ျပီး သူျပန္ႏိုးခ်ိန္ ေလာက္မွန္းျပီး ညေနမွ ျပန္လာဖို ့ အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္ ။ ထျပန္ဖို ့ လုပ္ေနတုန္း သူလႈပ္လာလို ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေန တယ္လို ့ သူ ့နားကပ္ျပီး အေမေျပာ လိုက္ေတာ့ သူ ့မ်က္လံုး ခ်က္ခ်င္း ပြင့္လာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိဳးစားျပီး သူ ျပံဳးျပတယ္ ။ ႏႈတ္ခမ္းေလး တြန္ ့ဖို ့ အတြက္ေတာင္ သူ အေတာ္ ၾကိဳးစား ေနရတယ္ ။

သူ ့ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္ သြားရပ္ေတာ့ အေျခအေနက မင္း ျမင္တဲ့ အတိုင္းပဲကြာလို ့ အားယူျပီး သူေျပာတယ္ ။ ေျပာျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာသြားပံုရတယ္ ။ ခဏနားျပီး မနက္က သူနာျပဳ ဆရာမက အခန္းထဲမွာ လူနာ အေရအတြက္ လာေရေတာ့ သူ ့ကို ေရဖို ့ က်န္ခဲ့တယ္ လို ့ ျပံဳးျပီး သူ ထပ္ေျပာတယ္ ။ သူ ့ စကားသံက မသဲကြဲပဲ ေလသံေတြ လံုးေနတယ္ ။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ အနားကပ္လာျပီး သူ မနက္ထဲက ကေယာင္ကတမ္းေတြ ေျပာေနတယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္ ။ သူၾကားသြား ပံုရတယ္ ။ ဇေဝဇဝါ ့ျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တယ္ ။ သူတစ္ခုခု ေျပာဖို ့ ၾကိဳးစားတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူေတာ္ေတာ္ ေမာေနတယ္ စကားေျပာလို ့ မရျဖစ္ ေနတယ္ ။ အေမက သူ ့အနားကပ္ သြားျပီး အရမ္းေမာ ေနရင္ စကားဆက္ မေျပာေတာ့ ဖို ့နဲ ့ ဘုရားစာ ဆိုေနဖို ့ သူ ့ ကိုေျပာတယ္ ။ သူဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာ မလဲလို ့ ေစာင့္ေန တယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာတဲ့ထိ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီက ဘာစကားမွ ျပန္မရေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ျပီး သူ ျပန္မွိန္း ေနလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္ ။ အိမ္ေရာက္ျပီး နာရီပိုင္း အတြင္းမွာ အေဖ ေရာက္လာတယ္ ။ သူ အခုပဲဆံုးသြား တယ္တဲ့ ။

ေဆး႐ံုမွာ ဗလံုးဗေထြးနဲ ့ သူ ေျပာတဲ့ စကားေတြ အျပင္ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ ့ အၾကည့္ရဲ ့ အဓိပၸာယ္ကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ခဲ့တယ္ ။ မင္းကငါ့ကို အျမဲတမ္း နားလည္ေပးတယ္ အသက္ၾကီးတဲ့အထိ မင္းနဲ ့ အတူတူ ေနခ်င္တယ္ လို ့ သူေျပာ ခဲ့တုန္းကလဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာခဲ့ေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ့တယ္ ။ သံသရာမွာ သူ လူျပန္ျဖစ္ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ ့ လိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ နဲ ့ ျပန္ဆံုခ်င္တယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ ေနာက္ဆံုးေမြးေန ့ တုန္းက ဘုရားေပၚမွာ ဓါတ္ပံု မ႐ိုက္ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီေန ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အေသးစိတ္ မွတ္မိေန ေသးတယ္ ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ အားလံုးကို သူ သိခ်င္မွ သိသြားမယ္ ။

သူ ့ကိုသတိ ရတဲ့အခါတိုင္း ငါ ကေယာင္ကတမ္း ေတြေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိရဲ ့လားလို ့ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ ့ရဲ ့ ေနာက္ဆံုး အၾကည့္က ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ရည္ ဝဲေစတယ္ ။ ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့ ဆိုေပမဲ့ သူ ့ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေမ့ မွာမဟုတ္ ဘူးထင္တယ္ ။ ငါေသရင္ ငါ့ကို မေမ့လိုက္ ပါနဲ ့ ကြာလို ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္…

If you love someone, you say it, right then, out loud. Otherwise, the moment just passes you by.
Julia Roberts

Do not save your loving speeches for your friends till they are dead; Do not write them on their tombstones, Speak them rather now instead.
Anna Cummins

မွားေနေသာ အမွန္မ်ား

ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ ့ က အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ခု မွာ ကၽြန္ေတာ္ ၆ တန္း အထိ ပညာသင္ခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၄ တန္း ႏွစ္မွာ က်တဲ့ အဂၤလိပ္စာ ဆရာမ က အရမ္း စည္းကမ္း ၾကီးတယ္ ။ စာသင္တဲ့ အခါ တာဝန္ တစ္ခုကို လုပ္ေနရသလို မဟုတ္ပဲ ေက်ာင္းသားေတြ အေပၚမွာ တကယ္ တတ္ ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ နဲ ့ သင္တယ္ ။ ဆရာမက အတန္းထဲမွာ စာ ခဏခဏ ေမးတတ္ သလို အျပစ္ေပး တာလဲ ၾကမ္းတယ္ ။ စာေမးလို ့ စာမရခဲ့ရင္ ေယာက္်ားေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတန္းေ႐ွ ့ ကိုထြက္ရပ္ ခိုင္းျပီး ေျခတလံုး ၊ လက္ဝါး ၊ တင္ပါး စတဲ့ ေနရာေတြကို ၾကိမ္လံုး နဲ ့ ႐ိုက္ျပီး အျပစ္ေပး တတ္တယ္ ။

အျပစ္ေပးတာ ၾကမ္းေပမဲ့ ဆရာမက စာမေမးခင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္ လံုလံု ေလာက္ေလာက္ ေပးပါတယ္ ။ ဘယ္ေန ့မွာ ဘယ္စာကို ေမးမယ္ ၊ မရတဲ့သူ ကို ဘယ္လို အျပစ္ေပးမယ္လို ့ အျမဲတမ္း ၾကိဳေျပာတတ္တယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေမးခြန္း ဘယ္ႏွစ္ခုေမးမယ္ ဘယ္ႏွစ္ခုနဲ ့ အထက္ မွားတဲ့ သူကို အတန္းေ႐ွ ့မွာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး ႐ိုက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလဲ ေျပာတတ္တယ္ ။ ဆရာမက ေျပာတဲ့အတိုင္းလဲ တကယ္လုပ္တတ္ တာေၾကာင့္ အဲဒီလိုမ်ား ေျပာထားတဲ့ ေန ့ဆို အဲဒီ ဆရာမ အခ်ိန္လြန္တဲ့ အထိ ေက်ာင္းသားအားလံုး လိုလိုက အခ်ိန္အားရတိုင္း ဆရာမ ေမးမယ္ ဆိုတဲ့စာကို အခါခါ ျပန္ၾကည့္ ေနတတ္တယ္ ။

တစ္ေန ့မွာ ဆရာမက အဂၤလိပ္စာ အေမးအေျဖ ေမးခြန္း အခ်ိဳ ့ ကို ဒါေတြက စာေမးပြဲ အတြက္ အေရးၾကီးတယ္ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ျပီးလို ့ ေနာက္တစ္ပတ္ ေက်ာင္းျပန္ ဖြင့္ရင္ ေမးမယ္ ။ ေသခ်ာၾကည့္လာ ခဲ့ၾက ။ အမွတ္ အနည္းဆံုး ရတဲ့သူကို ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး ႐ိုက္႐ံုတင္ မဟုတ္ပဲ အတန္းတစ္ပတ္လဲ ပတ္ခိုင္းမယ္လို ့ ေျပာတယ္ ။ ေက်ာင္းသားေတြကို စာေမးပြဲ အတြက္ တစ္ကယ့္ အေရးၾကီးတဲ့ စာကို ေသခ်ာ က်က္ေစ ခ်င္လို ့ ျဖစ္မွာပါ အဲဒီလို အျပစ္ေပး နည္းမ်ိဳး အရင္က တစ္ခါမွ ဆရာမ မေပးဖူးပါဘူး ။ ဒါ ပထမ ဆံုး အၾကိမ္ပါ ။ အမွတ္ အနည္းဆံုး ေက်ာင္းသားက လုပ္ရမွာ ဆိုေတာ့ တစ္တန္းလံုး အားလံုး မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္ရင္ေျဖ ၊ မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ တစ္ခုမွား ေျဖမိတဲ့ သူလဲ အျပစ္ေပးခံ ရမဲ့သူ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ။ ဆရာမက ေျပာတဲ့ အတိုင္း တစ္ကယ္ လုပ္မွာကို သိေနၾကေတာ့ အတန္းေ႐ွ ့ မွာ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္ျပီး အ႐ိုက္ခံ ရမွာကိုေတာင္ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကစားဖို ့ ေမ့ေအာင္ ေၾကာက္တတ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတာေတြး ၾကည့္ေပါ့ ။

ကၽြန္ေတာ့္အတန္းထဲမွာ ဆရာမ အျပစ္ေပးတိုင္း အျမဲတမ္း လိုလို အျပစ္ေပးခံရတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္႐ွိတယ္ ။ ဆရာမက စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ပဲ ေပးေပး စာၾကည့္ ဖို ့ သူေမ့လာ တတ္တယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ အေျဖစာ႐ြက္မွာ အျမဲတမ္းလိုလို ကြက္လပ္ေတြ နဲ ့ အေျဖမွားေတြ ပဲပါေန တတ္တယ္ ။ ဆရာမက အျပစ္ေပးဖို ့ နာမည္ေခၚလိုက္ တိုင္း သူ ့နာမည္က မပါ မျဖစ္လို ျဖစ္ေနတယ္ ။ သူ အတန္းေ႐ွ ့ မွာရပ္ျပီး ေဘာင္းဘီခၽြတ္ အ႐ိုက္ခံရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကလဲ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတိုင္း အတြက္ ႐ိုးေနျပီး ။ ဆရာမက စာေမးမယ္လို ့ ၾကိဳေျပာထားတိုင္း အဲဒီအခ်ိန္ ေရာက္ရင္ သူ အျပစ္ေပး ခံရ ေတာ့မယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းသားအားလံုး အလြတ္ရ ေနတဲ့ ပံုေသနည္း တစ္ခုလိုပဲ သိပ္မထူး ဆန္းေတာ့ဘူး ။

သူ ့ကို အတန္းထဲမွာ စာအညံ့ဆံုး ေက်ာင္းသား အျဖစ္ အားလံုးက သတ္မွတ္ထား ၾကေပမဲ့ ၊ သူဟာ ခပ္ဆိုးဆိုး ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး ။ စာသင္ေနတဲ့ ဆရာမ ေတြကိုေရာ ၊ အျခား ေက်ာင္းသား ေတြကိုေရာ ဘယ္ေတာ့မွ အေႏွာက္အယွက္ မေပးတတ္ဘူး ။ သူအျပစ္ ေပးခံရရင္လဲ အတန္းေ႐ွ ့ ကို ထြက္ရပ္တယ္ ၊ အျပစ္ေပးခံ ရျပီးရင္ ေခါင္းငုံ ့ျပီး သူ ့ ေနရာ သူ ေအးေဆး ျပန္လာ ထိုင္တယ္ ။ သူ အျပစ္ေပးခံ ရတာကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကိုလဲ ဘယ္တုန္းကမွ ဘာမွ သူ ျပန္မေျပာ တတ္ဘူး ။ စာသင္ခန္း ထဲမွာေရာ ၊ စာသင္ခန္း အျပင္မွာပါ သူ ့ ဘာသာသူ ေအးေအးပဲ ေနတတ္တယ္ ။

ဆရာမက သူ ့ကို လွည့္ၾကည့္ျပီး ဒီ အေမး အေျဖ ေမးခြန္း ေတြက စာေမးပြဲ အတြက္ တစ္ကယ္ အေရးၾကီးတယ္ ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေသခ်ာ စာၾကည့္လာခဲ့ ၊ ဆရာမ ဘယ္သူ ့ကိုမွ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး အတန္းတစ္ပတ္ မပတ္ခိုင္း ခ်င္ဘူး ။ စာမၾကည့္ လာရင္ေတာ့ တစ္ကယ္ လုပ္ရလိမ့္မယ္လို ့ ေျပာေတာ့ သူ ့ မ်က္ႏွာ ဘာမွ ေျပာင္းလဲ မသြားဘူး ။ ဆရာမ ေျပာတာကို ေၾကာက္သြားတဲ့ အမူအရာ မ႐ွိ သလို ၊ ေလးေလးနက္နက္ ျဖစ္သြားတဲ့ အမူအရာလဲ မ႐ွိဘူး ။ ပံုမွန္ အတိုင္းပဲ “ဟုတ္ကဲ့” လို ့ ဆရာမကို အသံ ေအးေအးေလးနဲ ့ ခပ္တိုတိုပဲ သူျပန္ေျဖတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ စာသင္ခန္းရဲ ့ ပံုစံက စားပြဲပုေလး ေတြကို နံရံနဲ ့ ကပ္မထားပဲ အတန္းအလယ္မွာ လူသြားလမ္း ခ်န္ျပီး စီထားတာပါ ။ အတန္းရဲ ့ ေထာင့္တစ္ခုမွာ အတန္းထဲက လူအေရအတြက္နဲ ့ အကြက္ေလးေတြ ဆြဲထားတဲ့ ဖိနပ္ခၽြတ္ဖို ့ ေနရာ႐ွိပါတယ္ ။ အတန္းထဲ ဝင္တာနဲ ့ အတန္းရဲ ့ ေထာင့္မွာ ဖိနပ္ေတြကို ခၽြတ္ထားခဲ့ ရျပီး ေက်ာင္းသားေတြ က ၾကမ္းေပၚမွာထိုင္ ရတာပါ ။ အတန္းေဘး ပတ္ပတ္လည္မွာ လူသြားလမ္း ေနရာ႐ွိ ပါတယ္ ။

အဲဒီ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လံုး ကၽြန္ေတာ္အေဆာ့လြန္ျပီး စာမက်က္ျဖစ္ဘူး ။ ဒီအေမးအေျဖ ေလးေတြကို အလြတ္က်က္ လိုက္ရင္ ခဏေလးနဲ ့ ရပါတယ္ ဆိုျပီး ေတြးခဲ့ တာလဲပါတယ္ ။ ေက်ာင္းသြား ရမဲ့ မနက္ေရာက္မွ ဆရာမ ေမးမယ္ဆိုတဲ့ စာကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသလိုအလြယ္ေလးနဲ ့ အလြတ္က်က္ လို ့ရတဲ့ ေမးခြန္း မ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပဲ grammar ေတြ နားလည္မွ ေျဖႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို ၊ V1, V2, V3 ေတြကို အလြတ္ရဖို ့ လဲ လိုအပ္ ေနတယ္ ။ ေမးခြန္း အားလံုး နားလည္ ေအာင္ နဲ ့ Verb အမ်ိဳးအစား အားလံုးကို အလြတ္ရေအာင္ က်က္ဖို ့ အခ်ိန္ကလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး ။ ဒီေန ့ ဆရာမ စာေမးရင္ေတာ့ ေမးခြန္း အားလံုးကို မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သိေပမဲ့ ၊ အျမဲတမ္း စာက်က္မလာ တတ္တဲ့သူ ဒီတစ္ခါလဲ စာက်က္ လာမွာမဟုတ္ ပါဘူးေလ ၊ သူက ငါ့ထက္ေတာ့ ဆိုးမွာပါ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ ့ ေက်ာင္းကို လာခဲ့တယ္ ။

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ သူ ့ကိုေတြ ့တာနဲ ့ ဘယ္လိုလဲ ဒီေန ့ ေမးမဲ့ စာေတြ ၾကည့္ျဖစ္ ခဲ့လား ဆိုေတာ့ ၾကည့္ ခဲ့တယ္လို ့ ျပံဳးျပီး သူျပန္ေျဖတယ္ ။ ခါတိုင္း သူျပန္ေျဖ ေနၾက အတိုင္း ၾကည့္ဖို ့ ေမ့ခဲ့တယ္တို ့ ၊ ေသခ်ာ မၾကည့္ျဖစ္ ခဲ့ဘူးတို ့ လိုမ်ိဳး အေျဖေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့တာ ၊ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္း မိုးၾကိဳးပစ္ ခံရျပီး ။ ငါ့လို အေဆာ့မက္ျပီး စာ ေသခ်ာ မၾကည့္ခဲ့တဲ့ သူမ်ား ႐ွိမလားလို ့ လိုက္ေမးၾကည့္ ေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တဲ့ အေျဖ မရခဲ့ဘူး ။ အဲဒီေန ့မွာ အခ်ိန္အားရတိုင္း ေက်ာင္းသား အားလံုးက က်က္မွတ္ခဲ့ ျပီးသား စာကို ျပန္ေႏႊးေန ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ နားမလည္ေသးတဲ့ စာေတြကို ေခၽြးတပ်ံပ်ံ နဲ ့ နားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ဆရာမ ဒီေန ့ ေက်ာင္းမလာ ပါေစနဲ ့ လို ့ စိတ္ထဲက အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ။ အဲဒီေန ့ က ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ သလို အဲဒီ ဆရာမ အခ်ိန္ေရာက္တဲ့ အထိ ေမးခြန္းအားလံုး မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္တဲ့ အထိ စာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကည့္ႏိုင္ ခဲ့ဘူး ။ ဒီေန ့ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကံဆိုးျပီး ။

ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚက ေမးခြန္း ေတြကို ေျဖေနရင္းနဲ ့ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ျဖစ္တယ္ ။ ဒီေန ့မွာ ေမးမဲ့ စာကို သူေသခ်ာ က်က္ခဲ့ပံု ရတယ္ ။ ခါတိုင္းဆို သူမ်ားေတြ ေျဖေနခ်ိန္မွာ ဒီအတိုင္း သူထိုင္ေနတတ္ ေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမးခြန္းေတြကို ဂ႐ုစိုက္ျပီး ေသခ်ာ သူေျဖေနတယ္ ။ ေျဖထားတဲ့ စာ႐ြက္ကို ဆရာမဆီ သြားမေပးခင္ အခ်ိန္ထိ အၾကိမ္ၾကိမ္ သူျပန္ စစ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့တယ္ ။ စာ႐ြက္ ေပးျပီး ျပန္လွည့္လာတဲ့ သူ ့ကိုေျဖႏိုင္လားလို ့ ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့ သူေခါင္းညိတ္ ျပတယ္ ။ သူ ့ မ်က္ႏွာမွာလဲ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ ့ ။

အရင္ အခါေတြ တုန္းက ဆရာမ အျပစ္ေပးတာကို ခံရတဲ့ သူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပါခဲ ပါတယ္ ။ အေျဖ တစ္ခုမွား ႏွစ္ခုမွား ေတြ အတြက္ အ႐ိုက္ခံခဲ့ ရဖူးေပမဲ့ ၊ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္ျပီး အ႐ိုက္ခံ ရတဲ့အထိ အေျခအေန တခါမွ မဆိုး ခဲ့ဖူးဘူး ။ ခုေတာ့ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္ျပီး အတန္း တစ္ပတ္ပါ ပတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငိုခ်င္ေနျပီး ။ ဆရာမက တစ္ေယာက္ခ်င္း နာမည္ကို ေခၚျပီး အေျဖလႊာေတြ ျပန္ေပးခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ခု မွားလဲ ၊ အမွတ္ဘယ္ ေလာက္ရလဲ ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေမးတဲ့ အသံေတြနဲ ့ တစ္ခန္းလံုး ႐ုပ္႐ုပ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖလႊာ ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၆ ခု မွားတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုမွားတဲ့ သူမ်ား႐ွိမလားလို ့ အေျဖလႊာ ရျပီးသား သူေတြထဲမွာ လိုက္႐ွာေပမဲ့ တစ္ခုမွား ၊ ႏွစ္ခုမွား ထက္ပို မ႐ွိဘူး ။ ကိုယ္က အမွား အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ့္ အေျဖလႊာ ကို သူမ်ားကိုလဲ မျပရဲဘူး ။ အတန္းထဲမွာ ဟိုဖက္ထိပ္က လူနဲ ့ စကားသြား ေျပာလိုက္ ၊ ဒီဖက္က လူနဲ ့ စကားလာေျပာ လိုက္နဲ ့ သူမ်ားေမး မခံ ရေအာင္ ပတ္ေျပးရင္း ကိုယ့္ထက္ ပိုမွားတဲ့ သူကို ႐ွာေန မိတယ္ ။

ကိုယ့္ရဲ ့ ရမွတ္ သူမ်ားေမး မခံရေအာင္ ပတ္ေ႐ွာင္ ေနရင္းနဲ ့ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ ျဖစ္တယ္ ။ သူ ့ အေျဖလႊာ ကို သူျပန္ မရေသးဘူး ။ အရင္တုန္း ကဆို သူမ်ားေတြ အမွတ္ ဘယ္ေလာက္ ရသလဲ ဆိုတာ သူ စိတ္မဝင္စား သလို ၊ သူ ရဲ ့ အေျဖလႊာ ကိုလဲ စိတ္ဝင္တစား သူ ေစာင့္မေန တတ္ဘူး ။ ဒီေန ့ ေတာ့ အျခားသူေတြ ရဲ ့ ရမွတ္ေတြကို သူစိတ္ဝင္စား ပံုမရ ေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့ အေျဖလႊာ ေပၚက ရမွတ္ကိုေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ သိခ်င္ေနပံု ရတယ္ ။ ဆရာမ ဆီကေန အၾကည့္မလႊဲပဲ သူ ့ နာမည္ ေခၚမဲ့ အလွည့္ကို သူ စိတ္ဝင္တစားနဲ ့ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္ ။

ဆရာမလက္ထဲမွာ သူ ့အေျဖလႊာ တစ္ခုပဲက်န္ ေတာ့တယ္ ။ ခုခ်ိန္ထိ အတန္းထဲမွာ အမွား အမ်ားဆံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ သိေသးတယ္ ။ သူ ့နာမည္ လွမ္းေခၚေတာ့ ဆရာမ ဆီ မေျပးယံု တမယ္ သူေရာက္သြားတယ္ ။ ေက်ာင္းသားအားလံုး ကိုယ့္အေျဖလႊာ ကိုယ္ျပန္ရျပီးသား ဆိုေတာ့ အၾကည့္ အားလံုး က သူနဲ ့ ဆရာမဆီ ေရာက္ေနတယ္ ။ သူ ့အေျဖလႊာ လွမ္းေပးရင္းနဲ ့ ဆရာမက သူ ့ ကိုေျပာတယ္ မင္းေျဖ ထားတာ အားလံုးမွားတယ္တဲ့ ။ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြ သူ ့ကို ဝိုင္းရယ္ ၾကတယ္ ။ အမွား ေျဖထားမိတဲ့ သူေတြ သက္ျပင္း ခ်ၾကတယ္ ။ သူကေတာ့ ေခါင္းငုံ ့ျပီး သူ ့ေနရာကို ျပန္ေလွ်ာက္ လာရင္းနဲ ့ ဆရာမ ေျပာတာကို မယံုသလို သူ ့အေျဖလႊာကို တစ္႐ြက္ခ်င္း တအံ့တၾသ ျပန္လွန္ ၾကည့္ေနတယ္ ။

ဆရာမေပးမဲ့ အျပစ္က လြတ္သြားတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္ ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္ေနမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာလဲ ခုမွပဲ ျပန္ျပံဳး ႏိုင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့ ရမွတ္ကို သူ ့လိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ အံ့ၾသတယ္ ။ အားလံုး မွားတယ္ ? တစ္ကယ္ပဲလား ? ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ ? မနက္က ကၽြန္ေတာ္ ေမးေတာ့ သူစာ ၾကည့္ခဲ့တယ္ လို ့ေျပာတယ္ ။ သူ ေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ယံုတယ္ ။ သူလိမ္ေျပာစရာ အေၾကာင္းလဲမ႐ွိ ဘူးေလ ။ ေမးခြန္းေတြကို သူ ေသခ်ာ ဂ႐ုစိုက္ျပီး ေျဖေနတာကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့တယ္ ။ ေျဖႏိုင္လားလို ့ ကၽြန္ေတာ္ေမး တုန္းကလဲ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ ့ သူ ေခါင္းညိတ္ ျပခဲ့တယ္ ။ သူတစ္ကယ္ပဲ တစ္ခုမွ မွန္ေအာင္ မေျဖႏိုင္ခဲ့ ဘူးလား ? သူ ့အနားကို သြားျပီး သူ ့ အေျဖလႊာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းၾကည့္ မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာ ရမွန္း မသိ ျဖစ္သြား ခဲ့ရတယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ အေျဖလႊာမွာ စာလံုးေပါင္း ေတြေရာ ၊ grammar ေတြေရာ သူေျဖထားတဲ့ အေျဖေတြေရာ အားလံုးကမွန္ ေနတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ရမွတ္ သံုညပဲ ရခဲ့တယ္ ။

အဲဒီေန ့ က ေမးခြန္းတိုင္းမွာ ပါတဲ့ နာမည္ေတြကို ဆရာမက Maung Maung ၊ Ko Ko စတဲ့ ၂လံုး ဆင့္ နာမည္ေတြ နဲ ့ သံုးခဲ့တယ္ ။ သူျပန္ ေျဖေတာ့ အေျဖေတြမွာ နာမည္ေတြကို Maung2 ၊ Ko2 ဆိုျပီး ျပန္ေရးခဲ့တယ္ ။ သူ ့ အေျဖေတြ အားလံုးမွန္ ေနေပမဲ့ ဆရာမက သူ ့ အေျဖေနရာက နာမည္ အားလံုးကို မွင္နီနဲ ့ ဝိုင္းျပီး သူ ့ရဲ ့ အေျဖ အားလံုးကို အမွားေပးခဲ့တယ္ ။ အဲဒီေန ့ က အတန္းထဲမွာ အေျဖအားလံုး မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္တဲ့ သူ နည္းနည္း ေလးထဲမွာ အံ့ၾသ စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ စာအညံ့ဆံုး ဆိုတဲ့သူ ပါခဲ့ ေပမဲ ့ သူ ရမွတ္ သံုည ပဲရခဲ့တယ္ ။ အဲဒီေန ့က စာလံုးေပါင္း ေတြေရာ ၊ grammar ေတြေရာ အမ်ားဆံုး မွားေျဖခဲ့ တဲ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေပမဲ့ အျပစ္ေပး ခံရတဲ့ သူဟာ သူျဖစ္ ခဲ့တယ္ ။

ခါတိုင္းအျပစ္ေပးခံရရင္ အတန္းေ႐ွ ့ကို ထြက္ရပ္ ၊ ေပးတဲ့ အျပစ္ကို ခံျပီး ဘာမွ မထူးသလို သူ ့ ေနရာ သူျပန္လာထိုင္ တတ္ေပမဲ့ ဒီေန ့ အျပစ္ေပးခံ ရခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ်က္ရည္ ဝဲေနခဲ့တယ္ ။ ဆရာမ ကလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ သြားပံုရတယ္ ။ အတန္းကို တစ္ပတ္ ပတ္ျပီး သူ ့ေနရာသူ ျပန္လာထိုင္ေတာ့ ဆရာမ သူ ့ အနားကို ေလွ်ာက္လာျပီး အဂၤလိပ္စာမွာ နာမည္ေတြကို စာလံုးတူ ေနရင္လဲ ႏွစ္လံုးကို ေပါင္းျပီး ေရးလို ့ မရ ေၾကာင္း ၊ ေနာက္တစ္ခါ သတိထားျပီး ေရးဖို ့ ႐ွင္းျပခဲ့တယ္ ။ သူ ဆရာမကို ေမာ့ မၾကည့္ ခဲ့ဘူး ။ ဘာမွလဲ ျပန္မေျဖ ခဲ့ဘူး ။ သူ ့ေ႐ွ ့ က စာပြဲကိုသာ ေခါင္းငံု ့ျပီး စိုက္ၾကည့္ ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ရေပမဲ့ သူ ့မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနဦးမယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ ။

အဲဒီေန ့က တစ္ကယ္ စာမက်က္ခဲ့ တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကသာ အျပစ္ေပးခံ ရမဲ့သူ ျဖစ္သင့္ေပမဲ့ သူ ကံဆိုး ခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့အတြက္ တစ္ကယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ကိုယ္တိုင္လဲ ကိုယ္သာ အျပစ္ေပးခံ ထိသင့္တဲ့သူ ဆိုတာကို သူ အပါအဝင္ ဘယ္သူ ့ ကိုမွ မေျပာပဲ လွ်ိဳ ့ဝွက္ထား ခဲ့တဲ့အတြက္ ကလိမ္ကက်စ္ က်ခဲ့သူ တစ္ေယာက္လို လိပ္ျပာ မလံုျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ ။

ခါတိုင္းနဲ ့ မတူ ဒီေန ့မွာမွ သူဘာလို ့ ၾကိဳးစားျပီး စာေတြ ၾကည့္ခဲ့တာလဲ ? ဒီတစ္ခါ ဆရာမ ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အရင္ အခါေတြထက္ ပိုျပင္းတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံရမွာ သူ တစ္ကယ္ ေၾကာက္လို ့ ၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? အတန္းထဲမွာ စာ အညံ့ဆံုး ေက်ာင္းသားလို ့ သတ္မွတ္ခံ ထားရတာကို ေျပာင္းပစ္ခ်င္လို ့ သူၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? သူ ့ရဲ ့ အရည္အခ်င္း အမွန္ကို တစ္စံု တစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အတန္းသား အားလံုးကို ျပခ်င္လို ့ သူၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? စိတ္အသစ္ ၊ အေတြးအေခၚ အသစ္ ေတြနဲ ့ အနာဂတ္ အသစ္စဖို ့ ေျခလွမ္းအသစ္ အေနနဲ ့ သူၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ သိတာကေတာ့ အဲဒီေန ့ အတြက္ သူၾကိဳးစား ခဲ့သမွ် အားလံုး အလကား ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ ။

သူ ့ရဲ ့ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ သူ သံုည မွတ္ပဲ ရခဲ့ ေပမဲ့ အဲဒီေန ့မွာ သူဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သက္ေသျပ ခဲ့တယ္ ။ စိတ္မေကာင္း စရာ ေကာင္းတာက အဲဒီေန ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အရင္လိုပဲ သူျပန္ျဖစ္ သြားတယ္ ။ စာေမးမယ္ ဆိုတဲ့ အခါတိုင္း စာ ၾကည့္ဖို ့ အျမဲတမ္း သူ ေမ့လာ တတ္တယ္ ။ အေျဖလႊာေတြ ျပန္ေဝ ေနခ်ိန္တိုင္း ဘာစိတ္လႈပ္႐ွားမႈမွ မျပပဲ သူေနရာမွာ သူေခါင္းငံု ့ ထိုင္ျပီး ဆရာမ ေပမဲ့ အျပစ္ကို ခံဖို ့ ေစာင့္ေန တတ္တယ္ ။

ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ျပီး ျဖစ္ေပမဲ့ သူ ့ အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားတိုင္း အဲဒီေန ့ က အျဖစ္အပ်က္မွာ တစ္ခုခုလိုအပ္ ေနသလို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရတယ္ ။ တစ္ေယာက္ေယာက္မွာ အျပစ္႐ွိ ေနသလို ခံစားရတယ္ ။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြလိုအပ္ ခဲ့တာလဲ ? ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေနရာမွာ မွားခဲ့ၾကတာလဲ ?

အဲဒီေန ့က ဆရာမ မွားခဲ့ သလား ? ေက်ာင္းသားေတြကို စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္လံုလံု ေလာက္ေလာက္ ဆရာမ ေပးခဲ့တယ္ ။ ေပးမဲ့ အျပစ္ဒဏ္ ကိုလဲ ၾကိဳေျပာခဲ့တယ္ ။ ေျပာထား တဲ့အတိုင္း အမွတ္ အနည္းဆံုး ရတဲ့ သူကို အျပစ္ေပးခဲ့တယ္ ။ ဆရာမ လုပ္ခဲ့တဲ့ ထဲမွာ မွားတယ္လို ့ ေျပာလို ့ရတာ တစ္ခုမွ မပါဘူး ။

ကၽြန္ေတာ္ေရာ မွားခဲ့ သလား ? ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ႏွစ္မွတ္ ရလဲဆိုတာ အျခား ေက်ာင္းသားေတြကို မေျပာျပခဲ့ ေပမဲ့ ဘယ္ေက်ာင္းသားက ဘယ္ေမးခြန္းကို ဘယ္လို ေျဖခဲ့တယ္ ၊ ဘယ္သူက ဘယ္ေမးခြန္းမွာ ဘယ္လိုမွားတယ္ ဆိုတာ ဆရာမ သိေနတာပဲ ။ ဆရာမ ကိုယ္တိုင္ အျပစ္ေပး သင့္တဲ့ သူကို ေ႐ြးျပီး အျပစ္ေပးခဲ့တာေလ ။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့ တဲ့ထဲမွာ မွားတယ္ လို ့ ေျပာလို ့ရတာ ဘာမွ မ႐ွိဘူး ။

အဲဒီေန ့က သူ တစ္ကယ္ ၾကိဳးစားျပီး စာၾကည့္ခဲ့တယ္ ဆိုေပမဲ့ သူအျပစ္ေပး ခံခဲ့ရတာ သူ ့ရဲ ့ ေပါ့ဆစြာ ေျဖဆိုခဲ့မႈ ေၾကာင့္သာ ျဖစ္တယ္ ။ သူ ့ အျပစ္နဲ ့ သူခံရတာပဲ ။ ဘယ္ေနရာမွာမွ ဘာမွ မမွားခဲ့ဘူး ။ ဘယ္သူကမွ မွားတယ္လို ့ ေျပာလို ့ ရတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ၾကာေအာင္ တစ္ခုခု မွားေနခဲ့ တယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို ့ စြဲလမ္း ေနရတာလဲ...

သူ အျပစ္ေပး ခံခဲ့ရေပမဲ့ ခါတိုင္းေန ့ ေတြနဲ ့ မတူတဲ့ သူ ့ရဲ ့ ၾကိဳးစား အားထုတ္ ခဲ့မႈကို အဲဒီေန ့က ဆရာမ (သို ့မဟုတ္) တစ္ေယာက္ေယာက္ ကသာ အသိအမွတ္ျပဳ ခ်ီးမြမ္း ခဲ့ရင္...

ဒါမွမဟုတ္...

အဲဒီေန ့ မွာ တကယ္ေတာ့ အညံ့ဆံုး ေက်ာင္းသားဟာ ကၽြန္ေတာ္သာ ျဖစ္ျပီး သူကေတာ့ ကံဆိုးခဲ့ သူသာ ျဖစ္တယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ႐ွင္းျပျပီး အားေပး ျဖစ္ခဲ့ရင္...

သူ အရင္လို ျပန္မျဖစ္ပဲ တစ္ခုခု ေျပာင္းလဲခဲ့မွာလား... ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘယ္သူမွ မွားတယ္လို ့ ေျပာလို ့ ရတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ ၾကတဲ့ အဲဒီေန ့ က အျဖစ္အပ်က္မွာ ၊ အျပစ္႐ွိ သူတစ္ေယာက္လို ဒီေန ့ထိ ခံစားမိ ေနဦး မွာလား...

V sign

ဓါတ္ပံုအ႐ိုက္ခံတဲ့အခါေတြမွာ လက္ၫႈိးနဲ ့ လက္ခလယ္ ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပီး V sign ပံုေလးနဲ ့ အိုက္တင္ ထုတ္ဖူးၾကလား ? Asia ကလူေတြ အလုပ္မ်ားၾကတယ္ ။ အထူးသျဖစ္ ဂ်ပန္ကလူေတြ ဓါတ္ပံု အ႐ိုက္ခံရင္ V sign လုပ္ျပတာ ပံုေသနည္း တစ္ခုလို ျဖစ္ေနျပီး ။ V sign ကို အဓိပၸာယ္ တမ်ိဳးထဲအတြက္ မကအသံုး ျပဳတတ္ၾကျပီး လက္ဖဝါးကို အျပင္ဖက္ ထားတာနဲ ့ အတြင္းဖက္ ထားတာ ကလဲ အဓိပၸာယ္ ကြဲလြဲတယ္ ။


လက္ဖဝါးကိုအျပင္ဖက္မွာ ထားျပီးျပတဲ့ V sign ရဲ ့ အဓိပၸာယ္က victory နဲ ့ peace ျဖစ္ျပီး ၊ လက္ဖဝါးကို အတြင္းဖက္မွာ ထားျပီးျပတဲ့ V sign ရဲ ့ အဓိပၸာယ္က “ Up yours” ပါ ။ “Up yours” ဆိုတာ တစ္ေယာက္ေယာက္က ကိုယ့္ကို F word နဲ ့ ဆဲရင္ ျပန္ေခ်ပတဲ့ စကားပါ ။ အဓိပၸာယ္က F word စကားနဲ ့ အတူတူပါပဲ ။ဒါေၾကာင့္ လက္ဖဝါး အတြင္းဖက္မွာ ထားျပီးျပတဲ့ V sign ဟာ the middle finger sign လို ့ သိၾကတဲ့ လက္ခလယ္ ေထာင္ျပတဲ့ sign နဲ ့ အတူတူပါပဲ ။ ႐ိုင္းတဲ့ sign တစ္ခုပါ ။ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက အဲဒီလို အဓိပၸာယ္ ကြဲတာကို သတိမထားမိၾကပဲ မွားယြင္းျပီး အသံုးျပဳေန ၾကတာကို ေတြ ့ ေနရတယ္ ။


V sign ကို victory ၊ freedom ၊ peace စတဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ အတြက္ အသံုးျပဳတဲ့ အခါမွာ လက္ဖဝါးကို အျပင္ဖက္မွာ ထားျပီးျပ ၾကတယ္ ။ လက္ဖဝါး အျပင္ဖက္မွာ ထားတဲ့ V sign ကို ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ကာလက စျပီး အသံုးျပဳခဲ့ၾကတာ ျဖစ္တယ္ ။ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ကာလမွာ မဟာမိတ္ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားရဲ ့ ေခါင္းေဆာင္ေတြဟာ မိန္ ့ ခြန္းေျပာတဲ့ အခါေတြ ၊ သတင္းဌာန နဲ ့ interview လုပ္တဲ့ အခါေတြမွာ V for victory ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ နဲ ့ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကို V ပံုစံ လုပ္ျပီး V sign လုပ္ျပတတ္ ၾကတယ္ ။

Winston Churchill ဟာ အေစာပိုင္းမွာ V sign ကို လက္ဖဝါး အတြင္းဖက္ထားျပီး အသံုးျပဳ ခဲ့တယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေဆးျပင္းလိပ္ကို လက္ၾကားၫွပ္ျပီး ေတာ့လဲ လုပ္ျပတတ္တယ္ ။ ေနာက္ပိုင္းမွာ လက္ဖဝါးကို အတြင္းဖက္ ထားတဲ့ sign ဟာ အျခား အဓိပၸာယ္ကိုလဲ သက္ေရာက္ေစတဲ့ အတြက္ လက္ဖဝါးကို အျပင္ဖက္ထားျပီး ေျပာင္းသံုးခဲ့တယ္ ။


Vietnam စစ္ပြဲ ကာလကစျပီး စစ္ပြဲ ေတြကို မလိုလားတဲ့ သူေတြ ၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရး အတြက္ ဆႏၵျပ လႈပ္႐ွားသူေတြဟာ စစ္ပြဲေတြကို ဆန္ ့က်င္တဲ့အေနနဲ ့ အရင္က victory ဆိုတဲ့ အဓိပၸာယ္ အတြက္ သံုးခဲ့ၾကတဲ့ လက္ဖဝါး အျပင္ဖက္မွာ ထားတဲ့ V sign ကိုပဲ peace/freedom စတဲ့ အဓိပၸာယ္ေတြ အေနနဲ ့ သံုးခဲ့ၾကတယ္ ။

အေမရိကန္ ႏိုင္ငံ နဲ ့ ကေနဒါ ႏိုင္ငံ ေတြမွာ V sign လုပ္ျပတဲ့ အခါ လက္ဖဝါးကို အျပင္ဖက္ မွာပဲ ထားထား ၊ အတြင္းဖက္ မွာပဲ ထားထား victory သို ့မဟုတ္ peace လို ့ပဲ အဓိပၸာယ္ ရေပမဲ့ ၊ UK, Ireland, Australian, New Zealand, South African စတဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာေတာ့ လက္ဖဝါးကို အတြင္းဖက္ထားျပီး ျပတဲ့ V sign ဟာ ႐ိုင္းတဲ့ sign တစ္ခုျဖစ္တယ္ ။

လက္ဖဝါးကို အတြင္းဖက္မွာထားတဲ့ V sign ဟာ ၁၄၁၅ ခုႏွစ္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံ နဲ ့ ျပင္သစ္ႏိုင္ငံ ၾကား နာမည္ေက်ာ္ တိုက္ပြဲတစ္ခု ျဖစ္တဲ့ Battle of Agincourt က စခဲ့တာ ျဖစ္တယ္ ။ အဲဒီ တိုက္ပြဲကာလမွာ ျပင္သစ္ေတြဟာ ဒီတိုက္ပြဲကို ႏိုင္ျပီးခဲ့လွ်င္ အဂၤလိပ္ ျမွားပစ္သမားေတြ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္ျပီးျမွား မပစ္ႏိုင္ေအာင္ ျမွားသမား အားလံုးရဲ ့ လက္ခလယ္နဲ ့ လက္ၫႈိးကို ျဖတ္ပစ္မယ္လို ့ ေႂကြးေၾကာ္ခဲ့တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီတိုက္ပြဲမွာ အဂၤလိပ္ေတြ စစ္ႏိုင္ခဲ့တယ္ ။ အဂၤလိပ္ စစ္သားေတြဟာ လက္ႏွစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပျပီး ငါတို ့ မွာ ျမွားပစ္တဲ့ လက္ေခ်ာင္းေတြ ႐ွိေသးတယ္လို ့ျပင္သစ္ေတြကို ေလွာင္ခဲ့ၾကတယ္ ။ အဲဒီ ရာဇဝင္ေၾကာင့္ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ လက္ဖဝါးကို အတြင္းဖက္မွာထားတဲ့ V sign ကို အျခားသူကို ေစာ္ကားတဲ့ sign ၊ ဆဲဆိုတဲ့ sign အေနနဲ ့ ႐ိုင္းတဲ့ sign တစ္ခု အျဖစ္ သတ္မွတ္ ထားၾကတယ္ ။ ။