ဥစၥာေပ်ာက္ ငရဲေရာက္

ပစၥည္း တစ္ခုခု ေပ်ာက္ရင္ ကိုယ့္ ဘာသာ အသံုးမက်လို ့ တေနရာရာမွာ က်ေပ်ာက္ခဲ့တာ မ်ိဳးက ကိစၥ မ႐ွိေပမဲ့ ၊ အခိုးခံ လိုက္ရတာ ဆိုရင္ေတာ့ ပစၥည္းလဲ အခိုးခံ ရတယ္ ငရဲလဲ ေရာက္ ရဦးမယ္ ။

ပစၥည္း အခိုးခံ ရျပီး ဆိုတာနဲ ့ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် ႐ွိတဲ့ သူအားလံုးကို ကိုယ့္စိတ္က သံသယ ျဖစ္မိေတာ့မယ္ ။ တကယ္ယူ သြားတဲ့ သူကို စြပ္စြဲ မိတာ ကိစၥ မ႐ွိေပမဲ့ ၊ ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ သူေတြကို စြပ္စြဲ မိတဲ့ အခါမွာ အလကားေနရင္း ငရဲၾကီးေတာ့မယ္ ။ ၀ဋ္ ဆိုတာ ကလဲ ႐ွိေသးတယ္ ။

သူခိုး ခိုးခံ ရတိုင္း ပစၥည္းကို ႏွေမ်ာ မိတာထက္ ၊ ငရဲ ေရာက္ရမဲ့ အျဖစ္ကို ပိုျပီး စိတ္ညစ္ရတယ္ ။ ။

အမုန္းတရား

အမုန္းတရားကို အမုန္းတရားနဲ ့ တိုက္ရင္
ဘယ္သူပဲ ႏိုင္ႏိုင္ ၊ ေနာက္ ဆံုးမွာ အမုန္းတရားေတြပဲ က်န္ခဲ့ မယ္ ။

အႏိုင္ရဖို ့ တခုထဲကိုပဲ ၾကည့္မေန ၾကနဲ ့
ရည္႐ွည္အတြက္ ျဖစ္လာမဲ့ ရလဒ္ကိုလဲ မေမ့ၾကပါနဲ ့ ။

ဘ၀ ဆိုတာ...

ဘ၀ ဆိုတာ ေရးျပီးသား စာအုပ္ တစ္အုပ္လား ? ဒီစကားက ငယ္ငယ္က ေတာ္ေတာ္ ေခါင္းစားခဲ့ ရတဲ့ စကားပါ ။ ကံ ကံရဲ ့ အက်ိဳးကို ယံုၾကည္တဲ့သူ ၊ ၀ဠ္ ဆိုတာကို နားလည္တဲ့သူ ၊ ေ႐ွးဘ၀ ေနာင္ဘ၀ (သံသရာ) ဆိုတာေတြကို လက္ခံတဲ့ သူတစ္ေယာက္ ဆိုရင္ အခုလက္႐ွိ ဘ၀ထဲက အေကာင္း အဆိုး ျဖစ္စဥ္ေတြ ေပၚမွာ အရင္ ဘ၀ အဆက္ဆက္က ပါလာတဲ့ အက်ိဳး သက္ေရာက္မႈေတြ ႐ွိေနတယ္ဆိုတာကို သံသယ ျဖစ္စရာ အေၾကာင္းမ႐ွိပါဘူး ။

ဒါဆိုရင္ ဘ၀ဆိုတာ ေရးထားျပီးသား စာအုပ္ တစ္အုပ္လား ? ဘာေတြပဲ လုပ္လုပ္ ၊ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကိဳးစား ၾကိဳးစား ျပင္လို ့ မရေတာ့ဘူးလား ? တခ်ိဳ ့ လူေတြက ေျပာၾကတယ္ ဘ၀ဆိုတာ ၾကိဳတင္ ဖတ္ခြင့္ မ႐ွိတဲ့ ေရးထားျပီးသား စာအုပ္တစ္အုပ္ ပါတဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ဘာမွ မေရးရေသးတဲ့ စာအုပ္တစ္အုပ္ပါ ။ ကိုယ္လုပ္သမွ်ကို မွတ္တမ္းတင္မဲ့ စာအုပ္ အလြတ္ တစ္အုပ္ပါ ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ေရးရမဲ့ မွတ္တမ္းထဲမွာ မလႊဲမေသြ ပါရမယ္လို ့ ၾကိဳတင္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေၾကာင္းအရာ တခ်ိဳ ့ ကေတာ့ ကံ ကံရဲ ့ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ ပါလာခဲ့တယ္ ။

ငယ္ငယ္က ၾကားဖူးတဲ့ ပံုျပင္တစ္ခု ႐ွိတယ္ ။ ပံုျပင္ အစအဆံုးကို ေသခ်ာေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ မွတ္မိ သေလာက္ကေတာ့ တခါက လူတစ္ေယာက္မွာ ေ႐ႊထီးေဆာင္းရမယ္ ဆိုတဲ့ လကၡဏာ ပါလာတယ္ ။ ေဗဒင္ ဆရာတိုင္းကလဲ သူ ့ကို က်ိန္းေသ ေ႐ႊထီးေဆာင္း ရမဲ့ ကံပါလာတယ္လို ့ ေဟာၾကတယ္ ။ အဲဒါနဲ ့ အဲဒီလူလဲ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ပဲ ေပေပေတေတ ေနတယ္ ။ အခ်ိန္႐ွိတိုင္း အရက္ေသာက္ျပီး အခ်ိန္ျဖဳန္းတယ္ ။ တေန ့ စုပ္စုပ္ျပတ္ျပတ္ နဲ ့ အဲဒီ အရက္သမားဟာ အမူးလြန္ျပီး လမ္းေဘးမွာလဲက် ေနတုန္း တိုင္းျပည္ အုပ္ခ်ဳပ္ ေနတဲ့ ဘုရင္ၾကီး တိုင္းခန္းလွည့္လည္ တာနဲ ့ ၾကံဳတယ္ ။ ဘုရင္ၾကီးက လမ္းေဘးမွာ လဲေနတဲ့ အဲဒီ အရက္သမား ေဘးနားကို ေရာက္ေတာ့ ဆင္ေပၚကေန လွမ္းျပီး အဲဒီအရက္သမားကို ငုပ္ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ အဲဒီလို ဘုရင္ၾကီး ငုပ္ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘုရင္ၾကီး ေဆာင္းလာတဲ့ ေ႐ႊထီးရဲ ့ အရိပ္က အရက္သမားေပၚကို က်ျပီး ေ႐ႊထီးဟာ အရပ္သမားကို မိုးထားေပးသလို ျဖစ္သြားတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာပဲ တသက္လံုး အရက္ေသာက္ခဲ့တဲ့ ဒဏ္ ၊ ေပေပေတေတ ေနခဲ့တဲ့ဒဏ္ ေတြေၾကာင့္ အရက္သမားဟာ အသက္ထြက္သြားတယ္ ။

ပံုျပင္ထဲက အရက္သမားဟာ သူ ့ဘ၀မွာ ေ႐ႊထီးေဆာင္းရမဲ့ ကံပါလာခဲ့ေပမဲ့ ကံအေပၚကိုပဲ အားလံုးပံုအပ္ခဲ့လို ့ မေသခင္ ေ႐ႊထီးေဆာင္းခြင့္ ရခဲ့ေပမဲ့ အရက္သမား ဘ၀နဲ ့ပဲ ေသခဲ့ရတယ္ ။ သူသာ ကံအေပၚကို အျပည့္အ၀ အားမကိုးခဲ့ ပဲနဲ ့ ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈေတြ ႐ွိခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူေရႊထီးေဆာင္းရတဲ့ အေျခအေနက တျခား နည္းလမ္း တမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ ့ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္ သြားႏိုင္တယ္ ။

အနာဂတ္မွာ ဘာမွ ၾကိဳတင္ သတ္မွတ္ထားတာ မ႐ွိပါဘူး ။ ကံ ကံရဲ ့ အက်ိဳးေၾကာင့္ အေၾကာင္းအရာ တခ်ိဳ ့နဲ ့ မလႊဲမေသြ ၾကံဳရမယ္ ဆိုေပမဲ့ ၊ ျဖစ္လာမဲ့ အက်ိဳးဆက္ေတြကေတာ့ ကိုယ့္ရဲ ့ ၾကိဳးစားမႈ အေပၚမွာပဲ မူတည္တာပါ ။

လုပ္ခဲ့ဖူးတဲ့ ေကာင္းမႈေတြရဲ ့ ကံေၾကာင့္ ထီေပါက္ ခ်င္ေပါက္မယ္ ၊ အဲဒီ ထီေပါက္လို ့ ရတဲ့ ပိုက္ဆံ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ ျမဲမျမဲကေတာ့ ကိုယ္ဘာဆက္ လုပ္မလဲ ဆို တဲ့ လုပ္ရပ္ ေပၚမွာပဲ မူတည္ခ်င္ မူတည္မယ္ ။ အသက္ ရာေက်ာ္ ေနရမဲ့ ကံပါလာ ပါတယ္ ၊ ဒါေပမဲ့ က်န္းက်န္းမာမာ နဲ ့ ေနရမွာလား ၊ အိပ္ရာထဲ လဲေနတဲ့ အေျခအေနနဲ ့ ျဖတ္သန္းရမွာလား ဆိုတာကေတာ့ ကံနဲ ့ ဆုိင္ခ်င္မွ ဆိုင္မယ္ ။ လူတိုင္းၾကား ဖူးတဲ့ စကား တစ္ခု ႐ွိတယ္ ။ ဖူးစာ မွန္ရင္ ဆံုကို ဆံုရမယ္တဲ့ ။ ဖူးစာကိုပဲ ယံုျပီး ထိုင္ေစာင့္ ေနရင္ေတာ့ ဦးရာလူနဲ ့ အရင္ပါသြားျပီးမွ ကိုယ္နဲ ့ ျပန္ဆံုရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးနဲ ့ ၾကံဳခ်င္ ၾကံဳရလိမ့္မယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္ အျမင္ကေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ေရးထားျပီးသား စာအုပ္ တစ္အုပ္ မဟုတ္ပါဘူး ။ ဘ၀ဆိုတာ အေကာင္းအဆိုး ဘယ္လို အေျခအေန မ်ိဳး နဲ ့ပဲ ၾကံဳလာလာ ကိုယ့္ အားထုတ္မႈရဲ ့ ရလဒ္ကို မွတ္တမ္းတင္မဲ့ စာအုပ္ အလြတ္ တစ္အုပ္ပါ ။ ။

ေဆးမီးတို

ေဆးမီးတို လို ့ ဆိုေပမဲ့ အခုေျပာခ်င္တာ ေဆးကုသ တဲ့ အေၾကာင္းနဲ ့ ဘာမွ မဆိုင္ပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေထာ္ေလာ္ကန္ ့လန္ ့ ႏိုင္တဲ့ အက်င့္ တစ္ခု အေၾကာင္းပါ ။ Boiler Room ဆိုတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ကားဟာ ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္ဆံုး ႐ုပ္႐ွင္ကားေတြထဲက တစ္ကားပါ ။ ၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တာ ၁၆ ႏွစ္ ေက်ာ္ေလာက္ ႐ွိျပီး ထင္တယ္ ။ အခု လက္႐ွိ နာမည္ၾကီး မင္းသားေတြ ျဖစ္တဲ့ Vin Diesel နဲ ့ Ben Affleck ပါေပမဲ့ အဲဒီကား မွာေတာ့ သူတို ့က အဓိက သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြ မဟုတ္ၾကဘူး ။

အဓိက ဇာတ္လမ္းကေတာ့ Boiler Room လို ့ လူေတြ သိၾကတဲ့ တယ္လီဖုန္းနဲ ့ အစု႐ွယ္ရာေတြ လိမ္ေရာင္းျပီး ေငြေတြလိမ္ ေနၾကတဲ့ ကုမၸဏီေတြ အေၾကာင္းပါ ။ ဒါေပမဲ့ ဇာတ္လမ္းထဲက မင္းသား (အဓိက သ႐ုပ္ေဆာင္ Giovanni Ribisi) နဲ ့ သူ ့အေဖ ရဲ ့ စိတ္၀င္ စား စရာ အမွတ္တရ အျဖစ္တခုက ဒီကားကို ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္ဆံုး ႐ုပ္႐ွင္ တကား ျဖစ္ေစခဲ့တာပါ ။

ဇာတ္လမ္း အလယ္ေလာက္မွာ မင္းသားက မင္းသမီးကို သူ ့အေဖနဲ့ ပတ္သက္တဲ့ အမွတ္တရ ေတြထဲက တစ္ခု အေၾကာင္း ေျပာျပတယ္ ။ သူ ၁၀ ႏွစ္သား အ႐ြယ္မွာ သူ ့ အေဖက သူ ့ကို စက္ဘီး အသစ္တစ္စီး ၀ယ္ေပးတယ္ ။ တေန ့ အဲဒီ စက္ဘီးေလးနဲ ့ လမ္းေပၚမွာ သူေဆာ့ေနရင္း ေျခေခ်ာ္ျပီး ေျခနင္းတန္နဲ ့ ႐ိုက္မိျပီး သူ ့ ေျခေထာက္ က်ိဳးသြားတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ စက္ဘီးက ခ်က္ခ်င္း ေမွာက္မသြားပဲ ကုန္းဆင္းေလး အတိုင္း ဆက္လိမ့္ သြားေနတယ္ ။ သူလဲ ေၾကာက္လန္ ့ျပီး စက္ဘီးေပၚက ခုန္ဆင္းလိုက္ေတာ့ ရပ္ထားတဲ့ ကားတစ္စီးရဲ ့ ေနာက္နားမွာ လဲက်သြားတယ္ ။ အဲဒီေနရာမွာ ျပန္မထ ႏိုင္ပဲ လဲက်ေနတာ နာရီ ၀က္ေလာက္ၾကာ သြားတယ္ ။

လမ္းထိပ္ ဖက္ကေန သူ ့နာမည္ကို ေအာ္ေခၚေနတဲ့ သူ ့ အေဖရဲ ့ အသံကို သူၾကားရတယ္ ။ သူ ့အေဖ လာေခၚေတာ့မယ္ ဆိုတာ သိေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ေလး ေပ်ာ္သြားတယ္ ။ ကားနားကို ေရာက္လာတဲ့ သူ ့ အေဖကို သူေမာ့္ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ ေသြးအိုင္ထဲ လဲေနတဲ့ သူ ့ကို ၾကည့္ျပီး ေျပာမျပ တတ္ေအာင္ နာက်င္ ေၾကကြဲ ေနတဲ့ သူ ့အေဖရဲ ့ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေတာ့ ၊ သူ ့အေဖ သူ ့ကို ဘယ္ေလာက္ အထိ ခ်စ္သလဲဆိုတာကို ပထမဆံုး အၾကိမ္ သူ သတိျပဳမိ ခဲ့တယ္ ။

အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ သူ ့အေဖက မတ္တပ္ ရပ္ေနတဲ့ အေနေထားကေန သူ ့အနားကို ကုန္းခ် လိုက္ျပီး သူ ့ မ်က္ႏွာကို ႐ုတ္တရက္ ျဖတ္႐ိုက္လိုက္တယ္ ။ ေျပာျပ ေနတာကို နားေထာင္ ေနတဲ့ မင္းသမီးက ဘာလို ့ လဲလို ့ ေမးေတာ့ ၊ မင္းသားက သူလဲ မေျပာ တတ္ဘူးတဲ့ ။ သူ ့ အေဖ သူ ့ကို စိတ္ဆိုး လို ့လဲ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္ ၊ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိလို ့ လဲ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္ ၊ သူ ့ကို အား မရလို ့လဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္ ၊ ဘာေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီ အေၾကာင္းကို သူ ဂ႐ုမစိုက္ ေတာ့ဘူးတဲ့ ။ သူအခု အခ်ိန္ထိ အမွတ္တရ နဲ ့ သတိရေန ေသးတာက အဲဒီေန ့က ေသြးအိုင္ထဲ လဲေနတဲ့ သူ ့ကို ၾကည့္ေနတဲ့ သူ ့အေဖရဲ ့ အၾကည့္တဲ့ ။

အဲဒီ အပိုင္းလဲ ျပီးေရာ သူ ့အေဖ သူ ့ကို ဘာလို ့ ႐ိုက္ရတာလဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းက ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ စိတ္၀င္စား စရာ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ ဇာတ္လမ္း အဆံုးနားမွာ မင္းသားက သူ ့အေဖ ႐ံုးခန္းက စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ထားတဲ့ သူနဲ ့သူ ့အေဖ စက္ဘီးနားမွာ ရပ္ျပီး ႐ုိက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုကို ကိုင္ျပီး ၊ သူ ၁၀ ႏွစ္သား တုန္းက အဲဒီေန ့ ကို မွတ္မိ ေသးလား? သူေျခေထာက္ က်ိဳး တဲ့ အျဖစ္ကိုေရာ မွတ္မိေသးလား? ဆိုျပီး သူ ့ အေဖ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ပံုစံနဲ ့ သားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့ အတြက္ ေတာင္းပန္ ရင္းနဲ ့ ငိုတယ္ ။ အေဖ ျဖစ္သူက အဲဒီ ေန ့ က အျဖစ္ အေၾကာင္းဘာမွ ဆက္မေျပာပဲ စကားလမ္း ေၾကာင္းက တျခား အေၾကာင္းေတြ ဖက္ေရာက္သြားတယ္ ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ သူ ့အေဖ သူ ့ ကို အဲဒီေန ့က ႐ိုက္လိုက္တာ သူ ့ကို အားမရတဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ ျဖစ္မယ္လို ့ ပဲ နားလည္ ထားလိုက္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ႐ွိတဲ့ ေထာ္ေလာ္ကန္ ့လန္ ့ ႏိုင္တဲ့ အက်င့္တစ္ခု အေၾကာင္း ကို ၾကားျဖတ္ျပီး ေျပာ လိုက္ဦးမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အျခားသူေတြက သူတို့ ၾကံဳေတြ ့ ေနရတဲ့ စိတ္ညစ္စရာေတြ ၊ အခက္အခဲေတြကို ေျပာျပလာတဲ့ အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္တတ္တဲ့ ဘုက်က် အက်င့္ တစ္ခုက ၊ အဲဒီ သူေတြကို ပိုျပီး ဆိုး႐ြားတဲ့ အေျခအေန ေတြကိုေျပာျပ ျပီး တုန္ ့ျပန္ တတ္တယ္ ။ အဲဒီ အက်င့္ ေၾကာင့္လဲ အၾကိမ္ၾကိမ္ လူမုန္းခံခဲ့ရတယ္ ။

အလုပ္႐ွင္က ဆူလိုက္လို ့ မေက်မနပ္ ျဖစ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို နင့္ကို ဆူပဲဆူလိုက္တာ ကံေကာင္းတယ္ အလုပ္ထုတ္ လိုက္ရင္ ပိုဆိုးမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ၊ ေခ်ာ္လဲလို ့ ဒူးကြဲျပီး နာက်င္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကို ဒူးကြဲတာ ေလာက္ပဲ ျဖစ္တာ ကံေကာင္းတယ္ ဒီထက္ဆိုးတာေတြ အမ်ားၾကီး ငါျမင္ဖူးတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ကၽြန္ေတာ္ တုန္ ့ျပန္တတ္တယ္ ။ အဲဒီလို တုန္ ့ ျပန္တာကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၾကားခ်င္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သိတယ္ ။ သူတို ့ မမွား ဘူးလို ့ ေျပာတာမ်ိဳး ၊ သူတို ့ နဲ ့ အတူ ခံစားရ ပါတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ျပန္ေျပာတာကိုပဲ အားလံုး လိုလိုက ၾကားခ်င္ ၾကတယ္ ဆိုတာလဲ သိပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ တခါတခါ အေကာင္းဖက္က လွည့္ျပီး ေျပာေပးဖို ့ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ အခါေတြ ႐ွိတယ္ ။ တခါတခါ ေျပာခ်င္ ေပမဲ့ ေျပာစရာ စကား ႐ွာမရတဲ့ အခါေတြ ႐ွိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္က သူတို ့ လက္႐ွိ ၾကံဳေတြ ့ေနရတဲ့ အခက္အခဲေတြကို ထိုင္ေတြးျပီး စိတ္ညစ္ ေနမဲ့ အစား ၊ ခဏေလာက္ ေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ငါ ဒီေလာက္ပဲ ျဖစ္တာ ကံေကာင္းတယ္ကြာလို ့ သူတို ့ရဲ ့ အျမင္ေတြကို ေျပာင္းေပးလိုက္ ေစခ်င္တယ္ ။

အေပၚက ႐ုပ္႐ွင္ အေၾကာင္း ျပန္ဆက္ရရင္ ဇာတ္လမ္းဆံုး ခါနီးမွာ မင္းသားေၾကာင့္ သူ ့အေဖ အဖမ္းခံ ရတယ္ ။ သားျဖစ္တဲ့ သူက သူ ့အေဖနဲ ့ ဘာမွမဆိုင္ေၾကာင္း ရဲေတြကို ျငင္းတယ္ ။ ငိုျပီး ေတာင္းပန္ေနတဲ့ သား နားမွာ ထိုင္ျပီး အေဖျဖစ္သူက ေျပာတယ္ ။ အဲဒီေန ့က ကားနားမွာ မင္းကိုေတြ ့တဲ့ အခ်ိန္ဟာ ငါ့ ဘ၀မွာ စိတ္မေကာင္း အျဖစ္ရဆံုး အခ်ိန္ပါတဲ့ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါလုပ္ခ်င္တာ တစ္ခုပဲ ႐ွိတယ္ ။ မင္းကို နာက်င္ေနတာေတြ အားလံုး ေမ့သြားေအာင္ လုပ္ေပး ေစခ်င္တယ္တဲ့ ။ အဲဒီေတာ့မွ သူဘာလို ့ သူ ့သားကို ႐ုတ္တရက္ ႐ိုက္လိုက္ တာလဲ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းမွန္ကို နားလည္ လိုက္တယ္ ။

အဲဒီလို တုန္ ့ျပန္တဲ့ ပံုက ေရာဂါ တစ္ခုကို ေဆးမီးတိုနဲ ့ ကုသ သလိုပါပဲ ၊ အခ်ိန္တိုတိုနဲ ့ ထိေရာက္မႈ ႐ွိသြားတဲ့ အခါလဲ ႐ွိတယ္ ။ ခဏတာ အတြက္ပဲ အဆင္ေျပ သြားတဲ့ အခါေတြလဲ ႐ွိတယ္ ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ပါ ေသခ်ာတာ တစ္ခုက လက္႐ွိ ခံစားေနရတာေတြကို သက္သာ သြားေစမယ္ ၊ ခဏတာ ေမ့သြား ေစမယ္ ဆိုတာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ဘုက်က်နဲ ့ တုန္ ့ ျပန္ တတ္တဲ့ အဲဒီ အက်င့္ကိုလဲ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ “ေဆးမီးတို” လို ့ နာမည္ ေပးထားတယ္ ။ ။

ယံုၾကည္မႈ ၂

ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္း ႏွစ္ တုန္းက တက္ခဲ့ ဖူးတဲ့ ရူပေဗဒ က်ဴရွင္ တစ္ခုက ဆူးေလ ဘုရား နားကပါ ။ ဘုရားေတြ နဲ ့ ပတ္သက္ျပီး ဆရာ ေျပာဖူးတဲ့ ဟာသ တစ္ခုကို “ငုတ္တုတ္ ဗုဒၶ“  ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ္ post တစ္ခု ေရးဖူး ပါတယ္ ။ ဆရာ က ဘိုးေတာ္ မယ္ေတာ္ ကိုးကြယ္ မႈေတြကို ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ ေ၀ဖန္ တတ္တယ္ ။ ဆရာ ေျပာတာက ဘိုးေတာ္ မယ္ေတာ္ ဆိုျပီး ၾကည့္လိုက္ရင္ အရက္ ၾကိဳက္တဲ့ သူနဲ ့ ၊ ေလာင္းကစား သမားနဲ ့ ၊ ၾကက္တိုက္တဲ့ သူနဲ ့ ၊ သူတို ့ကို ကိုးကြယ္တဲ့ သူေတြက သူတို ့ကို ေဆးလိပ္တို ့ ၊ အရက္တို ့ ဆက္ရ တယ္တဲ့ ။ ေလးစား  ၾကည္ညို စရာေတြ တစ္ခုမွ မရွိ ဘူးတဲ့ ၊ ကိုးကြယ္ဖို ့ မသင့္တဲ့ သူေတြတဲ့ ။

ယံုယံု ၾကည္ၾကည္နဲ ့ ကိုးကြယ္ေန ၾကတဲ့ သူေတြကို မွားတယ္ မွန္တယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းခုန္မွာ မဟုတ္ ေပမဲ့ ၊ ဆရာ ရည္ရြယ္ျပီး ေျပာတဲ့ ဘိုးေတာ္ မယ္ေတာ္ အခ်ိဳ ့ အေပၚ ဆရာ့ရဲ ့ အျမင္ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေထာက္ခံတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘိုးေတာ္ေတြ ၊ မယ္ေတာ္ေတြ တန္ခိုးရွင္ေတြ ရွိတာကို ယံုၾကည္ ပါတယ္ ။ ၾကံဳလို ့ ဘိုးဘိုးၾကီး နတ္နန္းတို ့ ဘာတို ့ မွာ ဦးခ်ျပီး ဆုေတာင္း လိုက္တာက လြဲရင္ သီးသီး ျခားျခား ေတာ့ ဘိုးေတာ္ ၊ မယ္ေတာ္ ေတြကို ထူးထူးေထြေထြ ကိုးကြယ္ မႈ မရွိပါဘူး ။  ဒါေပမဲ့လဲ မွတ္မွတ္ ရရ အျဖစ္ ႏွစ္ခု ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရွိခဲ့ ဖူးတယ္ ။

ျမန္မာ ျပည္မွာ အေခါက္ေရ အမ်ားဆံုး ကၽြန္ေတာ္ သြားခဲ့ ဖူးတဲ့ ခရီးက က်ိဳက္ထီးရိုး ဘုရား ဖူးပါ ။ က်ိဳက္ထီး ရိုး ေဒသဟာ တန္ခိုးၾကီး ဘုရားတည္ရွိရာ ေဒသ ျဖစ္သလို ၊ နတ္ရိုးရာ ကိုးကြယ္မႈ အားေကာင္းတဲ့ ေဒသ တစ္ခု လဲ ျဖစ္ပါတယ္ ။ မွတ္မွတ္ ရရ အျဖစ္ တစ္ခု ကေတာ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္စုနဲ ့ သြားျဖစ္ခဲ့တဲ့ က်ိဳက္ထီးရိုး ခရီးတစ္ခု မွာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္စု ရေသ့ေတာင္ ကို သြားမယ္ဆိုျပီး တည္းေနတဲ့ ထမင္းဆိုင္ ကေန ထြက္လာခဲ့ ၾကတယ္ ။ ဘုရား ရင္ျပင္ေတာ္ အေက်ာ္ေလး ေရာက္ေတာ့ ေတာလမ္းကေန တက္လာတဲ့ ဘုန္းၾကီး တစ္ပါးကို ေတြ ့ တယ္ ။ ဒီေတာလမ္းက ဘယ္ကို သြားတာလဲ ဘုန္းဘုန္း ဆိုျပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ ဘုန္းဘုန္း ေက်ာင္းက အဲဒီ ေအာက္နားေလးမွာတဲ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို ့က ရေသ့ေတာင္ကို သြားမလို ့ ဆိုေတာ့  ဒီလမ္းကေန ရေသ့ေတာင္ကို သြားခ်င္လဲ ရတယ္  ပိုနီးတယ္တဲ့ ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္စု ရေသ့ေတာင္ကို ေတာလမ္းက သြားဖို ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္ ၾကတယ္ ။

မသြားခင္မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေရႊနန္းက်င္ နတ္နန္းကို သြားခ်င္တယ္ ၊ သူ ့အိမ္က မွာလိုက္တာေလး အရင္ သြားလုပ္ခ်င္တယ္ ဆိုေတာ့ က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြက ေတာလမ္းကို ဆင္းတဲ့ ေနရာ နားမွာ ေစာင့္က်န္ ခဲ့ျပီး ကၽြန္ေတာ္ရယ္ သူရယ္ ေရႊနန္းက်င္ နတ္နန္းကို ထြက္လာခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္သေလာက္ ကေတာ့ ေရႊနန္းက်င္ နတ္နန္းကို လာတဲ့ သူအမ်ားစုက က်န္းမာေရး အတြက္ ဆုလာေတာင္း ၾကတာပါ ။ ေခါင္းကိုက္ ေနတဲ့ လူနာ အတြက္ ရုပ္တုေခါင္းကို ကိုင္ျပီး ေရာဂါ ေပ်ာက္ကင္း ေအာင္  ဆုေတာင္း ၾကတယ္ ။ ေျခလက္ ေ၀ဒနာ ေတြ အတြက္ ေျခလက္ ေတြကို ကိုင္ျပီး ဆုေတာင္း တတ္ၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ကလဲ သူ ့အိမ္ကမွာ လိုက္တဲ့ အတိုင္း  လွဴစရာ ရွိတာလွဴျပီး သူ ့ အဖိုးရဲ ့ က်န္းမာေရးအတြက္ ဆုလာေတာင္း တာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူနဲ ့ အတူတူ လိုက္လာျပီးမွ ဘာဆုေတာင္းရမွန္း မသိတာနဲ ့ အခု ေတာလမ္းကေန သြားမဲ့ ခရီးလမ္းမွာ ကၽြန္ေတာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အႏၱရာယ္ ကင္းပါေစ လို ့ ပဲ ဆုေတာင္း လိုက္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ အုပ္စု ေတာလမ္းထဲ စဆင္းျပီး ဘုန္းဘုန္းရဲ ့ ေက်ာင္းကို ေက်ာ္ျပီး မၾကာခင္မွာပဲ မွားျပီး ဆိုတာ အားလံုး သိလိုက္ ၾကတယ္ ။ လမ္းက လူအမ်ား သြားလာ ေနတဲ့ လမ္းမဟုတ္ တဲ့ အတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကမ္းပါတယ္ ။ လမ္း ညႊန္ေတြလဲ မရွိ သလို ၊ ကိုယ္ သြားေနတဲ့ လမ္း နဲ ့ ေရာက္ခ်င္တဲ့ ေနရာ မွန္ေန လား ၊ မွားေနလား ဆိုတာလဲ မသိႏိုင္ ပါဘူး ။ အခ်ိဳ ့ေနရာ ေတြက သြားသာ သြားေနၾကတယ္ လူသြား လမ္း ဟုတ္မဟုတ္ ေတာင္ မေသခ်ာ ပါဘူး ။ ေတာင္ေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ မွန္တယ္လို ့ ထင္တဲ့ ဖက္ကို ရမ္းသန္းျပီး သြားလိုက္နဲ ့ ေတာင္ေအာက္ကို မွန္းျပီး ဆင္းခဲ့ၾကတယ္ ။ ေတာင္အဆင္း လမ္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလး မတ္တယ္ ။ အဆင္းတုန္း ကေတာ့ သိပ္ မပင္ပန္းပဲ ဆင္းႏိုင္ ခဲ့ၾကေပမဲ့ ေနာက္ျပန္လွည့္ ဖို ့ ၾကိဳးစားတဲ့ အခါမွာေတာ့ ငါတို ့ ေတာ့ ကိုယ့္ ဒုကၡ ကိုယ္ရွာ မိျပီး ဆိုတာ သိလိုက္ ၾကတယ္ ။ လာလမ္းအတိုင္း ျပန္တက္ဖို ့ မလြယ္ မွန္းသိလိုက္ ၾကေတာ့  ေရွ့ကိုသာ ဆက္ျပီး ဆင္းခဲ့ၾကတယ္ ။

ေတာင္ေအာက္္ေျခကို အေပၚက လွမ္းၾကည့္တုန္း ကေတာ့ နီးနီးေလး လို ့ ထင္ခဲ့ေပမဲ့ တကယ္ တမ္း ဆင္းေတာ့ ေတာင္ေအာက္ေျခကို ေရာက္ေနျပီးလား ၊ အဆင္းလမ္းမွာ ပဲရွိေနေသးလား ၊ အျခားေတာင္ တစ္ခုကို ျပန္တက္ ေနျပီးလား မေသခ်ာပဲ အတက္အဆင္း လမ္းေတြနဲ့ ပဲ ေတာထဲမွာ ေတာ္ေတာ္ ၾကာသြား ၾကတယ္ ။ ကိုယ္မွန္တယ္ ထင္တဲ့ လမ္းဖက္ကို ရမ္းျပီး သြားေန ၾကရင္းနဲ ့ ၂ နာရီေလာက္ သာၾကာသြားတယ္ ရေသ့ေတာင္နဲ ့ ပိုပို ျပီးေ၀းသြား သလို ျဖစ္ေနတယ္ ။ ကိုယ္ဘယ္ေနရာ ေရာက္ေနမွန္း လဲ ဘယ္သူမွ မသိၾက သလို ၊ ကိုယ္သြားေနတဲ့ လမ္းက မွန္ေနလား မွားေနလား ဆိုတာကိုလဲ ဘယ္သူမွ မေသခ်ာ ၾကဘူး ။ က်ိဳက္ထီးရိုး တ၀ိုက္က ေတာင္တိုင္း လိုလိုမွာ ဘုရားေတြ ရွိတယ္ ၊ ရေသ့ေတာင္ နဲ ့ လမ္းလြဲ ေနရင္ေတာင္ လမ္းဆံုးရင္ေတာ့ ဘုရား တစ္ဆူဆူ ဒါမွမဟုတ္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း တစ္ခုခုကိုေတာ့ က်ိန္းေသ ေတြ ့ လိမ့္မယ္ ။ အဲဒီေတာ့မွ လမ္းေမးျပီး ျပန္မယ္ ဆိုျပီး ေရွ့ဆက္ ခဲ့ ၾကတယ္ ။

ေတာထဲမွာ လူတစ္ေယာက္မွ မေတြ ့ခဲ့ ေပမဲ့ စမ္းေခ်ာင္း တစ္ခုနဲ ့ ေဆာက္လက္စ ဇရပ္ ေသးေသးေလး တစ္ခု ကိုေတာ့ ေတြ ့ခဲ့တယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္း ေနျပီး ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္စု ေတာထဲမွာ လမ္းျမင္တိုင္း ေလွ်ာက္သြားေနရင္းနဲ ့ လမ္းဆံု တစ္ခုကို ေရာက္လာတယ္ ။ အရင္လမ္းဆံု ေတြတုန္းက ေတာင္ေပၚကို ေမာ့ၾကည့္လိုက္ ၊ လမ္းမွန္ တယ္လို ့ ထင္တဲ့ ဖက္ကို လြယ္လြယ္ေလး ေရြးလိုက္ လုပ္ခဲ့ ၾကေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ အားလံုးလဲ ပင္ပန္းေန ၾကျပီးျဖစ္လို ့ လမ္းမွား ေရြးမိ မွာကို ေၾကာက္ေန ၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က အေၾကြေစ့ နဲ ့ ပန္းေခါင္း လွန္ျပီး ေရြးမယ္ ဆိုေတာ့ အားလံုး သေဘာတူ ၾကတယ္ ။ အေၾကြေစ့ မေျမာက္ခင္ ေရႊနန္းက်င္ နတ္နန္းမွာ ဒီခရီး လမ္းအတြက္ အႏၱရယ္ ကင္းဖို ့ ဆုေတာင္း ခဲ့တာကို သတိရ မိလို ့ စိတ္ထဲကေန ဒီတစ္ခါေတာ့ အနီးဆံုး လမ္းအမွန္ကို ေရြးမိပါေစ လို ့ ဆုေတာင္း ျဖစ္လိုက္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ ေရြးလိုက္တဲ့ လမ္းအတိုင္း သြားျပီး မၾကာခင္မွာပဲ သစ္ခုတ္ေနတဲ့ သူ ၂ ေယာက္နဲ ့ ေတြ ့ တယ္ ။ လူအသြား အလာ မရွိသေလာက္ နည္းတဲ့ ေတာလမ္း အတိုင္း ထြက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ အုပ္စုကို ၾကည့္ျပီး အ့ံၾသ ေနၾကတယ္ ။ သူတို ့ ကို ေမးၾကည့္ေတာ့ ဒီလမ္း အတိုင္း ဆက္သြား ရင္ ရေသ့ေတာင္ေျခ စခန္းကို ေရာက္တယ္ လို ့ လမ္းညႊန္ ေပးလိုက္တယ္ ။ အဲဒီလို နဲ ့ပဲ  ပံုမွန္ လမ္းအတိုင္း သြားရင္ နာရီပိုင္း ေတာင္ မၾကာတဲ့ ရေသ့ေတာင္ေျခ စခန္းကို သြားတဲ့ ခရီးက ၊  နီးခ်င္လို ့ လွ်ာရွည္ျပီး ေတာလမ္းက ဆင္းလာမိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ေတာ့ ေတာထဲမွာ ၄ နာရီေလာက္ ၾကာခဲ့တယ္ ။

ညဖက္ ရင္ျပင္ ေပၚမွာ ထိုင္ေနၾကရင္း ေန ့ခင္းက လမ္းမွားတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ျပန္ေျပာ ေနၾကတာကို ၾကားေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ေဘးနားမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ဘုရားေပၚက ၀န္ထမ္း ျဖစ္ပံု ရတဲ့ လူၾကီး တစ္ေယာက္က မင္းတို ့ ကံေကာင္းတယ္ ၊ လမ္းမွားျပီး အခန္ ့ မသင့္ရင္ ဒီေတာထဲမွာ ျဖတ္သြားတတ္တဲ့ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ ့နဲ ့ ေတြ ့ႏိုင္ တယ္တဲ့ ။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက အစိုးရ နဲ ့ ဘယ္လက္နက္ ကိုင္အဖြဲ ့မွ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ယူထားတာ မရွိ ေသးတဲ့ ကာလပါ ။ သူေျပာ သလို အဖြဲ ့ နဲ ့ ေတာထဲမွာ ဆံုမိခဲ့ ရင္ ဘာျဖစ္မလဲ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ သလို ၊ ပန္းေခါင္း ေျမွာက္ တုန္းကသာ အျခား လမ္း တစ္ဖက္ကို ေရြးမိခဲ့ ရင္လဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ေတြ ေတာထဲမွာ ဘယ္ေလာက္ ထပ္္ ၾကာျပီး ဘယ္ေနရာကို ေရာက္သြားမလဲ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ မေျပာႏိုင္ပါ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ အဲဒီေန ့က ကံေကာင္းခဲ့ ၾကတယ္ ။ လိုရာ အရပ္ကို အႏၱရာယ္ ကင္းကင္းနဲ ့ ေရာက္ခဲ့ ၾကတယ္ ။ ေတြ ့ကရာ စမ္းေခ်ာင္းထဲ က ေရေတြ အလြယ္ တကူ ခပ္ေသာက္ခဲ့ ၾကေပမဲ့လဲ ေရာဂါ ကင္းခဲ့ ၾကတယ္ ။ ပန္းေခါင္း လွန္ျပီး ေရြးခ်ယ္ ခဲ့တဲ့ လမ္းကလဲ လမ္းအမွန္ ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ အျဖစ္ အပ်က္ အားလံုးက တိုက္ဆိုင္ မႈ သက္သက္ ေတြပဲ ျဖစ္ ခ်င္လဲ ျဖစ္မယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း မိတဲ့ နတ္ေတြပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အျခား သူေတာ္စင္ ေတြကပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ တို ့ကို အႏၱရယ္ ကင္းေအာင္ ၾကည့္ရႈ ေပးခဲ့ တာလဲ ျဖစ္ခ်င္ ျဖစ္မယ္ ၊ ဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုတာ ဘယ္သူမွ ေသခ်ာ မေျပာ ႏိုင္ေပမဲ့ အဲဒီ ေန ့က နတ္ရိုးရာ ေတြကို ကိုးကြယ္မႈ မရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းခဲ့တဲ့ ဆု ၂ ခုနဲ ့ တိုက္တိုက္ ဆိုင္ဆိုင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု အႏၱရာယ္ ကင္း ခဲ့ ၾကတယ္ ။ ပန္းေခါင္း လွန္ျပီး ေရြးခ်ယ္ခဲ့ တဲ့ လမ္းကလဲ ရေသ့ ေတာင္ေျခကို သြားတဲ့  လမ္းအမွန္ ျဖစ္ေန ခဲ့တယ္ ။ ။

ေနာက္ထပ္ မွတ္မွတ္ရရ အျဖစ္ တစ္ခုကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္းေျဖျပီး ခါစ အခ်ိန္ တုန္းကပါ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၁၀ တန္း စာေမးပြဲ ေျဖတုန္းက ေန ့တုိင္း လိုလို ေသခ်ာ မေျဖႏိုင္ခဲ့ဘူး ။ ေနာက္ဆံုး ရက္ေျဖျပီး စာေမးပြဲ ခန္းထဲက ျပန္ထြက္လာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာက မငိုရံု တမယ္ျဖစ္ေနတယ္ လို ့ေတာင္ သူငယ္ခ်င္း အခ်ိဳ ့ ကေျပာျပတယ္ ။ မေျဖႏိုင္တာမွ တရက္ထဲ မကေတာ့ ေအာင္မွာလား ၊ က်မွာလား ဆိုတာေတာင္ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ မေသခ်ာ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ ။

စာေမးပြဲ ျပီးကာစ ရက္ပိုင္း အလြန္ပဲ ရွိအံုးမယ္ စာေမးပြဲ အတြက္ စိတ္ညစ္ေနလို ့ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ ့ ဘုရားသြားဖို ့ အိမ္ေရွ ့ နားမွာ သူငယ္ခ်င္းကို ရပ္ေစာင့္ေနတုန္း ေယာဂီ ၀တ္စံုနဲ ့ ပိုက္ဆံ လိုက္ ေတာင္းတတ္တဲ့ အသက္ ခပ္ၾကီးၾကီး အေဒၚၾကီး တစ္ေယာက္ ကၽြန္ေတာ္ ရပ္ေနတဲ့ ဖက္ကို ပလက္ေဖာင္း အတိုင္း ေလွ်ာက္လာ ေနတာ သတိထား လိုက္မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ လမ္းထဲ ကေန သူ ျဖတ္သြားတာ ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္ဖူးပါတယ္ ။ လက္ဖက္ရည္ ဆိုင္ထိုင္ေန ရင္းလဲ သူပိုက္ဆံ လိုက္ေတာင္း ေနတာ ခဏခဏ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့ဖူးတယ္ ။ လက္ဖက္ဆိုင္ ထိုင္ေနတုန္း သူလာေတာင္းရင္ အျမဲ တမ္း မဟုတ္ ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ေပးဖူးတဲ့ အခါေတြ ရွိပါတယ္ ။ လူေတြက ပိုက္ဆံ ေပးေပး မေပးေပး သူကေတာ့ ေတာင္းျပီးတိုင္း ဆုေပးတတ္တယ္ ။ သူကၽြန္ေတာ့္နား ေရာက္လာေတာ့ အိပ္ကပ္ထဲက ပိုက္ဆံ အခ်ိဳ ့ကို ႏႈိက္ျပီး လွမ္းေပးမိတယ္ ။ ဒီေန ့ေတာ့ ထူးထူးျခားျခား အရင္တုန္း ကလို ဆုေတာင္းမေပးပဲ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာ ကို ၾကည့္ျပီး သား စားေမးပြဲ မေျဖႏိုင္လို ့ စိတ္ညစ္ေန တာလား လို ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးတယ္ ။

သူ ့ အေမးကို အံ့ၾသ ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျဖ ခင္မွာပဲ သူက ဆက္ေျပာတယ္ ၊ သူရႆတီ မယ္ေတာ္ ကို သိလားတဲ့  ။ ကၽြန္ေတာ္က မသိဘူး ဆိုေတာ့ သူရႆတီ မယ္ေတာ္ရဲ ့ နတ္နန္း ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ဘုရားမွာ ရွိတယ္တဲ့ ။ သားသြားျပီး စာေမးပြဲ အတြက္ ဆုေတာင္းလိုက္ ဆုေတာင္း ျပည့္လိမ့္ မယ္ စိတ္ညစ္မေန နဲ ့တဲ့ ။ အံ့ၾသေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာ ရေသး ခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ နားကေန သူ ဆက္ေလွ်ာက္ သြားတယ္ ။

၁၀ တန္း စာေမးပြဲ ေတြ ျပီးကာစ အခ်ိန္မွာ မ်က္ႏွာ ပ်က္ေနတဲ့ ၁၀ တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္ ကၽြန္ေတာ္ကို စာေမးပြဲ မေျဖႏိုင္ လို ့ စိတ္ညစ္ေနတာ ျဖစ္မယ္လို ့ ခန္ ့မွန္းျပီး သူ ေျပာ ခဲ့ တာ ျဖစ္ႏိုင္ ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကို အံ့ၾသ ေစခဲ့တာက ၁၀ တန္း စာေမးပြဲ ေျဖရတဲ့ အခ်ိန္က အျခား အတန္း စာေမးပြဲေတြ ထက္ ေနာက္က်တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အရြယ္က အထက္တန္း ေက်ာင္းသား အရြယ္ ဆိုေပမဲ့ ၁၀တန္း ေက်ာင္းသား မဟုတ္ပဲ အျခား အတန္း ေတြကလဲ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္ႏွာ မေကာင္းျဖစ္ ေနရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကလဲ စာေမးပြဲ ေၾကာင့္မဟုတ္ပဲ အျခားအေၾကာင္း အမ်ားၾကီးေၾကာင့္ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူေျပာတာေတြ အားလံုး ထူးထူးျခားျခား တိုက္ဆိုင္ ေနခဲ့တယ္ ။

စာေမးပြဲ မေျဖႏိုင္လို ့ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနတာလား ဆိုတဲ့ သူ ့အေမးကို ဟုတ္တယ္ မဟုတ္ဘူး ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ မေျဖခဲ့ ေပမဲ့ သူရႆတီ မယ္ေတာ္ အေၾကာင္းနဲ ့ စာေမးပြဲ အတြက္ သြားျပီး ဆုေတာင္း လိုက္ဖို ့ သူဆက္ေျပာခဲ့တယ္ ။ အဆင္ေျပ သြားမွာ ျဖစ္တဲ့ အတြက္ ဆက္ျပီး စိတ္ညစ္ မေနဖို ့ လဲ သူေျပာ ခဲ့တယ္ ။ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ဘုရားကို အၾကိမ္ၾကိမ္ ကၽြန္ေတာ္ သြားဖူး ခဲ့ေပမဲ့ သူရႆတီ မယ္ေတာ္ နတ္နန္းကို အရင္က တစ္ခါမွ ကၽြန္ေတာ္ မသြားခဲ့ ဖူးဘူး ။ အဲဒီ တိုက္ဆိုင္မႈ ျဖစ္ျပီးေတာ့ စာေမးပြဲ အတြက္ တစ္ၾကိမ္ထက္ မက ကၽြန္ေတာ္ သြား ဆုေတာင္း ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။

ေအာင္စာရင္း ေတြထြက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ပါတယ္ ။ ေနာက္ဆံုးေန ့မွာ ကၽြန္ေတာ္ ငိုမလို ျဖစ္ေနတယ္ လို ့ ေျပာတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကေတာင္ ေျဖႏိုင္ရဲ ့နဲ့ ငိုမလို လုပ္ ေနရေသးတယ္ လို ့ေနာက္ ေနေသးတယ္ ။ အမွတ္ စာရင္းေတြ ရေတာ့ ဘာသာ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား က ၄၀ ေက်ာ္ ရံုေလးေတြနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္ မမွားရင္ ၄၀ နဲ ့ေတာင္ တစ္ဘာသာ ပါမယ္ ထင္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ရတဲ့ အမွတ္ စာရင္းကို ၾကည့္ျပီး သူရႆတီ မယ္ေတာ္ အေၾကာင္း ေျပာခဲ့တဲ့ အေဒၚၾကီးနဲ ့ တိုက္ဆိုင္မႈကို အမွတ္ရခဲ့ဖူးတယ္ ။ ။       

အမွန္ နဲ ့ အသံ

ေရးေတာ့အမွန္ ၊ ဖတ္ေတာ့အသံ ဆိုတဲ့ စကားကို ကၽြန္ေတာ္တို ့ အားလံုး သိၾကပါတယ္ ။ အခ်ိဳ ့ စားလံုးေတြဟာ ေရးထားတဲ့ အတိုင္း အသံထြက္ ဖတ္လို ့ မရသလို ၊ အသံထြက္တဲ့ အတိုင္း စားလံုးေပါင္းျပီး ေရးရင္လဲ မမွန္ပါဘူး ။

ကၽြန္ေတာ္ ျမန္မာျပည္ကို ဒုတိယ အၾကိမ္ျပန္တုန္း က Manchester United အသင္းရဲ ့ နည္းျပက ‘David Moyes’ ပါ ။ ရႈံ း ပြဲေတြ ဆက္ေနလို ့ နည္းျပက ဖိအားေပး ခံေနရတဲ့ အခ်ိန္ပါ ။ ေရာက္ျပီးေနာက္ေန ့ ဂ်ာနယ္ တစ္ေစာင္ မွာ မန္ယူ အသင္းရဲ ့ နည္းျပ ‘မိုယက္’ ဆိုျပီး ေခါင္းစဥ္မွာ ေတြ ့ေတာ့ ၊ ငါ သတင္း မၾကည့္ျဖစ္တဲ့ ၂ ရက္အတြင္းမွာ မန္ယူက နည္းျပ အသစ္ေတာင္ ရသြားျပီးလား ဆိုျပီး ေတာ္ေတာ္ အံ့ၾသ သြားတယ္ ။ သတင္း မဖတ္ခင္ သူငယ္ခ်င္းကို မန္ယူနည္းျပ ဘယ္တုန္းက ေျပာင္းသြားတာလဲ ျမန္လိုက္တာ ဆိုေတာ့ ၊ နည္းနည္း ေတာင္ၾကာေန ျပီးေလ မင္းဘယ္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာလဲတဲ့ ။

အဲဒါနဲ ့ ငါမလာခင္က မန္ယူ နည္းျပက သူပါကြာ ဆိုျပီး အဲဒီသတင္းမွာ ပါတဲ့ ‘David Moyes’ ဓာတ္ပံုကို ထိုးျပေတာ့ ၊ အခုလဲ သူပဲေလ ဘာေတြ လာေျပာေန တာလဲတဲ့ ။ အဲဒီေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ့္ အမွားကို ကၽြန္ေတာ္ သတိထား မိလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ဆီမွာ David Moyes ကို ‘ေဒးဗစ္ မိြဳင္း’ လို ့ အသံထြက္ ၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သိထားတဲ့ ေဒးဗစ္ မိြဳင္း(Moyes) နဲ ့ သူတို ့ ေျပာတဲ့ ေဒးဗစ္ မိုယက္(Mo-yes) ဆိုတာ အတူတူ မဟုတ္ဘူး လို ့ ထင္မိတာကို ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ္ပဲ ရယ္လိုက္ေတာ့တယ္ ။

David Moyes တစ္ေယာက္ထဲ ရဲ ့ နာမည္ ကို အသံထြက္ပံု ကြဲလြဲ တာမဟုတ္ပါဘူး ။ နည္းျပ နာမည္ ေတြေရာ ၊ ကစားသမား နာမည္ေတြ ေရာ ၊ အသင္းနာမည္ အခ်ိဳ ့ပါ အသံထြက္ေတြ ကြဲလြဲေနတာ သတိထားခဲ့ မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ အၾကိဳက္ဆံုး နည္းျပကို ျမန္မာျပည္မွာ ေမာ္ရင္ဟို လို ့ ေခၚၾကတယ္ ။ သူ ့ နာမည္ စာလံုးေပါင္း က ‘Jose Mourinho’ ပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ဆီမွာေတာ့ jo-zay Mo-ri-nh-o လို ့ အသံ ထြက္ၾကတယ္ (အသံထြက္ အတိအက် မေပါင္းတတ္လို ့ အသံထြက္နဲ ့ အနည္းစပ္ ဆံုးေပါင္းၾကည့္ ထား တာပါ) ။ အဓိက က အသံထြက္ ပံုခ်င္းလံုး၀ မတူဘူးလို ့ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာပါ ။

ကၽြန္ေတာ္ အရင္တုန္းက Ajax အသင္းကို ေအဂ်က္ လို ့ အသံထြက္တယ္ ။ ဒီေရာက္ေတာ့ အိုင္အက္ (i-ax) လို ့ အသံထြက္တယ္ ဆိုျပီး သူမ်ားေတြက ျပင္ေပးရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ျမန္မာေတြပဲ အေနာက္ႏိုင္ငံ က နာမည္ ေတြကို အသံထြက္တဲ့ အခါမွာ အသံထြက္ေတြ ကြဲဲလြဲေနတာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ႏိုင္ငံျခား အားကစား သတင္းေတြ မွာလဲ တခါတခါ မူရင္း ဘာသာ စကားရဲ ့ အသံထြက္ မဟုတ္ပဲ စာလံုးေပါင္း ထားတဲ့ အတိုင္း အသံထြက္ ၾကတာကို ေတြ ့ရတတ္တယ္ ။


‘Jose’ ဆိုတဲ့ စာလံုးကို ‘ဂ်ိဳးေဇး’ လို ့ အသံ ထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံ ရွိသလို ‘ဟိုေဆး’ လို ့ အသံထြက္တဲ့ ႏိုင္ငံ ရွိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ‘မ်ိဳး’ လို ့ အသံထြက္တဲ့ ‘Myo’ ဆိုတဲ့ စာလံုးကို အဂၤလိပ္ေတြ ကို ျပျပီး အသံထြက္ ခိုင္းၾကည့္ပါ ဘယ္လို အသံ ထြက္ရမွန္း မသိပါဘူး ။ ‘Myo’ နဲ့ အနီးစပ္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ (Mayo) ‘မိုင္ယို’ လို ့ အသံထြက္ ၾကလိမ့္မယ္ ။ ‘Aye’ ကို အားလံုးလိုလိုက ‘အိုင္း’ လို့ အသံ ထြက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တို့က ‘ေအး’ လို ့ အသံထြက္တယ္ ။ ဘယ္အသံ ထြက္က အမွန္လဲဆိုတာ စာလံုးေပါင္းကို ၾကည့္ျပီး ေျပာလို ့ မရပါဘူး ။ စာလံုးေပါင္း ထားတာခ်င္း တူေနေပမဲ့ တစ္ႏိုင္ငံနဲ ့ တစ္ႏိုင္ငံ ဘာသာစကား မတူတဲ့ အခါ အသံထြက္ ပံုခ်င္း တူခ်င္မွ တူမွာပါ ။ သူ ့ မူရင္း ႏိုင္ငံ ရဲ ့ အသံထြက္ အတိုင္း ထြက္မွသာ အမွန္ ျဖစ္မွာပါ


ေအာက္က video ကေတာ့ စာလံုးေပါင္း အတိုင္း ထြက္တဲ့ အသံ နဲ ့ အသံထြက္ အမွန္ အေၾကာင္း ဟာသ ေလးပါ ။



အဲဒီ အေခါက္ျပန္ထဲက အခုအခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ခုလုခုလု ျဖစ္ေနတဲ့ စာလံုးတစ္လံုး ရွိေသးတယ္ ။ အဲဒီ စာလံုးကေတာ့ ‘Hluttaw’ ပါ ။ ျပန္ေရာက္ျပီး သိပ္မၾကာပါဘူး ျမန္မာသတင္း ကို အဂၤလိပ္လို ေျပာတာေလး TV မွာ လႊင့္ေနတာကို ၾကည့္မိတယ္ ။ အဂၤလိပ္လို ေျပာေနတဲ့ သတင္းထဲမွာ လႊတ္ေတာ္(Hluttaw) ဆိုတာကို ထပ္ခါ သလဲလဲ သံုးေနလို ့ ခ်က္ခ်င္း စဥ္းစား မိလိုက္တာက ႏိုင္ငံျခားသား တစ္ေယာက္ေယာက္သာ ၾကည့္ေနရင္ေတာ့ ပထမ ဆံုး Hluttaw ဆိုတာ ဘာလဲလို ့ ေမးလိမ့္မယ္ ထင္တယ္ ။

အဂၤလိပ္လို လႊင့္တဲ့ ျမန္မာသတင္းမွာတင္ မဟုတ္ပါဘူး ၊ အဂၤလိပ္ ဘာသာနဲ ့ ေရးထားတဲ့ ျမန္မာ website ေတြမွာေရာ ၊ သတင္းစာ ေတြမွာပါ လႊတ္ေတာ္ ကို ‘Hluttaw’ ဆိုျပီး သံုးၾကတယ္ ။ ႏိုင္ငံျခား သတင္း ႒ာနေတြ ကေတာ့ ျမန္မာ ျပည္က လႊတ္ေတာ္ကို ‘Parliament’ ဆိုျပီး သံုးၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ထဲ ခုလုခုလု ျဖစ္ေနတာ အဲဒါပဲ ၊ Hluttaw နဲ ့ Parliament အတူတူ ပဲလား ? မတူဘူးလား ? ကၽြန္ေတာ္တို ့ ဆီက လႊတ္ေတာ္ ကို အဂၤလိပ္လို ေျပာတဲ့ အခါမွာ Parliament ဆိုတဲ့ စကား သံုးလို ့ မရဘူးလား ။ သံုးရင္မွား သလား ? Hluttaw လို ့ သံုးမွ မွန္မွာလား ? အဲဒါေလး ရွင္းျပထားတဲ့ website တို ့ Blog တို ့ ရွိရင္ ေက်းဇူးျပဳျပီး Link ေလး comment box မွာ ထားေပး ခဲ့ပါ ။

အတူတူ ပဲဆိုရင္လဲ ဘာလို ့ Parliament ဆိုတဲ့ အဂၤလိပ္ စကားလံုး ရွိေန ရဲ ့နဲ ့ Hluttaw ဆိုတဲ့ စကားလံုးကို သံုးရတာလဲ ? ငါတို ့ ဆီက ဒီမိုကေရစီက အေနာက္ႏိုင္ငံေတြ ရဲ ့ ဒီမိုကေရစီနဲ ့ မတူသလို ၊ ငါတို ့ ဆီက လႊတ္ေတာ္ ကလဲ ၊ သူတို ့ ဆီက Parliament နဲ ့ မတူဘူး Hluttaw လို ့ သံုးမွ မွန္မယ္ ဆိုရင္လဲ ၊ ႏိုင္ငံျခား သတင္း႒ာန ေတြက ျမန္မာ ႏိုင္ငံက လႊတ္ေတာ္ကို Parliament ဆိုတဲ့ စကားလံုး အမွားနဲ ့ သံုးေန ၾကတာကို အခ်ိန္ မေႏွာင္းခင္မွာ တရား၀င္ ေၾကျငာျပီး ၀ိုင္းတား ေပးၾက ပါလားဗ်ာ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ မွာ Burma နဲ ့ Myanmar ျပသနာ ေတာင္ အခုထိ ရွင္းရ ခက္ေနေသးလို ့ပါ ။ ။

ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာပါ

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေကာင္းမွန္းမသိ ဆိုးမွန္းမသိတဲ့ အက်င့္ တစ္ခုက ကိုယ္လုပ္ခ်င္ တာဆို ျဖစ္ႏိုင္ မျဖစ္ႏိုင္ အသာထား လုပ္ႏိုင္ သေလာက္ လုပ္ၾကည့္ လိုက္ရမွ ။ လုပ္ျပီးေတာ့မွ ကိုယ္ရည္မွန္း ထားသလို ျဖစ္မလာ ရင္ေတာ့ တစ္ခါတစ္ေလ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလလဲ ေဒါသ ထြက္မိတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္လုပ္ခ်င္ တာေတြကို လုပ္ဖို ့ ေပးဆပ္လိုက္ ရတာေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့မွ ေနာင္တရ မေနဘူး ။

ကုန္သြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြ ကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျပီး ႏွေျမာ မေနဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခ်င္တဲ့ အရာေတြကို လုပ္လို ့ ကုန္ဆံုးသြားတဲ့ အခ်ိန္ေတြဟာ အလကား ျဖဳန္းတီးလိုက္တဲ့ အခ်ိန္ေတြ မဟုတ္ဘူး ။ ၾကိဳးစားၾကည့္လို ့ ဘာမွျဖစ္မလာ တာဟာ အ႐ႈံးမဟုတ္ဘူး ။ အခ်ိန္ေတြ လြန္သြားျပီးမွ ငါၾကိဳးစား ၾကည့္ခဲ့မိရင္ အေကာင္းသား ဆိုတဲ့ ေနာင္တ ရေနျခင္း ကသာ တကယ့္ ႐ံႈးနိမ့္ျခင္း ျဖစ္တယ္ ။

ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈ တစ္ခုရဲ ့ ေအာင္ျမင္မႈ ဆိုတာက ကိုယ့္ရဲ ့ ရည္မွန္းခ်က္ ေပၚမွာသာ မူတည္ တာပါ ။ အေျပးျပိဳင္ပြဲ တစ္ခုကို အေတြ ့အၾကံဳ႐ွိ ႐ံုဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ ့ ဝင္ျပိဳင္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ အတြက္ တာက စထြက္တာနဲ ့ သူ ့ရဲ ့ ရည္မွန္းခ်က္ ျပည့္ေနပါျပီး ။ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္တဲ့ အထိ မေျပးႏိုင္ ရင္ေတာင္ သူရဲ ့ ၾကိဳးစားမႈဟာ ေအာင္ျမင္ ေနပါျပီး ။ ပန္းတိုင္ကို ေရာက္တဲ့ အထိ ေျပးႏိုင္ရမယ္ ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္နဲ ့ ေျပးတဲ့ သူအတြက္က ေနာက္ဆံုး ကေန ပန္းဝင္လဲ သူဟာ ေအာင္ႏိုင္ သူပါပဲ ။ လူအခ်ိဳ ့ ကို ေက်ာ္ျပီး ပန္းဝင္ ႏိုင္ခဲ့ရင္ေတာ့ စာေမးပြဲမွာ ဂုဏ္ထူး ထြက္သလိုေပါ့ ။

ေ႐ွ ့ဆံုးကို ေရာက္မွ ၊ အရင္ဦးဆံုး လုပ္ႏိုင္မွ ေအာင္ႏိုင္သူ မဟုတ္ပါဘူး ။ ကိုယ့္ရဲ ့ ၾကိဳးစား အားထုတ္မႈ တစ္ခုဟာ လူအမ်ားက ေအာင္ႏိုင္ သူလို ့ သတ္မွတ္ထားတဲ့ စံေတြ ျပည့္မွ ေအာင္ျမင္တာ မဟုတ္ပါဘူး ။ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ ေအာင္ျမင္တာလား ၊ ႐ံႈးနိမ့္တာလား ဆိုတာ ကိုယ့္ရဲ ့ ရည္မွန္းခ်က္ အတိုင္းအတာနဲ ့ပဲ ဆံုးျဖတ္ရမွာပါ ။ ေနာက္ဆံုးက ျဖစ္ေနပါေစ ကိုယ့္ရဲ ့ ရည္မွန္းခ်က္ ျပည့္ရင္ ကိုယ္ဟာ ေအာင္ႏိုင္သူ ပါပဲ ။

“ေလာကၾကီးက ေနတတ္ရင္ ေက်နပ္စရာ ၾကီးပါ”

ၾကည့္တာခ်င္း တူေပမဲ့ ၊ ျမင္တာခ်င္း တူခ်င္မွတူမယ္

ဒီႏွစ္ ႏွစ္သစ္ကူး ညတုန္းက သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ ႐ုပ္႐ွင္ထိုင္ ၾကည့္ျဖစ္တယ္ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက ဟာသကား ၾကည့္ခ်င္ ၾကတာပါ ။ ဒါေပမဲ့ သိမ္းထားတဲ့ ဟာသကား ေတြက အားလံုးနီးပါး သူတို ့ ၾကည့္ျပီး သားေတြ ျဖစ္ေနလို ့ ဒီကားေလး ေကာင္းတယ္ ၾကည့္ၾကည့္ ဆိုျပီး Hachiko ( A Dog’s Story ) ဆိုတဲ့ ကားကို ၾကည့္ဖို ့ တိုက္တြန္းလိုက္တယ္ ။ အဲဒီကားက Hachi ဆိုတဲ့ေခြးေလး တစ္ေကာင္နဲ ့ သူရဲ ့ သခင္တို ့ ရဲ ့ၾကားက သံေယာဇဥ္ အေၾကာင္းကို ႐ိုက္ထားတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ေလးပါ ။

ျပန္လာႏိုင္ ေတာ့မွာ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ သခင္ကို သစၥာ ႐ွိ႐ွိနဲ ့ ၉ ႏွစ္ ေက်ာ္ ၾကာေအာင္ သခင္ အလုပ္က ျပန္လာတတ္တဲ့ အခ်ိန္ ေရာက္တိုင္း ဘူတာ႐ံု ေ႐ွ ့ မွာ လာလာထိုင္ေစာင့္ေန တတ္တဲ့ Hachi ဆိုတဲ့ ေခြးေလးရဲ ့ တကယ့္ အျဖစ္အပ်က္ကို ျပန္႐ိုက္ ထားတာပါ ။ Hachi နဲ ့ သူ ့ သခင္တို ့ရဲ ့ တစ္ဦး အေပၚ တစ္ဦး ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေတြထိ ထားခဲ့ၾကတဲ့ သံေယာဇဥ္ နဲ ့ ေမတၱာ အေၾကာင္းကို ေပၚလြင္ေအာင္ ႐ိုက္ထားတဲ့ ကားမို ့ တိရစာၦန္ ခ်စ္တဲ့ သူတိုင္း ၾကိဳက္ၾကမဲ့ ကားတစ္ကားပါ ။ အဲဒီညက ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ သူမ်ားေတြ ေပ်ာ္ေပ်ာ္႐ႊင္႐ႊင္နဲ ့ ႏွစ္သစ္ကူး ေနၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ေတြကေတာ့ မ်က္ရည္ ေလးေတြ ဝဲသဲဝဲသဲ နဲ ့ ႏွစ္သစ္ကို ၾကိဳခဲ့ၾကတယ္ ။

ႏွစ္သစ္ ကူးတဲ့ ေန ့မွာ ျဖစ္ပ်က္သမွ် ၊ ကိုယ္လုပ္လိုက္ သမွ် ေတြဟာ တႏွစ္ပတ္လံုး အေပၚမွာ လႊမ္းမိုးမႈ ႐ွိတယ္လို ့ လူေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားက ယံုၾကည္ၾကေတာ့ ဒီႏွစ္ထဲမွာ မ်က္ရည္ဝဲ စရာ ေတြနဲ ့ ၾကံဳတိုင္း ဒီေကာင့္ေၾကာင့္ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို သူတို ့ က်ိန္ဆဲ ေနၾကမယ္ ထင္တယ္ ။ ဒီႏွစ္ထဲမွာ သူတို ့ကို ခ်စ္ခင္သူေတြ ပိုျပီး တိုးလာမယ္ ။ သူတုိ ့ကို ခ်စ္ခင္တဲ့ သူေတြနဲ ့ အျပန္ အလွန္ နားလည္မႈေတြ ပိုရလာျပီး တစ္ဦးအေပၚ တစ္ဦး ေမတၱာေတြ ပိုထားလာႏိုင္ ၾကမယ္ ဆိုရင္ေတာ့ သစၥာတရား ၊ ေမတၱာတရား နဲ ့ သံေယာဇဥ္ အေၾကာင္းေတြကို ခံစားျပီး ႏွစ္သစ္ကို ကူးခဲ့ၾကလို ့ ဒီလိုျဖစ္တာလို ့ သူတို ့ ေတြးၾကခ်င္မွ ေတြးၾက မွာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ေတြ ့ၾကံဳခဲ့ၾကတာေတြ တူခဲ့ၾကေပမဲ့လဲ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ကြဲၾကလိမ့္မယ္ ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၀ ႏွစ္ေက်ာ္ ေလာက္က ကၽြန္ေတာ့္ အစ္မ မဂၤလာေဆာင္မွာ စားပြဲတင္ နာရီ တစ္လံုး ဝယ္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖြဲ ့ဖူးတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္တုန္းက Titanic ႐ုပ္႐ွင္က နာမည္ၾကီး ေနတဲ့ အခ်ိန္ ဆိုေတာ့ နာရီရဲ ့ ေနာက္ခံက ႐ုပ္႐ွင္ထဲက မင္းသား ၊ မင္းသမီး ႐ုပ္ပံုနဲ ့ပါ ။ နာရီက ေစ်းၾကီးတဲ့ အမ်ိဳးအစား မဟုတ္ေပမဲ့ လွေတာ့လွတယ္ ။ မဂၤလာပြဲ ျပီးေတာ့ သူတို ့ ခုတင္ေခါင္းရင္းမွာ အဲဒီနာရီေလး တင္ထားတာ ကၽြန္ေတာ္ သတိထားမိတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ေနာက္ ၁ ပတ္ ၊ ၂ ပတ္ ေလာက္ပဲ ႐ွိမယ္ထင္တယ္ အဲဒီနာရီေလးကို မေတြ ့ေတာ့ဘူး ။ တျခား တစ္ေနရာရာ မွာမ်ား ထားထားလား ဆိုျပီး ႐ွာၾကည့္မိ ေပမဲ့ မေတြ ့ ေတာ့ဘူး ။

ေနာက္မွ သိရတာက Titanic ႐ုပ္႐ွင္ထဲမွာ မင္းသားနဲ ့ မင္းသမီးက ကြဲခဲ့ၾကတာမို ့ အဲဒီနာရီေလးက နမိတ္ မေကာင္းဘူး ဆိုျပီး မထားေတာ့ တာပါတဲ့ ။ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ဆိုတာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ေမးမေန ေတာ့ဘူး ။ သိလဲ မသိခ်င္ေတာ့ဘူး ။ နာရီေလးက ေငြတန္ဖိုး အေနနဲ ့ ဘာမွမ႐ွိ ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့မိတယ္ ။ အဲဒီနာရီေလးကို ကၽြန္ေတာ္ဝယ္တုန္းက ႐ုပ္႐ွင္ထဲက အခ်စ္ဇာတ္လမ္း ေလးကို ၾကိဳက္လို ့ ဝယ္ျဖစ္ခဲ့တာ ။ ႐ုပ္႐ွင္ထဲမွာ မင္းသားနဲ ့ မင္းသမီးက အခ်စ္အတြက္ ဘာမဆို ေပးဆပ္ဖို ့ မတြန္ ့ဆုတ္ ခဲ့ၾကဘူး ။ ဘာအႏၱရာယ္ ကိုမွ ရင္ဆိုင္ဖို ့ ေနာက္မတြန္ ့ ခဲ့ၾကဘူး ။ တစ္ဦးေပ်ာ္႐ႊင္ မႈ အတြက္ တစ္ဦးက ဘာမဆို လုပ္ေပးဖို ့ ဝန္မေလး ခဲ့ၾကဘူး ။ လိုအပ္ရင္ တစ္ဦးအတြက္ တစ္ဦးက အသက္စြန္ ့ျပီး ၾကိဳးစားေပးဖို ့ ေတြေဝမေန ခဲ့ၾကဘူး ။ သူတို ့ ႏွစ္ဦး ေတြ ့ဆံုခဲ့ ၾကတဲ့ အခ်ိန္က တိုေပမဲ့ ေနာက္ဆံုး ထြက္သက္ေတြ အထိ တစ္ဦးရဲ ့ ခ်စ္ျခင္း ေမတၱာကို တစ္ဦးက တန္ဖိုးထား သတိရေန ခဲ့ၾက တယ္ေလ ။

ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ ကေတာ့ ႏွစ္ ၅၀ ေတြ ၊ ႏွစ္ ၁၀၀ ေတြၾကာေအာင္ အတူ႐ွိ ေနဖို ့က အဓိက မဟုတ္ဘူး ။ ေ႐ႊရတု ၊ စိန္ရတု ဆိုတာေတြလဲ အေရး မၾကီးဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေမတၱာ နဲ ့ ေစတနာ ေတြကို နားလည္ျပီး ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ထိ တန္ဖိုးထား ေလးစား ေနမဲ့ သူနဲ ့ဆိုရင္ အခ်ိန္ ခဏေလးပဲ ဆံုရပါေစ ကၽြန္ေတာ္ ေက်နပ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၾကည့္ခဲ့ၾကတာေတြ တူခဲ့ေပမဲ့လဲ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ ျမင္ခဲ့ၾကတဲ့ အရာေတြ ကြဲခဲ့ၾကတယ္ ။

ယံုၾကည္ခ်က္ေတြ ၊ ခံစားခ်က္ေတြ ၊ နားလည္မႈေတြ ဆိုတာက ကိုယ့္ရဲ ့ အျမင္ေပၚမွာပဲ မူတည္ပါတယ္ ။ အရာရာ တိုင္းမွာ မတူညီတဲ့ ဖက္က ၾကည့္လို ့ရတဲ့ အျမင္ေတြ ႐ွိတယ္ ။ လူတိုင္းမွာ ယံုၾကည္ခ်က္ ၊ ခံယူခ်က္ေတြ ကြဲလြဲခြင့္ ႐ွိတယ္ဆိုေပမဲ့ ဘယ္အရာ ကိုမွ ႐ႈေထာင့္ တစ္ခုထဲက ၾကည့္ျပီး အျမင္ တစ္မ်ိဳးထဲနဲ ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ မခ်ၾကပါနဲ ့ ။ အျခား ႐ႈေထာင့္က ၾကည့္ဖို ့လဲ ဝန္မေလး ၾကပါနဲ ့ ။ ။

ကၽြန္ေတာ္မုန္းေသာ လူအခ်ိဳ ့

အဲဒီေန ့က ကၽြန္ေတာ္ရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္အေဖရယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့္ ညီမေလး ၂ ေယာက္ရယ္ ေမာ္လျမိဳင္ ကေန ရန္ကုန္ကို သြားဖို ့ အိမ္ကေန မနက္ေစာေစာ ထြက္ခဲ့ၾကတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္ တုန္းက ေမာ္လျမိဳင္ နဲ ့ ရန္ကုန္ က တိုက္႐ိုက္ ကားလမ္း မေပါက္ေသးဘူး ။ ေမာ္လျမိဳင္ကေန မုတၱမကို ဇက္သေဘာၤနဲ ့ ကူး ၊ မုတၱမ ကေနမွ ကားနဲ ့ျဖစ္ျဖစ္ ရထားနဲ ့ ျဖစ္ျဖစ္ ရန္ကုန္ကို သြားရတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ သေဘာၤဆိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ မိုးစလင္းေနျပီး ။ ဇက္ေပၚမွာေတာ့ ကုန္ေတြ ၊ ခရီးသြားေတြ နဲ ့ ျပည့္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့လဲ အဆင္ေျပတဲ့ ေနရာမွာ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ထိုင္ျပီး ဟိုေငး ဒီေငးနဲ ့ လိုက္ခဲ့ ၾကတယ္ ။ မုတၱမ ဆိပ္ကို သေဘာၤ ကပ္ေတာ့ မိုးေတာ္ေတာ္လင္းေနျပီး ။

သေဘာၤကပ္ျပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ပထမဆံုး သတိထားမိ တာက လူေတြ ႐ုတ္႐ုတ္ သဲသဲနဲ ့ သေဘာၤေပၚက ဆင္းရမွာ ေၾကာက္ ေနၾကတယ္ ။ ဒီေန ့ ေတာ္ေတာ္ ထူးဆန္းတယ္ ။ ဒီခရီးကို ကၽြန္ေတာ္ အၾကိမ္ေတြ အမ်ားၾကီး လာဖူးပါတယ္ ။ ခရီးသည္ေတြမ်ား ခါတိုင္းဆို အနံ ့အသက္ေပါင္းစံုနဲ ့ လူေတြ ၾကပ္သိပ္ေနတဲ့ ဒီသေဘာၤေပၚက ဆင္းခ်င္ၾကလြန္းလို ့ တစ္ခ်ိဳ ့ဆို သေဘာၤ မကပ္ခင္ေတာင္ ေဘာတံတား ေပၚကို ခုန္ကူးၾကတယ္ ။ လူေတြ ႐ုတ္႐ုတ္သဲသဲ ျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ဆိပ္ခံ တံတားေပၚကို လွမ္းၾကည့္တယ္ ျပီးေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပဲ သား အေဖ့ နားမွာ ကပ္ေန လူခ်င္းမကြဲ ေစနဲ ့ အေဖတို ့ အခုဆင္းမယ္ လို ့ လွမ္းေျပာတယ္ ။

ခါတိုင္းဆို ကၽြန္ေတာ္တို ့ ကေလးေတြပါရင္ လူနည္းနည္း႐ွင္းမွ သေဘာၤေပၚက ဆင္းတတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက ဒီေန ့ေတာ့ ဆိပ္ခံတံတား ေပၚတက္တဲ့ ထြက္ေပါက္နားမွာ တြန္ ့ဆုတ္ တြန္ ့ဆုတ္ နဲ ့ ဆင္းရမလို မဆင္းရ မလို ျဖစ္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးထဲကို အတင္းတိုး ေနတယ္ ။ ဆိပ္ခံေဘာေပၚ ေရာက္တာနဲ ့ ခါတိုင္းနဲ ့ မတူ ထူးျခားေနတာက ဆိပ္ခံေဘာနဲ ့ တံတားေပၚမွာ စစ္သားေတြ ၅ ေပ ေလာက္စီ ျခားျပီး တန္းစီ ရပ္ေနၾကတယ္ ။

ခါတိုင္းဆို လူေတြ တံတားေပၚမွာ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ သူ ့ထက္ငါဦးေအာင္ ဆူဆူညံညံ အေျပး အလႊား အလုအယက္ တက္ဆင္း ေနၾကတာပါ ။ ခုေတာ့ တံတားေဘး ၂ ဖက္မွာ တန္းစီျပီး ရပ္ေနတဲ့ စစ္သားတန္း ၾကားထဲကေန လူေတြက ေျဖးေျဖးခ်င္း တက္ေနေတာ့ ၂ ေယာက္ တစ္တြဲ ၊ ၃ ေယာက္ တစ္တြဲ တန္းစီျပီး သြားေနၾကသလို ျဖစ္ေနတယ္ ။ အားလံုးရဲ ့ ေခါင္းေတြက ငိုက္လို ့ စကားသံေတြ ကလဲ တိတ္ဆိတ္လို ့ ။

ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ပုခံုးတစ္ဖက္မွာ အဝတ္အစား အိတ္ကိုလြယ္ ျပီး လက္တစ္ဖက္က ကၽြန္ေတာ္ ့ ညီမ အငယ္ကို ခ်ီထားတယ္ ။ အျခား လက္တစ္ဖက္ ကေတာ့ လမ္းမွာစားဖို ့ ထည့္လာတဲ့ ထမင္းခ်ိဳင့္ေတြ ထည့္ထားတဲ့ ျခင္းကို ကိုင္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ ညီမ အၾကီးကို လက္တြဲထားတယ္ ။ အဝတ္အစား အိတ္တစ္လံုးနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေနာက္နားမွာ ကန္ ့လန္ ့ ကန္ ့လန္ ့ ေပါ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖလဲ အျခားသူေတြလိုပဲ ေဘးပတ္ဝန္းက်င္ကို မၾကည့္ပဲ ေခါင္းငုတ္ျပီး တံတားကို တက္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကိုေတာ့ ခဏခဏ လွည့္ၾကည့္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ တံတားအလယ္ေလာက္ ေရာက္ေတာ့ ေအာက္ဖက္ ဆိပ္ခံေဘာ တံတားကေန ဆူဆူညံညံ အသံေတြ ၾကားရတယ္ ။ သေဘာၤရဲ ့ အျခား တစ္ဖက္ကေန ေရထဲ ခုန္ဆင္းျပီး ဆိပ္ခံေဘာ တံတားနဲ ့ ေဝးတဲ့ဖက္ကို ေရကူးေျပး ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ပဲ့ခ်ိတ္ေလွ နဲ ့ အသင့္ေစာင့္ ေနတဲ့ စစ္သားေတြက ျပန္လာခဲ့ဖို ့ ေအာ္ဟစ္ ဆဲဆိုျပီး လိုက္ဖမ္းတာပါ ။ အဲဒီလူလဲ ၾကာၾကာ မကူးလိုက္ ရပါဘူး ။ ပဲ့ခ်ိတ္ေပၚက စစ္သားေတြက မွီလဲသြားေရာ ပဲ့ခ်ိတ္ေပၚကို အတင္းဆြဲ တင္ေနတာ ေတြ ့လိုက္တယ္ ။ အဲဒီ အျဖစ္အပ်က္ကို ရပ္ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက ခပ္ဆတ္ဆတ္ေလး ပုတ္ျပီး အနားမွာ ေနပါဆိုတာ နားမေထာင္ဘူး လာေ႐ွ ့ကေလွ်ာက္ ဆိုျပီး မာန္ပါေလေရာ ။ အဲဒါနဲ ့ပဲ တံတားေပၚကို အေ႐ွ ့ ကေန ဆက္တက္ခဲ့တယ္ ။

တံတားထိပ္ေရာက္ေတာ့ လူေတြတန္းစီ သလို ျဖစ္ေနရတဲ့ အေၾကာင္းကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့ရတယ္ ။ စစ္သား ၃ ေယာက္ေလာက္က တံတားထိပ္မွာ ပိတ္ရပ္ေနျပီး တက္လာတဲ့ လူေတြအားလံုးကို အုပ္စု ၂ စုခြဲေနတယ္ ။ တစ္ျခမ္းကို ဖယ္ထုတ္လိုက္တဲ့ သူေတြက ကိုယ့္ကိစၥ ရွိရာကို ကိုယ္သြားႏိုင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အျခားတစ္ျခမ္းကို ဖယ္ထုတ္လိုက္တဲ့ သူေတြကေတာ့ စစ္သားေတြ ဝိုင္းျပီးေစာင့္ေနတဲ့ မီးရထား႐ံုး ေ႐ွ ့က ကြင္းျပင္ေလးမွာ သြားထိုင္ရတယ္ ။

အုပ္စုခြဲေနတဲ့ စစ္သားက ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို ကိုယ့္ကိစၥ႐ွိရာ သြားႏိုင္တဲ့ လူစုဖက္ ကိုပို ့ခဲ့တယ္ ။ ရထားလက္မွတ္ ကိစၥေတြ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖ စီစဥ္ေနတုန္းမွာ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ရထား႐ံုး ေ႐ွ ့မွာ မ်က္ႏွာ မသာမရာနဲ ့ စုထိုင္ေနရတဲ့ သူေတြကို စိတ္ဝင္စား ေနမိတယ္ ။ ဒီလူေတြကို ဘာလို ့ ေဆာင့္ေၾကာင့္ေလး ဖမ္းထားသလို ထိုင္ခိုင္းထား ရတာလဲ ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စစ္တပ္နဲ ့ အျခား လက္နက္ကိုင္ တပ္ေတြ ကလဲ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဒီလူေတြက အျခားအဖြဲ ့က လူေတြမို ့လို ့ ဖမ္းထားတာလား ကၽြန္ေတာ္ သိခ်င္ေနတယ္ ။ အဲဒီ စုထိုင္ေနရတဲ့ လူေတြနားကို ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္သြားျပီး ရပ္ၾကည့္ ေနခဲ့တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ၾကာၾကာ မၾကည့္လိုက္ရပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ေနာက္ကေန တီးထည့္လိုက္လို ့ ေခါင္းပူ သြားျပီး ဆြဲေခၚတာကို ခံလိုက္ရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွ မေျပာပဲ တိတ္တိတ္ေလး ဆြဲေခၚခဲ့ျပီး ခပ္လွမ္းလွမ္း ေရာက္ေတာ့မွ ဘယ္လို ကေလးမွန္း မသိဘူး ၊ လူၾကီးေျပာတာ ဘယ္ေတာ့မွ နားမေထာင္ ဘူးဆိုျပီး ဆူပါေလေရာ ။ ၁၅ မိနစ္ ေလာက္အတြင္းမွာ ၂ ၾကိမ္ အဆူေရာ ၊ အေဆာ္ေရာ ခံလိုက္ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္း ဘုသြားတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ ရထားေပၚမွာ ပစၥည္းေတြ ေနရာခ်ျပီး ထိုင္ေနလို ့မွ သိပ္မၾကာ ေသးဘူး စစ္သား ၂ ေယာက္ တြဲေပၚ တက္လာတယ္ ။ ရထားေပၚမွာ တစ္ခုခုကို ႐ွာေနတဲ့ ပံုစံနဲ ့ လိုက္ၾကည့္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ကို ေက်ာ္ေလွ်ာက္ သြားျပီး အိမ္သာေတြကို သြားစစ္တယ္ ။ အဲဒီစစ္သား ၂ ေယာက္ကို လိုက္ ၾကည့္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အေဖက မ်က္ေမွာင္ ၾကဳံ ့ုျပီး ျငိမ္ျငိမ္ ထိုင္ေနဖို ့ လွမ္းေျပာတယ္ ။ ဒီတစ္ခါ ကေတာ့ ဘလိုင္းၾကီး ကၽြန္ေတာ္ ျငိမ္ျငိမ္ ထိုင္ေနရက္နဲ ့ အဆူခံ ရတယ္ ။ စစ္သား တစ္ေယာက္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ နားကို ျပန္ေလွ်ာက္ လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကို ၾကည့္လိုက္ ၊ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ကေလးေတြကို ၾကည့္လိုက္ လုပ္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖက အဲဒီ စစ္သားနဲ ့ မ်က္လံုးခ်င္း ဆံုမွာကို ေ႐ွာင္ ခ်င္ပံု ရတယ္ ျပတင္းေပါက္ ကေန အျပင္ဖက္ကို ၾကည့္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တို ့ကို ခဏရပ္ ၾကည့္ျပီး အဲဒီ စစ္သား ၂ ေယာက္ ျပန္ဆင္း သြားတယ္ ။

အခ်ိန္အတိုေလး အတြင္းမွာ ၃ ခါေတာင္ ဆူခံ ထိထားေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာက္ေန လိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေဖကေတာ့ နာရီ တၾကည့္ၾကည့္ လုပ္ေနတယ္ ။ ရထားကလဲ ထံုးစံ အတိုင္း အခ်ိန္ ေနာက္က် ျပီးမွ ထြက္တယ္ ။ ရထားထြက္ျပီး ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာျပီးေတာ့မွ သိသိသာသာ ေကာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို သားဗိုက္ဆာလား ဘာစားမလဲ ဆိုျပီး ကၽြန္ေတာ့္ အေဖျပန္ေခ်ာ့တယ္ ။ အဲဒီေန ့က အျမဲတမ္း လူျပည့္ေနတတ္တဲ့ မုတၱမ - ေမာ္လျမိဳင္ ရထားက ထူးထူးျခားျခား တြဲတိုင္းမွာ ခုန္ေတြ အမ်ားၾကီး လြတ္ေနခဲ့တယ္ ။

ရန္ကုန္ဘူတာၾကီးကို ေရာက္ေတာ့ ရန္ကုန္ကို ၾကိဳေရာက္ေနတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အေမက လာၾကိဳရင္း ဒီေန ့ ရထားက လူေခ်ာင္တယ္ေနာ္ လို ့ ေျပာေတာ့ မုတၱမွာ ေပၚတာဖမ္းေနလို ့ ငါေတာင္ ကေလးေတြနဲ ့ မို ့လို ့ထင္တယ္ ကံေကာင္းလို ့ လြတ္ခဲ့တာ လို ့ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ျပန္ေျပာေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္ မ်က္လံုးျပဴးရတယ္ ။

ညဖက္ မသကာၤဖြယ္ရာ ေမွာင္ရိပ္ခိုေနတဲ့ သူေတြ ၊ အက်ဥ္းသား ေတြကို စစ္တပ္က ေပၚတာ အျဖစ္ ေခၚတတ္တယ္ လို ့ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၾကားဖူးတယ္ ။ အခုလက္ေတြ ့ ၾကံဳရမွ ေပၚတာ ဖမ္းတယ္ဆိုတာ ဒီလိုလဲ႐ွိလား ဆိုျပီး အံ့ၾသမိတယ္ ။ ရထား႐ံုးေ႐ွ ့မွာ ထိုင္ေနရတဲ့ လူေတြအားလံုးက ေယာက္်ားေလး ေတြခ်ည္းပဲ ဆိုတာလဲ ခုမွ သတိထားမိတယ္ ။ တံတားထိပ္မွာ ရပ္ေနတဲ့ စစ္သားေတြက ေယာက္်ားေလး ေတြနဲ ့ က်န္တဲ့ သူေတြကို အုပ္စုခြဲ ထုတ္လိုက္တာပဲ ။ ေရကူးေျပးတဲ့ သူကို လိုက္ဖမ္းၾကတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ နဲ ့ တံတားေပၚက တစ္ခုခုကို ေၾကာက္ေနတဲ့ ပံုစံနဲ ့ ေျဖးေျဖးခ်င္း တန္းစီျပီး တက္ေနတဲ့ လူအုပ္ၾကီးကိုလဲ ျပန္ျမင္မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကို သူ ့ အနားမွာ မေနလို ့ ဆိုျပီး ခဏခဏ ဆူတာကို လဲ ခုမွ နားလည္ မိတယ္ ။

ကိုယ္တိုင္မၾကံဳဖူးရင္ စစ္တပ္က ဒီလိုမ်ိဳးေတြ လုပ္ပါ့မလားလို ့ သံသရ ႐ွိေနမဲ့ သူေတြလဲ႐ွိမယ္ ။ သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ တိုင္းကို အရင္က ဒိုင္ခံျပီး ေျဖတတ္တဲ့ ျပည္တြင္းက အရာ႐ွိ တစ္ေယာက္က ဒီလို အတင္းအက်ပ္ ခိုင္းေစမႈေတြ အရင္ ျပည္တြင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနစဥ္ ကာလ တုန္းက႐ွိ ခဲ့ေပမဲ့ ခုေတာ့ တိုင္းျပည္က ေအးခ်မ္းေနျပီး ျဖစ္တဲ့ အတြက္ အဲဒါမ်ိဳးေတြ မ႐ွိေတာ့ ဘူးလို ့ သတင္းစာ ႐ွင္းလင္းပြဲ တစ္ခုမွာ ႐ွင္းျပျပီး ဝန္ခံခဲ့ဖူးတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ အဲဒီလို လုပ္တဲ့ သူေတြကို ဘယ္လို အျပစ္ေပးမယ္ ဆိုတာမ်ိဳး ၊ ေနာက္ထပ္ ဒါမ်ိဳးေတြ ထပ္မျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လို စီစဥ္ထားတယ္ ဆိုတာမ်ိဳး သူမေျပာခဲ့ဘူး ။ အခုထိ ျပည္တြင္းမွာ တိုက္ပြဲေတြ ျဖစ္ေနျပီး ဆိုတာနဲ ့ ေပၚတာေတြ ဖမ္းေနတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းက အျမဲတမ္း ကပ္ပါလာ တတ္တယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ အလယ္တန္း ေက်ာင္းသား အ႐ြယ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို အၾကီးဆံုးက ျမ၀တီ မဲေဆာက္ ဖက္က တဆင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံ သြားျပီး ကုန္ေတြ သြားသြား ၀ယ္ပါတယ္ ။ အဲဒီ အခ်ိန္ တုန္းက ကရင္ အဖြဲ ့ေတြနဲ ့ အစိုးရ တပ္ေတြ တိုက္ပြဲ အၾကီးအက်ယ္ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ပါ ။ လမ္းခရီးမွာ ေပၚတာ ခဏခဏ ဖမ္းပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို ကို ဂ႐ုစိုက္ဖို ့ ေျပာေတာ့ ေပၚတာ ဖမ္းတာေတာ့ ေ႐ွာင္လို ့ မရ ဘူးတဲ့ ၊ ကံပဲတဲ့ ။ ေခၚခ်င္ရင္ တည္းေနတဲ့ ေနရာ တံခါး လာေခါက္ျပီး ေခၚတာတဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ စိတ္မပူ ပါနဲ ့ လူအစား ငွားလို ့ ရတယ္တဲ့ ။ ကိုယ္ အဖမ္းခံ ရရင္ ကိုယ့္အစား လူတေယာက္ ငွားျပီး အစားထိုး ထည့္ေပး လိုက္လို ့ ရတယ္တဲ့ ။ အဲဒီလို အငွားလိုက္တဲ့ သူေတြ ႐ွိတယ္တဲ့ ။ သူ ့အရပ္ နဲ ့ သူ ့ဇာတ္ကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ ။

ႏိုင္ငံျခား သတင္း ဌာနေတြ နဲ ့ ခဏခဏ အင္တာဗ်ဴး လုပ္တတ္တဲ့ ျပည္ပေရာက္ အရာ႐ွိ ေဟာင္း တစ္ေယာက္ကလဲ စစ္တပ္မွာ ေပၚတာ ေခၚရင္ ေပၚတာ သမား တစ္ေယာက္ အတြက္ တစ္ရက္ကို လုပ္အားခ ဘယ္ေလာက္ေပးရမယ္ ၊ ဆန္ဘယ္ေလာက္ ၊ ဆီဘယ္ေလာက္ ေပးရမယ္ဆိုျပီး သတ္မွတ္ထားတာ ႐ွိတယ္ ။ အဲဒီအတိုင္းသာ အမွန္အတိုင္း ေပးျပီး ေခၚရင္ ကိုယ့္သေဘာ နဲ ့ကိုယ္ လိုက္ၾကမဲ့ သူေတြ အမ်ားၾကီး ႐ွိပါတယ္ ၊ အတင္းအက်ပ္ ေခၚေနစရာ လိုမွာ မဟုတ္ပါဘူးလို ့ အင္တာဗ်ဴး တစ္ခုမွာ ေျပာဖူးတယ္ ။ အေျခအေနေတြ သိေနရက္နဲ ့ ျပည္တြင္းမွာ တုန္းကေတာ့ မ်က္စိပိတ္ နားပိတ္ ေနခဲ့ျပီး ျပည္ပေရာက္မွ ေအာ္ေနတာေတာ့ ဘာလို ့လဲ ဆိုတာ သူပဲ အသိဆံုး ျဖစ္မယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ စစ္တပ္ကို မမုန္းပါဘူး ။ စစ္တပ္ဆိုတာ ႏိုင္ငံ တစ္ႏိုင္ငံမွာ မ႐ွိမျဖစ္ အဖြဲ ့အစည္း တစ္ခုပါ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ႏိုင္ငံရဲ ့ သမိုင္းမွာလဲ စစ္တပ္က အေရးၾကီးတဲ့ ေနရာက အမ်ားၾကီး ပါခဲ့ပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဥပေဒ ကို လက္တလံုးျခား လုပ္ေနတဲ့ သူေတြ နဲ ့ ကိုယ္ျမင္ခ်င္တာကိုပဲ ေ႐ြးျပီး ျမင္ တတ္ၾကတဲ့ စစ္တပ္ထဲက လူေတြ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မုန္းတယ္ ။

BBC သတင္းေထာက္နဲ ့ interview မွာ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေျပာခဲ့တဲ့ စကားပါ …
“ I don't want to see the military falling. I want to see the military rising to dignified heights of professionalism and true patriotism ”

မီးကို ျငိမ္းတဲ့ မီး

ကၽြန္ေတာ့္အထက္က အစ္ကိုနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ၂ ႏွစ္ေလာက္ကြာတယ္ ။ အထက္ေအာက္ ကလဲျဖစ္ အ႐ြယ္ကလဲ သိပ္မကြာေတာ့ ငယ္ငယ္က ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၂ ေယာက္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ေဆာ့တဲ့အခါအတူတူပဲ ေဆာ့ၾကတယ္ ။ သူ ့ သူငယ္ခ်င္းလဲ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၊ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းလဲ သူ ့ သူငယ္ခ်င္း ပါပဲ ။

တစ္ေန ့ရပ္ကြက္ထဲက အျခားကေလးေတြနဲ ့ ကစားေနရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ႐ြယ္တူ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္နဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ျငင္းၾကပါေလေရာ ။ ျပသနာက ျငင္း႐ံုနဲ ့ ျပီးမသြားပဲ တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ မခံခ်င္ေအာင္ ေျပာၾကရင္းကေန မင္းသတၱိ ႐ွိရင္ မင္းနဲ ့ ငါနဲ ့ တစ္ေယာက္ခ်င္း ခ်မယ္ ဆိုျပီး ဟိုေကာင္က ကၽြန္ေတာ္ကို စိန္ေခၚပါေလေရာ ။

အျပိဳင္ ျငင္းတုန္းကေတာ့ ျငင္းခဲ့ေပမဲ့ သူ အဲဒီလို စိန္ေခၚ လာလိမ့္ မယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ထင္မထားခဲ့ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ၂ေယာက္ရဲ ့ ျပသနာေၾကာင့္ ကစားပြဲကို ရပ္ထားရတယ္ ။ သူက စိန္ေခၚလိုက္ေတာ့ ကစားေနတဲ့ အျခားကေလးေတြ အားလံုးရဲ ့ အၾကည့္က ကၽြန္ေတာ့္ဆီ ေရာက္လာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာျပန္ေျပာ မလဲဆိုတာကို သိခ်င္ေနၾကတယ္ ။

အဲဒီအ႐ြယ္အထိ ကၽြန္ေတာ္ အျခားသူေတြနဲ ့ ကိုယ္ထိလက္ေရာက္ ျဖစ္တဲ့အထိ တစ္ခါမွ ရန္မျဖစ္ ဖူးေသးဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို စိန္ေခၚတဲ့ ေကာင္ကေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက ႐ြယ္တူေတြထဲမွာ ပြဲတိုင္းေက်ာ္လို ျဖစ္ေန တဲ့သူ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ ကိုေၾကာက္လားဆိုေတာ့ မေၾကာက္ပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ထိ လက္ေရာက္ ျဖစ္တဲ့အထိ ရန္ တစ္ခါမွ မျဖစ္ဖူးေတာ့ ကိုယ့္လက္ရည္ ဘယ္လို႐ွိမွန္း ကိုယ္လဲမသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္မွာ သူ ့ ကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္ေျပာစရာ စကား မ႐ွိဘူး ။

ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ ျပန္မေျပာပဲ နဲနဲၾကာၾကာ ျငိမ္ေနေတာ့ သူကပို အတင့္ရဲ လာတယ္ ။ မင္းေၾကာက္ေန တာလား ၊ မင္းအေျခာက္လား ၊ မင္း သတၱိ မ႐ွိ ဘူးလားကြ ဆိုျပီး ဆက္တိုက္ စိန္ေခၚေတာ့တယ္ ။ အတူတူ ကစားေနတဲ့ အခ်ိဳ ့ ကေလးေတြက သူ ့ကို ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ေဆာ့ဖို ့ ဝိုင္းေျပာၾကေပမဲ့ သူကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကိုပဲ ဆက္စိန္ေခၚ ေနတယ္ ။ က်န္တဲ့ ကေလးေတြ က ကၽြန္ေတာ့္ကို ဝိုင္းၾကည့္ ေနၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖကို ပိုျပီး စိတ္ဝင္စား ေနၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို တစ္ခုခုေတာ့ ျပန္ေျပာ ရေတာ့မယ္ ။

ဒီအတိုင္း ငေၾကာက္ၾကီး ပါကြာဆိုျပီး အ႐ွက္ကြဲခံျပီး အေလွ်ာ့ေပးလိုက္ မလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ထခ်ျပီး အေျဖ ႐ွာမလား ။ ကၽြန္ေတာ္ စဥ္းစားရျပီး ။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအတိုင္း ကေတာ့ အေလွ်ာ့ မေပးခ်င္ဘူး ၊ ထခ်ရင္ေရာ ငါသူ ့ကို ႏိုင္ပါ့မလား ဆိုတဲ့ သံသယ ကလဲ စိတ္ထဲမွာ ႐ွိေနတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တစ္ခုခုကို ေ႐ြး ရေတာ့မယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ခ်လိုက္တယ္။

ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွလုပ္စရာ မလိုလိုက္ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ဖက္ကေန သူ ့နာမည္ကို လွမ္းေခၚသံ ၾကားလိုက္တယ္ ။ သူ ့နာမည္ကို ေခၚလိုက္တာ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ လွည့္မၾကည့္ပဲ သိလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက သူ ့ကို “ငါ့ညီက ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာေနတာကို မင္းက စိန္ေခၚေနရေအာင္ မင္းကလူမိုက္လား ၊ မင္းမိုက္ရင္ ငါ့ နဲ ့ ခ်မယ္လို ့” ဆက္ေျပာလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက သူ ့ထက္ အသက္လဲ ၾကီးတယ္ ၊ လူေကာင္လဲ ၾကီးတယ္ ။

သူကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကို ကိုၾကည့္ျပီး မင္းနဲ ့ ငါက႐ြယ္တူမွ မဟုတ္တာ ၊ မင္းနဲ ့ေတာ့ မခ်ဘူးလို ့ ျပန္ေျပာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အစ္ကိုက မင္းမိုက္တယ္ ခ်ခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ငါနဲ ့ခ် ၊ ငါနဲ ့မခ်ဘူး ဆိုရင္ေတာ့ အျခားသူေတြကိုလဲ စိန္လိုက္ေခၚ မေနနဲ ့ ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ကစားဆိုျပီး ရန္ပြဲကို အဆံုးသတ္ လိုက္တယ္ ။ အဲဒီေန ့က ရန္စတဲ့သူကို ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကိုက ရန္ျပန္စျပီး ရန္ပြဲကို အဆံုးသတ္ ခဲ့တယ္ ။

အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို ကၽြန္ေတာ့္အစ္ကို ကေတာ့ မွတ္မိခ်င္မွ မွတ္မိမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေ႐ွ ့က ရပ္ေပးခဲ့တဲ့ သူ ့ကို အျမဲတမ္း ေက်းဇူးတင္ေနတယ္ ။ မွတ္သားစရာလဲ ရလိုက္တယ္ ။ တစ္ခ်ိဳ ့ အေျခအေန ေတြမွာ ရန္ကိုျငိမ္းဖို ့ အတြက္ ရန္လိုတယ္ ။ Fight fire with fire ဆိုသလိုပဲ အခ်ိဳ ့အရာေတြကို တားဆီးဖို ့ ၊ ရပ္တန္ ့ေအာင္ လုပ္ဖို ့ အတြက္က တူညီတဲ့ နည္းလမ္းနဲ ့ ျပန္ျပီး တုန္ ့ျပန္မႈကသာ အမွန္ကန္ဆံုး ေ႐ြးစရာ နည္းလမ္း ျဖစ္တယ္ ။ ။

Defeat is not the worst of failures. Not to have tried is the true failure.
George Edward Woodberry

The war that will end war.
H. G. Wells

အမွတ္တရ ေနာင္တ

သူနဲ ့ကၽြန္ေတာ္ အသက္ ၆ႏွစ္ေလာက္ ကြာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္ သူငယ္ခ်င္းေတြလိုေတာ့ မတြဲခဲ့ ၾကပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္တို ့ ႏွစ္ေယာက္ ၾကားမွာ အျခားလူေတြနဲ ့ မတူတဲ့ နားလည္မႈေတြ ႐ွိခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ တို ့ ႏွစ္ေယာက္လံုးက စေနသားေတြ ။ ကိုယ္လုပ္ ခ်င္တာဆို မေကာင္းဘူး ဆိုတာသိေနလဲ ဘယ္သူ ဘယ္ေလာက္ တားတား လုပ္လိုက္ရမွ ။ မိဘေတြ မ်က္ရည္က်ေအာင္ သူအၾကိမ္ၾကိမ္ လုပ္ခဲ့ေပမဲ့ သူ ့ကိုလူဆိုး တစ္ေယာက္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ျမင္လို ့မရဘူး ။ သူလုပ္ခဲ့တာေတြ မွားတယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ဖက္က ခံစားမႈေတြကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ေပးလို ့ ရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္တာေတြ ကိုလဲ မွားတယ္ မွန္တယ္ လို ့ ဘယ္ေတာ့မွ သူ မေျပာခဲ့ဘူး ။ အခုမင္းငယ္ ေသးလို ့ပါၾကီးလာရင္မင္း႐ွက္တတ္ လာလိမ့္မယ္လို ့ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခါ သူေျပာဖူးတယ္ ။

မိသားစုနဲ ့ ေဝးရာကို အရင္ကလဲ သူထြက္သြား ဖူးပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ၾကာၾကာ အႏ ၱရာယ္ ကင္းကင္းနဲ ့ သူျပန္ေရာက္လာမယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ အျမဲ သိေနတယ္ ။ ဘယ္တုန္းကမွ သူ ့ကိုကၽြန္ေတာ္ မေမွ်ာ္ခဲ့ဖူးဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ဘာေၾကာင့္မွန္း မသိဘူး သူျပန္ေရာက္ မလာတာ နည္းနည္း ၾကာလာေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို စိုးရိမ္မိ ေနတယ္ ။ သူအႏ ၱရာယ္ ကင္းပါေစလို ့ ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ။ သူ ျပန္လာမွာကို ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သူလဲ အိမ္ကိုအရမ္း သတိရေန ခဲ့တယ္ ဆိုတာ ေနာက္ပိုင္းမွာ ကၽြန္ေတာ္သိခဲ့ ရတယ္ ။

ညဖက္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထြက္ထိုင္ရင္း လမ္းမွာ ဝင္ငွားလာတဲ့ လက္ထဲက မဂၢဇင္း ကို ဟိုလွန္ဒီလွန္ လုပ္ေနရင္းနဲ ့ နာမည္ၾကီး ေဗဒင္ ဆရာတစ္ေယာက္ရဲ ့ လစဥ္ ေဟာစာတမ္း စာမ်က္ႏွာ ဆီ ေရာက္သြားတယ္ ။ ဒီလ ကၽြန္ေတာ့္ ေမြးလအတြက္ ေဟာစာတမ္းမွာ ရပ္ေဝးေရာက္ေန သူ တစ္ေယာက္ ျပန္လာမယ္တဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ အဲဒါဖတ္မိျပီး ဘယ္လိုေပ်ာ္မွန္း မသိဘူး ။ ဒီလထဲမွာ သူျပန္ကို ျပန္လာမယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကယ္ ယံုၾကည္ခဲ့ တယ္ ။ ေနာက္ ၂ ရက္ အၾကာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ သြားေနတုန္း သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ေနာက္ကေန ေျပးလိုက္လာတယ္ ။ သူျပန္ေရာက္ ေနတယ္တဲ့ မင္းကို ေတြ ့ရင္ လႊတ္လိုက္ဖို ့ မွာလိုက္တယ္ လို ့ ေျပာတယ္ ။

အဲဒီေန ့က သူ ့ရဲ ့ပံုစံကို ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေနေသးတယ္ ။ မညီမညာ ႐ွည္ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြက ေခ်းေတြနဲ ့ မာေတာင့္ေနျပီး သူ ့ရဲ ့ ေခါင္းေပၚမွာ ေဘာ္လံုး တစ္လံုးလို ျဖစ္ေနတယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ မ်က္လံုး ၂လံုးက ႐ွိသင့္တဲ့ ေနရာထက္ ေတာ္ေတာ္ေလး အထဲကို ေရာက္ေနတယ္ ။ အခုမွ ယူလဲထားပံု ရတဲ့ အက်ၤ ီနဲ ့ လံုခ်ည္ ကေတာ့ အရင္ကထက္ ၃ ပံု ၁ ပံု ေလာက္ပဲ က်န္ေတာ့တဲ့ သူ ့ ခႏၶာကိုယ္နဲ ့ ေခ်ာင္ေနတယ္ ။ ဘာပဲ ေျပာေျပာ သူ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေပ်ာ္တယ္ ။

သူ ့နဲ ့ျပန္ပါလာတဲ့ ေတာၾကမ္းစီး ဖိနပ္တစ္စံုရယ္ ၊ အေပါက္အျပဲ ေတြနဲ ့ စစ္ေရာင္ ေဘာင္းဘီ တစ္ထည္ရယ္ ၊ ေဟာင္းႏြမ္း ေနျပီး ျဖစ္တဲ့ အက်ၤ ီ အခ်ိဳ ့ကို လႊင့္ပစ္ဖို ့ သူ ႏွေျမာေနတယ္ ။ အမွတ္တရ ေတြ မို ့တဲ့ ။ သူ ေတြ ့ၾကံဳ ခဲ့ရတဲ့ အေတြ ့ အၾကံဳ အခ်ိဳ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ သိခြင့္ရခဲ့ ေပမဲ့ အစအဆံုး အေသးစိတ္ ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေမးခဲ့ဘူး ။ သူကလဲ ေျပာျပခ်င္ ပံုမရဘူး ။

ျမန္ျမန္ျပန္ က်န္းမာလာေအာင္ သူ ညေနပိုင္း လမ္းေလွ်ာက္ခ်င္တယ္ အေဖာ္လိုက္ ေပးပါလားဆိုလို ့ သူနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ ညေနအခ်ိဳ ့ လမ္းအတူတူ ေလွ်ာက္ျဖစ္တယ္ ။ မင္းတစ္ေယာက္ပဲ ငါ့ကို အျမဲတမ္းနားလည္ ေပးတယ္ ငါေနျပန္ေကာင္း လာရင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေနမယ္ ၊ ၾကိဳးစားမယ္ ၊ မင္းနဲ ့ အသက္ၾကီး လာတဲ့ အထိ အတူတူ ေနခ်င္တယ္လို ့ သူေျပာဖူးတယ္ ။ အဲဒီညေနက ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ ကို ျပန္ျပံဳးျပ ခဲ့႐ံုက လြဲျပီး ဘာမွျပန္ မေျပာခဲ့ဘူး ။

သူ ့ဘဝရဲ ့ ျဖစ္စဥ္ေတြ အတိုင္း သူၾကိဳေတြး ထားတာေတြ ဘာမွ ျဖစ္မလာဘူး ။ ဒီတစ္ေခါက္ အိမ္ကို သူ အႏ ၱရာယ္ ကင္းကင္းနဲ ့ ျပန္ေရာက္ လာေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့ ေဆးစစ္ခ်က္ နဲ ့ ဆရာဝန္ရဲ ့ အေႏွးနဲ ့ အျမန္ပဲ ကြာမယ္ ဆိုတဲ့ စကားအရ သူ ့ အတြက္ မနက္ျဖန္ေတြ အမ်ားၾကီး သူနဲ ့အတူ ျပန္ပါမလာခဲ့ဘူး ဆိုတာသိခဲ့ ရတယ္ ။

စကားအစမ႐ွိ အဆံုးမ႐ွိနဲ ့ မင္းမွာ ရည္းစား႐ွိလားလို ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေမးဖူးတယ္ ။ ဘာျဖစ္လို ့လဲ လို ့ ျပန္ေမးေတာ့ ငါေသျပီးလို ့ လူ ျပန္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ မင္းရဲ ့ သားသမီး အျဖစ္နဲ ့ ငါျပန္လာ ခ်င္တယ္ မင္းရဲ ့ ရည္းစားကို ငါျမင္ဖူး ထားခ်င္တယ္တဲ့ ၊ မ႐ွိဘူး ဆိုေတာ့ သူဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ ့ ကို ဘာမွ ထပ္မေျပာ ခဲ့ဘူး ။

ဒီေမြးေန ့က ငါ့ရဲ ့ ေနာက္ဆံုး ေမြးေန ့ပါ ၊ ငါ ဘုရားသြား ခ်င္တယ္ကြာ ဆိုလို ့ သူနဲ ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ေမြးေန ့ မွာ ေ႐ႊတိဂံု ဘုရားကို ေရာက္ခဲ့တယ္ ။ ဘုရားေပၚက ျပန္ဆင္းခါနီးမွာ အမွတ္တရ ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ရေအာင္ ကြာတဲ့ ၊ ေနာက္တစ္ခါ ဆိုတာ ႐ွိမွာမဟုတ္ ေတာ့ဘူးတဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၂ခါ ေလာက္ျငင္း လိုက္ေတာ့ သူထပ္ မေျပာေတာ့ဘူး ။ သူစိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္ ဒါေပမဲ့ အဲဒီေန ့က ဓါတ္ပံု မ႐ိုက္ျဖစ္ပဲ ျပန္ခဲ့ၾကတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္ေဆး႐ံုေရာက္ သြားေတာ့ သူ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ ။ ဆံုးသြားတာ ၾကာျပီးျဖစ္တဲ့ သူ ့ရဲ ့ သူငယ္ခ်င္းက လာေခၚေနတယ္ ဆိုျပီး မနက္က ေျပာေနတယ္လို ့ အေမ ေျပာျပတယ္ ။ သူနာျပဳ ဆရာမ တစ္ေယာက္က အနားက ျဖတ္ေလွ်ာက္ သြားရင္းနဲ ့ သူ ့ရဲ ့ အေျခအေနက မေကာင္းဘူး မနက္ျဖန္ကို မေက်ာ္ဘူးလို ့ ေျပာသြားတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ့္မွာ ရက္ပိုင္းအတြင္း ေျဖရမဲ့ စာေမးပြဲ ႐ွိေနတဲ့ အတြက္ အိမ္ျပန္ စာၾကည့္ျပီး သူျပန္ႏိုးခ်ိန္ ေလာက္မွန္းျပီး ညေနမွ ျပန္လာဖို ့ အေဖ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္ ။ ထျပန္ဖို ့ လုပ္ေနတုန္း သူလႈပ္လာလို ့ ကၽြန္ေတာ္ ေရာက္ေန တယ္လို ့ သူ ့နားကပ္ျပီး အေမေျပာ လိုက္ေတာ့ သူ ့မ်က္လံုး ခ်က္ခ်င္း ပြင့္လာတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကိဳးစားျပီး သူ ျပံဳးျပတယ္ ။ ႏႈတ္ခမ္းေလး တြန္ ့ဖို ့ အတြက္ေတာင္ သူ အေတာ္ ၾကိဳးစား ေနရတယ္ ။

သူ ့ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္ သြားရပ္ေတာ့ အေျခအေနက မင္း ျမင္တဲ့ အတိုင္းပဲကြာလို ့ အားယူျပီး သူေျပာတယ္ ။ ေျပာျပီးေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ေမာသြားပံုရတယ္ ။ ခဏနားျပီး မနက္က သူနာျပဳ ဆရာမက အခန္းထဲမွာ လူနာ အေရအတြက္ လာေရေတာ့ သူ ့ကို ေရဖို ့ က်န္ခဲ့တယ္ လို ့ ျပံဳးျပီး သူ ထပ္ေျပာတယ္ ။ သူ ့ စကားသံက မသဲကြဲပဲ ေလသံေတြ လံုးေနတယ္ ။ အေဖက ကၽြန္ေတာ့္ အနားကပ္လာျပီး သူ မနက္ထဲက ကေယာင္ကတမ္းေတြ ေျပာေနတယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာတယ္ ။ သူၾကားသြား ပံုရတယ္ ။ ဇေဝဇဝါ ့ျဖစ္သြားတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၾကည့္တယ္ ။ သူတစ္ခုခု ေျပာဖို ့ ၾကိဳးစားတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူေတာ္ေတာ္ ေမာေနတယ္ စကားေျပာလို ့ မရျဖစ္ ေနတယ္ ။ အေမက သူ ့အနားကပ္ သြားျပီး အရမ္းေမာ ေနရင္ စကားဆက္ မေျပာေတာ့ ဖို ့နဲ ့ ဘုရားစာ ဆိုေနဖို ့ သူ ့ ကိုေျပာတယ္ ။ သူဘာမွ ထပ္မေျပာေတာ့ေပမဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာ မလဲလို ့ ေစာင့္ေန တယ္ ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကာတဲ့ထိ ကၽြန္ေတာ့္ ဆီက ဘာစကားမွ ျပန္မရေတာ့ မ်က္စိမွိတ္ျပီး သူ ျပန္မွိန္း ေနလိုက္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္လဲ အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္ ။ အိမ္ေရာက္ျပီး နာရီပိုင္း အတြင္းမွာ အေဖ ေရာက္လာတယ္ ။ သူ အခုပဲဆံုးသြား တယ္တဲ့ ။

ေဆး႐ံုမွာ ဗလံုးဗေထြးနဲ ့ သူ ေျပာတဲ့ စကားေတြ အျပင္ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ ့ အၾကည့္ရဲ ့ အဓိပၸာယ္ကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ နားလည္ခဲ့တယ္ ။ မင္းကငါ့ကို အျမဲတမ္း နားလည္ေပးတယ္ အသက္ၾကီးတဲ့အထိ မင္းနဲ ့ အတူတူ ေနခ်င္တယ္ လို ့ သူေျပာ ခဲ့တုန္းကလဲ ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာခဲ့ေပမဲ့ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္ခဲ့တယ္ ။ သံသရာမွာ သူ လူျပန္ျဖစ္ ခဲ့မယ္ဆိုရင္ သူ ့ လိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ သူ နဲ ့ ျပန္ဆံုခ်င္တယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ ေနာက္ဆံုးေမြးေန ့ တုန္းက ဘုရားေပၚမွာ ဓါတ္ပံု မ႐ိုက္ ျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ အဲဒီေန ့ကို ကၽြန္ေတာ္ အေသးစိတ္ မွတ္မိေန ေသးတယ္ ။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ အားလံုးကို သူ သိခ်င္မွ သိသြားမယ္ ။

သူ ့ကိုသတိ ရတဲ့အခါတိုင္း ငါ ကေယာင္ကတမ္း ေတြေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိရဲ ့လားလို ့ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ ့ရဲ ့ ေနာက္ဆံုး အၾကည့္က ကၽြန္ေတာ့္ကို မ်က္ရည္ ဝဲေစတယ္ ။ ေသေသာသူ ၾကာရင္ေမ့ ဆိုေပမဲ့ သူ ့ကိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေမ့ မွာမဟုတ္ ဘူးထင္တယ္ ။ ငါေသရင္ ငါ့ကို မေမ့လိုက္ ပါနဲ ့ ကြာလို ့ သူ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာခဲ့ဖူးတယ္…

If you love someone, you say it, right then, out loud. Otherwise, the moment just passes you by.
Julia Roberts

Do not save your loving speeches for your friends till they are dead; Do not write them on their tombstones, Speak them rather now instead.
Anna Cummins

မွားေနေသာ အမွန္မ်ား

ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ ့ က အထက္တန္းေက်ာင္း တစ္ခု မွာ ကၽြန္ေတာ္ ၆ တန္း အထိ ပညာသင္ခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၄ တန္း ႏွစ္မွာ က်တဲ့ အဂၤလိပ္စာ ဆရာမ က အရမ္း စည္းကမ္း ၾကီးတယ္ ။ စာသင္တဲ့ အခါ တာဝန္ တစ္ခုကို လုပ္ေနရသလို မဟုတ္ပဲ ေက်ာင္းသားေတြ အေပၚမွာ တကယ္ တတ္ ေစခ်င္တဲ့ ေစတနာ နဲ ့ သင္တယ္ ။ ဆရာမက အတန္းထဲမွာ စာ ခဏခဏ ေမးတတ္ သလို အျပစ္ေပး တာလဲ ၾကမ္းတယ္ ။ စာေမးလို ့ စာမရခဲ့ရင္ ေယာက္်ားေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ မိန္းကေလးပဲ ျဖစ္ျဖစ္ အတန္းေ႐ွ ့ ကိုထြက္ရပ္ ခိုင္းျပီး ေျခတလံုး ၊ လက္ဝါး ၊ တင္ပါး စတဲ့ ေနရာေတြကို ၾကိမ္လံုး နဲ ့ ႐ိုက္ျပီး အျပစ္ေပး တတ္တယ္ ။

အျပစ္ေပးတာ ၾကမ္းေပမဲ့ ဆရာမက စာမေမးခင္ေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြကို စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္ လံုလံု ေလာက္ေလာက္ ေပးပါတယ္ ။ ဘယ္ေန ့မွာ ဘယ္စာကို ေမးမယ္ ၊ မရတဲ့သူ ကို ဘယ္လို အျပစ္ေပးမယ္လို ့ အျမဲတမ္း ၾကိဳေျပာတတ္တယ္ ။ တစ္ခါတစ္ေလ ေမးခြန္း ဘယ္ႏွစ္ခုေမးမယ္ ဘယ္ႏွစ္ခုနဲ ့ အထက္ မွားတဲ့ သူကို အတန္းေ႐ွ ့မွာ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး ႐ိုက္မယ္ ဆိုတာမ်ိဳးလဲ ေျပာတတ္တယ္ ။ ဆရာမက ေျပာတဲ့အတိုင္းလဲ တကယ္လုပ္တတ္ တာေၾကာင့္ အဲဒီလိုမ်ား ေျပာထားတဲ့ ေန ့ဆို အဲဒီ ဆရာမ အခ်ိန္လြန္တဲ့ အထိ ေက်ာင္းသားအားလံုး လိုလိုက အခ်ိန္အားရတိုင္း ဆရာမ ေမးမယ္ ဆိုတဲ့စာကို အခါခါ ျပန္ၾကည့္ ေနတတ္တယ္ ။

တစ္ေန ့မွာ ဆရာမက အဂၤလိပ္စာ အေမးအေျဖ ေမးခြန္း အခ်ိဳ ့ ကို ဒါေတြက စာေမးပြဲ အတြက္ အေရးၾကီးတယ္ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ေက်ာင္းပိတ္ျပီးလို ့ ေနာက္တစ္ပတ္ ေက်ာင္းျပန္ ဖြင့္ရင္ ေမးမယ္ ။ ေသခ်ာၾကည့္လာ ခဲ့ၾက ။ အမွတ္ အနည္းဆံုး ရတဲ့သူကို ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး ႐ိုက္႐ံုတင္ မဟုတ္ပဲ အတန္းတစ္ပတ္လဲ ပတ္ခိုင္းမယ္လို ့ ေျပာတယ္ ။ ေက်ာင္းသားေတြကို စာေမးပြဲ အတြက္ တစ္ကယ့္ အေရးၾကီးတဲ့ စာကို ေသခ်ာ က်က္ေစ ခ်င္လို ့ ျဖစ္မွာပါ အဲဒီလို အျပစ္ေပး နည္းမ်ိဳး အရင္က တစ္ခါမွ ဆရာမ မေပးဖူးပါဘူး ။ ဒါ ပထမ ဆံုး အၾကိမ္ပါ ။ အမွတ္ အနည္းဆံုး ေက်ာင္းသားက လုပ္ရမွာ ဆိုေတာ့ တစ္တန္းလံုး အားလံုး မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္ရင္ေျဖ ၊ မေျဖႏိုင္ရင္ေတာ့ တစ္ခုမွား ေျဖမိတဲ့ သူလဲ အျပစ္ေပးခံ ရမဲ့သူ ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ။ ဆရာမက ေျပာတဲ့ အတိုင္း တစ္ကယ္ လုပ္မွာကို သိေနၾကေတာ့ အတန္းေ႐ွ ့ မွာ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္ျပီး အ႐ိုက္ခံ ရမွာကိုေတာင္ အားလပ္ခ်ိန္မွာ ကစားဖို ့ ေမ့ေအာင္ ေၾကာက္တတ္ၾကတဲ့ ေက်ာင္းသားေတြ အတြက္ ဘယ္လိုေနမလဲ ဆိုတာေတြး ၾကည့္ေပါ့ ။

ကၽြန္ေတာ့္အတန္းထဲမွာ ဆရာမ အျပစ္ေပးတိုင္း အျမဲတမ္း လိုလို အျပစ္ေပးခံရတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္႐ွိတယ္ ။ ဆရာမက စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္ ဘယ္ႏွစ္ရက္ပဲ ေပးေပး စာၾကည့္ ဖို ့ သူေမ့လာ တတ္တယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ အေျဖစာ႐ြက္မွာ အျမဲတမ္းလိုလို ကြက္လပ္ေတြ နဲ ့ အေျဖမွားေတြ ပဲပါေန တတ္တယ္ ။ ဆရာမက အျပစ္ေပးဖို ့ နာမည္ေခၚလိုက္ တိုင္း သူ ့နာမည္က မပါ မျဖစ္လို ျဖစ္ေနတယ္ ။ သူ အတန္းေ႐ွ ့ မွာရပ္ျပီး ေဘာင္းဘီခၽြတ္ အ႐ိုက္ခံရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳးကလဲ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားတိုင္း အတြက္ ႐ိုးေနျပီး ။ ဆရာမက စာေမးမယ္လို ့ ၾကိဳေျပာထားတိုင္း အဲဒီအခ်ိန္ ေရာက္ရင္ သူ အျပစ္ေပး ခံရ ေတာ့မယ္ဆိုတာ ေက်ာင္းသားအားလံုး အလြတ္ရ ေနတဲ့ ပံုေသနည္း တစ္ခုလိုပဲ သိပ္မထူး ဆန္းေတာ့ဘူး ။

သူ ့ကို အတန္းထဲမွာ စာအညံ့ဆံုး ေက်ာင္းသား အျဖစ္ အားလံုးက သတ္မွတ္ထား ၾကေပမဲ့ ၊ သူဟာ ခပ္ဆိုးဆိုး ၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး ။ စာသင္ေနတဲ့ ဆရာမ ေတြကိုေရာ ၊ အျခား ေက်ာင္းသား ေတြကိုေရာ ဘယ္ေတာ့မွ အေႏွာက္အယွက္ မေပးတတ္ဘူး ။ သူအျပစ္ ေပးခံရရင္လဲ အတန္းေ႐ွ ့ ကို ထြက္ရပ္တယ္ ၊ အျပစ္ေပးခံ ရျပီးရင္ ေခါင္းငုံ ့ျပီး သူ ့ ေနရာ သူ ေအးေဆး ျပန္လာ ထိုင္တယ္ ။ သူ အျပစ္ေပးခံ ရတာကို ၾကည့္ျပီး ရယ္ေနၾကတဲ့ ေက်ာင္းသား ေတြကိုလဲ ဘယ္တုန္းကမွ ဘာမွ သူ ျပန္မေျပာ တတ္ဘူး ။ စာသင္ခန္း ထဲမွာေရာ ၊ စာသင္ခန္း အျပင္မွာပါ သူ ့ ဘာသာသူ ေအးေအးပဲ ေနတတ္တယ္ ။

ဆရာမက သူ ့ကို လွည့္ၾကည့္ျပီး ဒီ အေမး အေျဖ ေမးခြန္း ေတြက စာေမးပြဲ အတြက္ တစ္ကယ္ အေရးၾကီးတယ္ ။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေသခ်ာ စာၾကည့္လာခဲ့ ၊ ဆရာမ ဘယ္သူ ့ကိုမွ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ျပီး အတန္းတစ္ပတ္ မပတ္ခိုင္း ခ်င္ဘူး ။ စာမၾကည့္ လာရင္ေတာ့ တစ္ကယ္ လုပ္ရလိမ့္မယ္လို ့ ေျပာေတာ့ သူ ့ မ်က္ႏွာ ဘာမွ ေျပာင္းလဲ မသြားဘူး ။ ဆရာမ ေျပာတာကို ေၾကာက္သြားတဲ့ အမူအရာ မ႐ွိ သလို ၊ ေလးေလးနက္နက္ ျဖစ္သြားတဲ့ အမူအရာလဲ မ႐ွိဘူး ။ ပံုမွန္ အတိုင္းပဲ “ဟုတ္ကဲ့” လို ့ ဆရာမကို အသံ ေအးေအးေလးနဲ ့ ခပ္တိုတိုပဲ သူျပန္ေျဖတယ္ ။

ကၽြန္ေတာ္တို ့ စာသင္ခန္းရဲ ့ ပံုစံက စားပြဲပုေလး ေတြကို နံရံနဲ ့ ကပ္မထားပဲ အတန္းအလယ္မွာ လူသြားလမ္း ခ်န္ျပီး စီထားတာပါ ။ အတန္းရဲ ့ ေထာင့္တစ္ခုမွာ အတန္းထဲက လူအေရအတြက္နဲ ့ အကြက္ေလးေတြ ဆြဲထားတဲ့ ဖိနပ္ခၽြတ္ဖို ့ ေနရာ႐ွိပါတယ္ ။ အတန္းထဲ ဝင္တာနဲ ့ အတန္းရဲ ့ ေထာင့္မွာ ဖိနပ္ေတြကို ခၽြတ္ထားခဲ့ ရျပီး ေက်ာင္းသားေတြ က ၾကမ္းေပၚမွာထိုင္ ရတာပါ ။ အတန္းေဘး ပတ္ပတ္လည္မွာ လူသြားလမ္း ေနရာ႐ွိ ပါတယ္ ။

အဲဒီ စေန ၊ တနဂၤေႏြ ႏွစ္ရက္လံုး ကၽြန္ေတာ္အေဆာ့လြန္ျပီး စာမက်က္ျဖစ္ဘူး ။ ဒီအေမးအေျဖ ေလးေတြကို အလြတ္က်က္ လိုက္ရင္ ခဏေလးနဲ ့ ရပါတယ္ ဆိုျပီး ေတြးခဲ့ တာလဲပါတယ္ ။ ေက်ာင္းသြား ရမဲ့ မနက္ေရာက္မွ ဆရာမ ေမးမယ္ဆိုတဲ့ စာကို ၾကည့္ျဖစ္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ထင္ထားသလိုအလြယ္ေလးနဲ ့ အလြတ္က်က္ လို ့ရတဲ့ ေမးခြန္း မ်ိဳးေတြ မဟုတ္ပဲ grammar ေတြ နားလည္မွ ေျဖႏိုင္မွာ ျဖစ္သလို ၊ V1, V2, V3 ေတြကို အလြတ္ရဖို ့ လဲ လိုအပ္ ေနတယ္ ။ ေမးခြန္း အားလံုး နားလည္ ေအာင္ နဲ ့ Verb အမ်ိဳးအစား အားလံုးကို အလြတ္ရေအာင္ က်က္ဖို ့ အခ်ိန္ကလဲ မ႐ွိေတာ့ဘူး ။ ဒီေန ့ ဆရာမ စာေမးရင္ေတာ့ ေမးခြန္း အားလံုးကို မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သိေပမဲ့ ၊ အျမဲတမ္း စာက်က္မလာ တတ္တဲ့သူ ဒီတစ္ခါလဲ စာက်က္ လာမွာမဟုတ္ ပါဘူးေလ ၊ သူက ငါ့ထက္ေတာ့ ဆိုးမွာပါ ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ ့ ေက်ာင္းကို လာခဲ့တယ္ ။

ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ သူ ့ကိုေတြ ့တာနဲ ့ ဘယ္လိုလဲ ဒီေန ့ ေမးမဲ့ စာေတြ ၾကည့္ျဖစ္ ခဲ့လား ဆိုေတာ့ ၾကည့္ ခဲ့တယ္လို ့ ျပံဳးျပီး သူျပန္ေျဖတယ္ ။ ခါတိုင္း သူျပန္ေျဖ ေနၾက အတိုင္း ၾကည့္ဖို ့ ေမ့ခဲ့တယ္တို ့ ၊ ေသခ်ာ မၾကည့္ျဖစ္ ခဲ့ဘူးတို ့ လိုမ်ိဳး အေျဖေတြကို ကၽြန္ေတာ္ ေမွ်ာ္လင့္ ခဲ့တာ ၊ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေခါင္း မိုးၾကိဳးပစ္ ခံရျပီး ။ ငါ့လို အေဆာ့မက္ျပီး စာ ေသခ်ာ မၾကည့္ခဲ့တဲ့ သူမ်ား ႐ွိမလားလို ့ လိုက္ေမးၾကည့္ ေတာ့လဲ ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တဲ့ အေျဖ မရခဲ့ဘူး ။ အဲဒီေန ့မွာ အခ်ိန္အားရတိုင္း ေက်ာင္းသား အားလံုးက က်က္မွတ္ခဲ့ ျပီးသား စာကို ျပန္ေႏႊးေန ၾကတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကေတာ့ နားမလည္ေသးတဲ့ စာေတြကို ေခၽြးတပ်ံပ်ံ နဲ ့ နားလည္ေအာင္ ၾကိဳးစားရင္း ဆရာမ ဒီေန ့ ေက်ာင္းမလာ ပါေစနဲ ့ လို ့ စိတ္ထဲက အၾကိမ္ၾကိမ္ ဆုေတာင္းေနမိတယ္ ။ အဲဒီေန ့ က ကၽြန္ေတာ္ ဆုေတာင္း မျပည့္ခဲ့ သလို အဲဒီ ဆရာမ အခ်ိန္ေရာက္တဲ့ အထိ ေမးခြန္းအားလံုး မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္တဲ့ အထိ စာေတြကို ကၽြန္ေတာ္ မၾကည့္ႏိုင္ ခဲ့ဘူး ။ ဒီေန ့ ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ကံဆိုးျပီး ။

ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚက ေမးခြန္း ေတြကို ေျဖေနရင္းနဲ ့ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ျဖစ္တယ္ ။ ဒီေန ့မွာ ေမးမဲ့ စာကို သူေသခ်ာ က်က္ခဲ့ပံု ရတယ္ ။ ခါတိုင္းဆို သူမ်ားေတြ ေျဖေနခ်ိန္မွာ ဒီအတိုင္း သူထိုင္ေနတတ္ ေပမဲ့ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမးခြန္းေတြကို ဂ႐ုစိုက္ျပီး ေသခ်ာ သူေျဖေနတယ္ ။ ေျဖထားတဲ့ စာ႐ြက္ကို ဆရာမဆီ သြားမေပးခင္ အခ်ိန္ထိ အၾကိမ္ၾကိမ္ သူျပန္ စစ္ေနတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့တယ္ ။ စာ႐ြက္ ေပးျပီး ျပန္လွည့္လာတဲ့ သူ ့ကိုေျဖႏိုင္လားလို ့ ကၽြန္ေတာ္ေမးေတာ့ သူေခါင္းညိတ္ ျပတယ္ ။ သူ ့ မ်က္ႏွာမွာလဲ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ ့ ။

အရင္ အခါေတြ တုန္းက ဆရာမ အျပစ္ေပးတာကို ခံရတဲ့ သူေတြထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္ ပါခဲ ပါတယ္ ။ အေျဖ တစ္ခုမွား ႏွစ္ခုမွား ေတြ အတြက္ အ႐ိုက္ခံခဲ့ ရဖူးေပမဲ့ ၊ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္ျပီး အ႐ိုက္ခံ ရတဲ့အထိ အေျခအေန တခါမွ မဆိုး ခဲ့ဖူးဘူး ။ ခုေတာ့ ေဘာင္းဘီ ခၽြတ္ျပီး အတန္း တစ္ပတ္ပါ ပတ္ရမယ္ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ငိုခ်င္ေနျပီး ။ ဆရာမက တစ္ေယာက္ခ်င္း နာမည္ကို ေခၚျပီး အေျဖလႊာေတြ ျပန္ေပးခ်ိန္မွာေတာ့ ဘယ္ႏွစ္ခု မွားလဲ ၊ အမွတ္ဘယ္ ေလာက္ရလဲ ဆိုတဲ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္နဲ ့ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေမးတဲ့ အသံေတြနဲ ့ တစ္ခန္းလံုး ႐ုပ္႐ုပ္သဲသဲ ျဖစ္ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ အေျဖလႊာ ရေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ၆ ခု မွားတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ ပိုမွားတဲ့ သူမ်ား႐ွိမလားလို ့ အေျဖလႊာ ရျပီးသား သူေတြထဲမွာ လိုက္႐ွာေပမဲ့ တစ္ခုမွား ၊ ႏွစ္ခုမွား ထက္ပို မ႐ွိဘူး ။ ကိုယ္က အမွား အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနေတာ့ ကိုယ့္ အေျဖလႊာ ကို သူမ်ားကိုလဲ မျပရဲဘူး ။ အတန္းထဲမွာ ဟိုဖက္ထိပ္က လူနဲ ့ စကားသြား ေျပာလိုက္ ၊ ဒီဖက္က လူနဲ ့ စကားလာေျပာ လိုက္နဲ ့ သူမ်ားေမး မခံ ရေအာင္ ပတ္ေျပးရင္း ကိုယ့္ထက္ ပိုမွားတဲ့ သူကို ႐ွာေန မိတယ္ ။

ကိုယ့္ရဲ ့ ရမွတ္ သူမ်ားေမး မခံရေအာင္ ပတ္ေ႐ွာင္ ေနရင္းနဲ ့ သူ ့ကို ကၽြန္ေတာ္ လွမ္းၾကည့္ ျဖစ္တယ္ ။ သူ ့ အေျဖလႊာ ကို သူျပန္ မရေသးဘူး ။ အရင္တုန္း ကဆို သူမ်ားေတြ အမွတ္ ဘယ္ေလာက္ ရသလဲ ဆိုတာ သူ စိတ္မဝင္စား သလို ၊ သူ ရဲ ့ အေျဖလႊာ ကိုလဲ စိတ္ဝင္တစား သူ ေစာင့္မေန တတ္ဘူး ။ ဒီေန ့ ေတာ့ အျခားသူေတြ ရဲ ့ ရမွတ္ေတြကို သူစိတ္ဝင္စား ပံုမရ ေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့ အေျဖလႊာ ေပၚက ရမွတ္ကိုေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ သိခ်င္ေနပံု ရတယ္ ။ ဆရာမ ဆီကေန အၾကည့္မလႊဲပဲ သူ ့ နာမည္ ေခၚမဲ့ အလွည့္ကို သူ စိတ္ဝင္တစားနဲ ့ ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္ ။

ဆရာမလက္ထဲမွာ သူ ့အေျဖလႊာ တစ္ခုပဲက်န္ ေတာ့တယ္ ။ ခုခ်ိန္ထိ အတန္းထဲမွာ အမွား အမ်ားဆံုးဟာ ကၽြန္ေတာ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ထဲ သိေသးတယ္ ။ သူ ့နာမည္ လွမ္းေခၚေတာ့ ဆရာမ ဆီ မေျပးယံု တမယ္ သူေရာက္သြားတယ္ ။ ေက်ာင္းသားအားလံုး ကိုယ့္အေျဖလႊာ ကိုယ္ျပန္ရျပီးသား ဆိုေတာ့ အၾကည့္ အားလံုး က သူနဲ ့ ဆရာမဆီ ေရာက္ေနတယ္ ။ သူ ့အေျဖလႊာ လွမ္းေပးရင္းနဲ ့ ဆရာမက သူ ့ ကိုေျပာတယ္ မင္းေျဖ ထားတာ အားလံုးမွားတယ္တဲ့ ။ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသားေတြ သူ ့ကို ဝိုင္းရယ္ ၾကတယ္ ။ အမွား ေျဖထားမိတဲ့ သူေတြ သက္ျပင္း ခ်ၾကတယ္ ။ သူကေတာ့ ေခါင္းငုံ ့ျပီး သူ ့ေနရာကို ျပန္ေလွ်ာက္ လာရင္းနဲ ့ ဆရာမ ေျပာတာကို မယံုသလို သူ ့အေျဖလႊာကို တစ္႐ြက္ခ်င္း တအံ့တၾသ ျပန္လွန္ ၾကည့္ေနတယ္ ။

ဆရာမေပးမဲ့ အျပစ္က လြတ္သြားတဲ့ အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္ ေပ်ာ္သြားတယ္ ။ တစ္ခ်ိန္လံုး ငိုမဲ့မဲ့ ျဖစ္ေနမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ မ်က္ႏွာလဲ ခုမွပဲ ျပန္ျပံဳး ႏိုင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ရဲ ့ ရမွတ္ကို သူ ့လိုပဲ ကၽြန္ေတာ္လဲ အံ့ၾသတယ္ ။ အားလံုး မွားတယ္ ? တစ္ကယ္ပဲလား ? ဘယ္လို ျဖစ္တာလဲ ? မနက္က ကၽြန္ေတာ္ ေမးေတာ့ သူစာ ၾကည့္ခဲ့တယ္ လို ့ေျပာတယ္ ။ သူ ေျပာတာကို ကၽြန္ေတာ္ယံုတယ္ ။ သူလိမ္ေျပာစရာ အေၾကာင္းလဲမ႐ွိ ဘူးေလ ။ ေမးခြန္းေတြကို သူ ေသခ်ာ ဂ႐ုစိုက္ျပီး ေျဖေနတာကိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ေတြ ့တယ္ ။ ေျဖႏိုင္လားလို ့ ကၽြန္ေတာ္ေမး တုန္းကလဲ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္နဲ ့ သူ ေခါင္းညိတ္ ျပခဲ့တယ္ ။ သူတစ္ကယ္ပဲ တစ္ခုမွ မွန္ေအာင္ မေျဖႏိုင္ခဲ့ ဘူးလား ? သူ ့အနားကို သြားျပီး သူ ့ အေျဖလႊာကို ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္းၾကည့္ မိတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာ ရမွန္း မသိ ျဖစ္သြား ခဲ့ရတယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ အေျဖလႊာမွာ စာလံုးေပါင္း ေတြေရာ ၊ grammar ေတြေရာ သူေျဖထားတဲ့ အေျဖေတြေရာ အားလံုးကမွန္ ေနတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ရမွတ္ သံုညပဲ ရခဲ့တယ္ ။

အဲဒီေန ့ က ေမးခြန္းတိုင္းမွာ ပါတဲ့ နာမည္ေတြကို ဆရာမက Maung Maung ၊ Ko Ko စတဲ့ ၂လံုး ဆင့္ နာမည္ေတြ နဲ ့ သံုးခဲ့တယ္ ။ သူျပန္ ေျဖေတာ့ အေျဖေတြမွာ နာမည္ေတြကို Maung2 ၊ Ko2 ဆိုျပီး ျပန္ေရးခဲ့တယ္ ။ သူ ့ အေျဖေတြ အားလံုးမွန္ ေနေပမဲ့ ဆရာမက သူ ့ အေျဖေနရာက နာမည္ အားလံုးကို မွင္နီနဲ ့ ဝိုင္းျပီး သူ ့ရဲ ့ အေျဖ အားလံုးကို အမွားေပးခဲ့တယ္ ။ အဲဒီေန ့ က အတန္းထဲမွာ အေျဖအားလံုး မွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္တဲ့ သူ နည္းနည္း ေလးထဲမွာ အံ့ၾသ စရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ စာအညံ့ဆံုး ဆိုတဲ့သူ ပါခဲ့ ေပမဲ ့ သူ ရမွတ္ သံုည ပဲရခဲ့တယ္ ။ အဲဒီေန ့က စာလံုးေပါင္း ေတြေရာ ၊ grammar ေတြေရာ အမ်ားဆံုး မွားေျဖခဲ့ တဲ့ သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ ျဖစ္ေပမဲ့ အျပစ္ေပး ခံရတဲ့ သူဟာ သူျဖစ္ ခဲ့တယ္ ။

ခါတိုင္းအျပစ္ေပးခံရရင္ အတန္းေ႐ွ ့ကို ထြက္ရပ္ ၊ ေပးတဲ့ အျပစ္ကို ခံျပီး ဘာမွ မထူးသလို သူ ့ ေနရာ သူျပန္လာထိုင္ တတ္ေပမဲ့ ဒီေန ့ အျပစ္ေပးခံ ရခ်ိန္မွာေတာ့ သူမ်က္ရည္ ဝဲေနခဲ့တယ္ ။ ဆရာမ ကလဲ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ သြားပံုရတယ္ ။ အတန္းကို တစ္ပတ္ ပတ္ျပီး သူ ့ေနရာသူ ျပန္လာထိုင္ေတာ့ ဆရာမ သူ ့ အနားကို ေလွ်ာက္လာျပီး အဂၤလိပ္စာမွာ နာမည္ေတြကို စာလံုးတူ ေနရင္လဲ ႏွစ္လံုးကို ေပါင္းျပီး ေရးလို ့ မရ ေၾကာင္း ၊ ေနာက္တစ္ခါ သတိထားျပီး ေရးဖို ့ ႐ွင္းျပခဲ့တယ္ ။ သူ ဆရာမကို ေမာ့ မၾကည့္ ခဲ့ဘူး ။ ဘာမွလဲ ျပန္မေျဖ ခဲ့ဘူး ။ သူ ့ေ႐ွ ့ က စာပြဲကိုသာ ေခါင္းငံု ့ျပီး စိုက္ၾကည့္ ေနတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ မျမင္ရေပမဲ့ သူ ့မ်က္လံုးမွာ မ်က္ရည္ေတြ ဝဲေနဦးမယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာတယ္ ။

အဲဒီေန ့က တစ္ကယ္ စာမက်က္ခဲ့ တဲ့ ကၽြန္ေတာ္ကသာ အျပစ္ေပးခံ ရမဲ့သူ ျဖစ္သင့္ေပမဲ့ သူ ကံဆိုး ခဲ့တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့အတြက္ တစ္ကယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္ ။ ကိုယ္တိုင္လဲ ကိုယ္သာ အျပစ္ေပးခံ ထိသင့္တဲ့သူ ဆိုတာကို သူ အပါအဝင္ ဘယ္သူ ့ ကိုမွ မေျပာပဲ လွ်ိဳ ့ဝွက္ထား ခဲ့တဲ့အတြက္ ကလိမ္ကက်စ္ က်ခဲ့သူ တစ္ေယာက္လို လိပ္ျပာ မလံုျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ ။

ခါတိုင္းနဲ ့ မတူ ဒီေန ့မွာမွ သူဘာလို ့ ၾကိဳးစားျပီး စာေတြ ၾကည့္ခဲ့တာလဲ ? ဒီတစ္ခါ ဆရာမ ေပးမယ္ဆိုတဲ့ အရင္ အခါေတြထက္ ပိုျပင္းတဲ့ အျပစ္ဒဏ္ကို ခံရမွာ သူ တစ္ကယ္ ေၾကာက္လို ့ ၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? အတန္းထဲမွာ စာ အညံ့ဆံုး ေက်ာင္းသားလို ့ သတ္မွတ္ခံ ထားရတာကို ေျပာင္းပစ္ခ်င္လို ့ သူၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? သူ ့ရဲ ့ အရည္အခ်င္း အမွန္ကို တစ္စံု တစ္ေယာက္ ဒါမွမဟုတ္ အတန္းသား အားလံုးကို ျပခ်င္လို ့ သူၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? စိတ္အသစ္ ၊ အေတြးအေခၚ အသစ္ ေတြနဲ ့ အနာဂတ္ အသစ္စဖို ့ ေျခလွမ္းအသစ္ အေနနဲ ့ သူၾကိဳးစားခဲ့ တာလား ? ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာမသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ေသခ်ာ သိတာကေတာ့ အဲဒီေန ့ အတြက္ သူၾကိဳးစား ခဲ့သမွ် အားလံုး အလကား ျဖစ္ခဲ့ ရတယ္ ။

သူ ့ရဲ ့ ေပါ့ဆမႈေၾကာင့္ သူ သံုည မွတ္ပဲ ရခဲ့ ေပမဲ့ အဲဒီေန ့မွာ သူဟာ ခပ္ညံ့ညံ့ ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ သက္ေသျပ ခဲ့တယ္ ။ စိတ္မေကာင္း စရာ ေကာင္းတာက အဲဒီေန ့ ေနာက္ပိုင္းမွာ အရင္လိုပဲ သူျပန္ျဖစ္ သြားတယ္ ။ စာေမးမယ္ ဆိုတဲ့ အခါတိုင္း စာ ၾကည့္ဖို ့ အျမဲတမ္း သူ ေမ့လာ တတ္တယ္ ။ အေျဖလႊာေတြ ျပန္ေဝ ေနခ်ိန္တိုင္း ဘာစိတ္လႈပ္႐ွားမႈမွ မျပပဲ သူေနရာမွာ သူေခါင္းငံု ့ ထိုင္ျပီး ဆရာမ ေပမဲ့ အျပစ္ကို ခံဖို ့ ေစာင့္ေန တတ္တယ္ ။

ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ၾကာခဲ့ျပီး ျဖစ္ေပမဲ့ သူ ့ အေၾကာင္းကို ျပန္စဥ္းစားတိုင္း အဲဒီေန ့ က အျဖစ္အပ်က္မွာ တစ္ခုခုလိုအပ္ ေနသလို ကၽြန္ေတာ္ ခံစားရတယ္ ။ တစ္ေယာက္ေယာက္မွာ အျပစ္႐ွိ ေနသလို ခံစားရတယ္ ။ ဘယ္ေနရာမွာ ဘာေတြလိုအပ္ ခဲ့တာလဲ ? ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေနရာမွာ မွားခဲ့ၾကတာလဲ ?

အဲဒီေန ့က ဆရာမ မွားခဲ့ သလား ? ေက်ာင္းသားေတြကို စာၾကည့္ဖို ့ အခ်ိန္လံုလံု ေလာက္ေလာက္ ဆရာမ ေပးခဲ့တယ္ ။ ေပးမဲ့ အျပစ္ဒဏ္ ကိုလဲ ၾကိဳေျပာခဲ့တယ္ ။ ေျပာထား တဲ့အတိုင္း အမွတ္ အနည္းဆံုး ရတဲ့ သူကို အျပစ္ေပးခဲ့တယ္ ။ ဆရာမ လုပ္ခဲ့တဲ့ ထဲမွာ မွားတယ္လို ့ ေျပာလို ့ရတာ တစ္ခုမွ မပါဘူး ။

ကၽြန္ေတာ္ေရာ မွားခဲ့ သလား ? ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ႏွစ္မွတ္ ရလဲဆိုတာ အျခား ေက်ာင္းသားေတြကို မေျပာျပခဲ့ ေပမဲ့ ဘယ္ေက်ာင္းသားက ဘယ္ေမးခြန္းကို ဘယ္လို ေျဖခဲ့တယ္ ၊ ဘယ္သူက ဘယ္ေမးခြန္းမွာ ဘယ္လိုမွားတယ္ ဆိုတာ ဆရာမ သိေနတာပဲ ။ ဆရာမ ကိုယ္တိုင္ အျပစ္ေပး သင့္တဲ့ သူကို ေ႐ြးျပီး အျပစ္ေပးခဲ့တာေလ ။ ကၽြန္ေတာ္ လုပ္ခဲ့ တဲ့ထဲမွာ မွားတယ္ လို ့ ေျပာလို ့ရတာ ဘာမွ မ႐ွိဘူး ။

အဲဒီေန ့က သူ တစ္ကယ္ ၾကိဳးစားျပီး စာၾကည့္ခဲ့တယ္ ဆိုေပမဲ့ သူအျပစ္ေပး ခံခဲ့ရတာ သူ ့ရဲ ့ ေပါ့ဆစြာ ေျဖဆိုခဲ့မႈ ေၾကာင့္သာ ျဖစ္တယ္ ။ သူ ့ အျပစ္နဲ ့ သူခံရတာပဲ ။ ဘယ္ေနရာမွာမွ ဘာမွ မမွားခဲ့ဘူး ။ ဘယ္သူကမွ မွားတယ္လို ့ ေျပာလို ့ ရတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ေတြ ၾကာေအာင္ တစ္ခုခု မွားေနခဲ့ တယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ ဘာလို ့ စြဲလမ္း ေနရတာလဲ...

သူ အျပစ္ေပး ခံခဲ့ရေပမဲ့ ခါတိုင္းေန ့ ေတြနဲ ့ မတူတဲ့ သူ ့ရဲ ့ ၾကိဳးစား အားထုတ္ ခဲ့မႈကို အဲဒီေန ့က ဆရာမ (သို ့မဟုတ္) တစ္ေယာက္ေယာက္ ကသာ အသိအမွတ္ျပဳ ခ်ီးမြမ္း ခဲ့ရင္...

ဒါမွမဟုတ္...

အဲဒီေန ့ မွာ တကယ္ေတာ့ အညံ့ဆံုး ေက်ာင္းသားဟာ ကၽြန္ေတာ္သာ ျဖစ္ျပီး သူကေတာ့ ကံဆိုးခဲ့ သူသာ ျဖစ္တယ္လို ့ ကၽြန္ေတာ္ သူ ့ကို ႐ွင္းျပျပီး အားေပး ျဖစ္ခဲ့ရင္...

သူ အရင္လို ျပန္မျဖစ္ပဲ တစ္ခုခု ေျပာင္းလဲခဲ့မွာလား... ကၽြန္ေတာ္ကေရာ ဘယ္သူမွ မွားတယ္လို ့ ေျပာလို ့ ရတဲ့ လုပ္ရပ္မ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ ၾကတဲ့ အဲဒီေန ့ က အျဖစ္အပ်က္မွာ ၊ အျပစ္႐ွိ သူတစ္ေယာက္လို ဒီေန ့ထိ ခံစားမိ ေနဦး မွာလား...

ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားဆီကပဲ ေတာင္းမယ္

ဒီေန ့တရား႐ံုးသြားတယ္ ။ အမႈ႐ႈံးတယ္ ။ အမႈက ယာဥ္တိုက္မႈပါ ။ ျဖစ္တာေတာ့ ၁ ႏွစ္ေက်ာ္ျပီး ဒီေန ့မွ တရား႐ံုးက အမိန္ ့ခ်တာပါ ။ ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္းတဲ့ကားနဲ ့ အျခားသူေမာင္းတဲ့ကား လမ္းဆံု တစ္ခုမွာ တိုက္မိၾကတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က လမ္းမၾကီး အတိုင္းေမာင္း ေနတာကို ၊ အျခား ယာဥ္ေမာင္းက လမ္းသြယ္ေလးက ထြက္လာျပီး ကၽြန္ေတာ့္ ေ႐ွ ့ကေန ျဖတ္ထြက္ဖို ့ ၾကိဳးစားလို ့ တိုက္မိၾက တာပါ ။

ကၽြန္ေတာ္က လမ္းမၾကီးေပၚက ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္က အမွန္ပါ ။ အဲဒီေန ့က အိႏၵိယ လူမ်ိဳး အျခား ယာဥ္ေမာင္း ရဲ ့ မင္းကလမ္းမၾကီးက လာတာပဲ ဘယ္သူမွားတယ္ ဆိုတာ လူတိုင္းသိပါတယ္ ။ ငါ့ရဲ ့ insurance detail ကို ညေန က်ရင္ ေပးမယ္ ။ ငါဟာ family man ပါ ၊ ငါ မလိမ္ပါဘူး ဆိုတဲ့ စကားေတြကို ယံုျပီး အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္ ။

ညေနဖုန္းဆက္ေတာ့ သူက ကိုယ့္ insurance ကိုျပန္ ေတာင္းေနလို ့ မင္းမွားတာပဲ ဘာလို ့ ငါ့ insurance လိုရတာလဲ ဆိုေတာ့ ငါမွားတယ္လို ့ ငါမေျပာပါဘူးတဲ့ ၊ မင္းလဲမင္း insurance company ကို ဖုန္းဆက္ ၊ ငါလဲငါ့ insurance company ကို ဖုန္းဆက္မယ္ ။ သူတို ့ ဆက္လုပ္ ၾကလိမ့္မယ္တဲ့ ။ အဲဒီေတာ့မွ မနက္က ငါလိမ္ခံထိ လိုက္ျပီးဆိုတာ သိလိုက္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ok ေလ ကိုယ္က အမွန္ပဲ ဘာေၾကာက္စရာ ႐ွိလဲ ဆိုျပီး ေပးလိုက္တယ္ ။

Insurance company ကိုဖုန္းဆက္ေတာ့ ဘယ္သူမွားတာလဲတဲ့ ။ ကိုယ့္ဖက္က အမွန္ပဲ ငါကအမွန္ေပါ့ ။ ကားကိုျပင္ေပး ရမလားဆိုေတာ့ ok ေပါ့ ။ ဒါနဲ ့ ၃ ရက္ေလာက္ ေနေတာ့ ကားလာယူ သြားတယ္ ။ ေနာက္ ေန ့မွာ ကားျပင္တဲ့ ေနရာက အေၾကာင္းျပန္တယ္ ။ ကားျပင္ရင္ ကုန္က်မွာက ကားရဲ ့ တန္ဖိုးထက္ မ်ားေနတယ္တဲ့ မင္းကို insurance company က ဆက္သြယ္ လိမ့္မယ္တဲ့ ။ ေနာက္ ၃ ရက္ေလာက္ ေနေတာ့ insurance company ကဖုန္းဆက္ လာတယ္ ။ ကားရဲ ့ လက္႐ွိတန္ဖိုးက ၇၃၃ ေပါင္တဲ့ ၊ ကားျပင္ရင္ က်မွာက ေပါင္ ၁၇၀၀ တဲ့ ။ မင္းကားကို ေျခလိုက္ေတာ့မယ္ ဒါေပမဲ့ ကားရဲ ့ လက္႐ွိတန္ဖိုး ၇၃၃ ေပါင္ကို မင္းကို ေပးမယ္ ေက်နပ္လားတဲ့ ။ ok ေပါ့ ။ အရာရာက အဆင္ေျပလို ့ ၊ အမႈကလဲ ျပီးသြား ျပီးေပါ့ ။

ဒါေပမဲ့ ေနာက္တစ္လေလာက္မွာ insurance company က ဖုန္းဆက္တယ္ ။ အျခား driver က သူမွားတာ မဟုတ္ဘူး လို ့ျငင္းတယ္တဲ့ ။ ငါတို ့ အျခား insurance company ကေန ေလွ်ာ္ေၾကး ေတာင္းလို ့ မရဘူး ၊ တရား႐ံုးသြား ရရင္ မင္းသြား ႏိုင္လားလို ့ ေမးတယ္ ။ သြားႏိုင္တာေပါ့ ဘာေၾကာင့္ မသြားႏိုင္ ရမွာလဲ ။ ေနာက္ တစ္ပတ္ေလာက္မွာ ျဖစ္ပြားပံု အေသးစိပ္ကို ပံုဆြဲျပီး ပို ့ ခိုင္းတယ္ ။ ေနာက္ ေလးလေလာက္ ေနေတာ့ အျခား driver က တရားျပန္စြဲ ေနတယ္တဲ့ ၊ တရား႐ံုး သြားရမယ္တဲ့ ။ အိမ္ကို တရား႐ံုးမွာ တင္ဖို ့ အတြက္ statement အေသးစိပ္ ယူဖို ့ လူလႊတ္လိုက္တယ္ ။

ေနာက္ ၄ လေလာက္ ေနေတာ့ ေ႐ွ ့ ေန႐ံုး တစ္႐ံုးကေန စာလာတယ္ ။ တရား႐ံုး date ေပးတာပါ ။ သူတို ့ က ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ insurance company အစား ကၽြန္ေတာ့္ ဖက္ကေန လိုက္ေပးတာပါ ။ ေနာက္ ၂ ရက္ေလာက္ေနေတာ့ အျခား driver ရဲ ့ တရား႐ံုးမွာ တင္ထားတဲ့ statement နဲ ့ သူဖက္က လိုက္မဲ့ မ်က္ျမင္ သက္ေသ ဆိုသူရဲ ့ statement ကို ေ႐ွ ့ ေန႐ံုးကေန ပို ့လိုက္တယ္ ။ ဘယ္က သက္ေသလဲ သူမွာေရာ ငါ့မွာေရာ သက္ေသမ႐ွိဘူး ။ ငါတို ့ ကိုယ့္ကား ကိုယ္ျပန္ေမာင္း ထြက္တဲ့ အထိ ဘယ္သူကမွ အျခားသူနဲ ့ စကားမေျပာဘူး ဆိုေတာ့ ၊ မင္းမွာ အဲဒါကို သက္ေသ ျပႏိုင္တာ ႐ွိလားဆိုေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ႐ွိ မွာလဲ ၊ မ႐ွိရင္ ငါတို ့ျငင္းလို ့ မရဘူးတဲ့ ။ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ ကိုယ္ညံ့တာ ကိုယ္ခံေပါ့ ။

အျခား driver ရဲ ့ statement ကို ဖတ္မိေတာ့ ပိုျပီး ေဒါသထြက္မိတယ္ ။ သူက လမ္းသြယ္ထဲက ထြက္လာတာ မဟုတ္ပဲ ၊ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က ေမာင္းလာတာလို ့ ေျပာထားတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္က အ႐ွိန္မထိန္း ႏိုင္ပဲ လမ္းအလည္က စည္းကို ေက်ာ္ျပီး သူ ့ကားကို တိုက္တာပါလို ့ ေျပာထားတယ္ ။ မ်က္ျမင္ သက္ေသဆိုတဲ့ သူကလဲ ကၽြန္ေတာ့္ကားက စည္းကိုေက်ာ္ေန ပါတယ္ ဆိုျပီး ေျပာထားတယ္ ။ ေပၚတင္ၾကီးကို လိမ္ထားၾကတယ္ ။ ဒီအခ်ိန္ က်မွ ငါ့မွာလဲ သက္ေသ ႐ွိတယ္လို ့ ေျပာလို ့လဲ မရေတာ့ဘူး ။ ဒီအတိုင္း ဆိုရင္ေတာ့ ငါ႐ံႈးျပီးဆိုတာ သိလိုက္တယ္ ။ ဘုရားမွာ ဆုေတာင္း႐ံု ကလြဲ ဘာတတ္ႏိုင္မွာလဲ ။ အဲဒီေန ့ တရား႐ံုးသြားေတာ့ တစ္ျခား တစ္ဖက္က မလာဘူးတဲ့ ။ ေနာက္ရက္ခ်ိန္းကို စာထပ္ပို ့ လိုက္မယ္တဲ့ ။

၂ လ ေလာက္ျခားျပီးမွ ဒီေန ့ ထပ္သြားရတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ဖက္က ေ႐ွ ့ေနက အခုအမႈက တစ္ေယာက္နဲ ့ အမ်ားလို ျဖစ္ေနတယ္ ၊ မင္းဖက္မွာလဲ သက္ေသ မ ႐ွိဘူး ဆိုေတာ့ အေျဖကေတာ့ ေကာင္းမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ။ ငါ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားမယ္တဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာမွလဲ ဆက္မေျပာဘူး ။ ဘယ္လိုေျပာပါ ၊ ဘာကို မေျပာနဲ ့ ဆိုတာကိုလဲ မသင္ေပးဘူး ။ သူ ့ၾကည့္ရတာ ႐ံႈးမွာ ၾကိဳသိေန တဲ့ပံုစံနဲ ့ ။ ကၽြန္ေတာ္က မ်က္ျမင္ သက္ေသဆိုတာ လိမ္ေနတာ ။ ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အဲဒီ ေနရာမွာ မ႐ွိဘူးဆိုေတာ့ ၊ တကယ့္ မ်က္ျမင္သက္ေသ မဟုတ္ပဲ မ်က္ျမင္သက္ေသ ပါလို ့ ေျပာျပီး ႏိုင္သြားတဲ့ အမႈေတြ အမ်ားၾကီး ငါေတြ ့ဖူးတယ္ ။ ဒီအခ်ိန္မွာ မင္းသြားေျပာလဲ တရားသူၾကီးက မင္းေျပာတာကို လက္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး ။ ဘာမွထူးမွာ မဟုတ္ဘူးတဲ့ ။

ဒါဆို ေျပာစရာကုန္ျပီးေပါ့ ။ အဲဒါနဲ ့ အခုငါ ႐ံႈးရင္ ငါပိုက္ဆံ ေလွ်ာ္ရမွာ လားဆိုေတာ့ ၊ insurance company ကေလွ်ာ္လိမ့္မယ္ ။ ဒါက ဘယ္ company က ဘယ္ company ကိုေပးရမယ္ ဆိုတာ တရားစြဲတာတဲ့ ။ ငါမွာ criminal record ေရာ ျဖစ္သြား မွာလားဆိုေတာ့ မျဖစ္ဖူးတဲ့ ။ ဒါေပမဲ့ မင္းေနာက္တစ္ခါ insurance လုပ္ရင္ ေစ်းၾကီး သြားမယ္တဲ့ ။ ဒီမွာက ကားေမာင္းရင္ insurance မလုပ္လို ့ မွ မရတာ ။ ကားတစ္စီးက ၁၀၀၀ ဝန္းက်င္ ၊ insurance က လစဥ္ ၁၀၀ ေက်ာ္ဆို ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ကားေမာင္းေတာ့မွာလဲ ။ ကားမ႐ွိရင္ ခက္ခဲမဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ အလုပ္အတြက္ေတာ့ ဒါဟာ တကယ့္ ျပသနာပဲ ။

ကၽြန္ေတာ့္ ေ႐ွ ့ေနကလဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ၾကိဳးစားပါတယ္ ။ သူျပင္ဆင္ လာတဲ့ ေမးခြန္းေတြ ကလဲ ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတယ္ ။ အျခားတဖက္က ေ႐ွ ့ေနကလဲ ေတာ္ေတာ္ ျပင္ဆင္ထားတယ္ ။ ယာဥ္တိုက္မႈ ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္က မနက္ပိုင္း ကားေတြ႐ွင္း ေနတဲ့အခ်ိန္ ျဖစ္ေပမဲ့ ၊ တရားသူၾကီးကို သူျပတဲ့ အဲဒီေနရာေတြကို ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြက ကားေတြ႐ႈပ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ၊ မိုး႐ြာျပီးစ ေမွာင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ၊ လမ္းေတြစိုျပီး လမ္းေပၚက မ်ဥ္းေၾကာင္းေတြကို ေကာင္းေကာင္း မျမင္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ႐ိုက္ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေတြ ကိုျပတယ္ ။ သက္ေသဆိုတဲ့သူ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက အဲဒီေနရာမွာ မ႐ွိဘူးလို ့ ေျပာေတာ့ ၊ အနားက ကားမွတ္တိုင္မွာ လူ ၄ ေယာက္ေလာက္ ရပ္ေနတယ္လို ့ မင္းေျပာတယ္ ၊ အဲဒီထဲက တစ္ေယာက္က အခုသက္ေသထြက္ တဲ့သူမျဖစ္ ႏိုင္ဘူးလားလို ့ ေျပာျပီး ေလွာင္တယ္ ။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္႐ံႈးတယ္ ။ တရားသူၾကီး ကေတာ့ ေျပာပါတယ္ ။ ႏွစ္ဖက္လံုးက ေျပာတာေတြက ျဖစ္ႏိုင္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္ဖက္က ေျပာတာကို ယံုလဲလို ့ေျပာ ရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ မ်က္ျမင္ သက္ေသ႐ွိတယ္ ဆိုတဲ့ဖက္ကိုပဲ ယံုတယ္လို ့ ေျပာလို ့ရမယ္တဲ့ ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ insurance company ကို အျခား တဖက္က ေတာင္းတဲ့ ေ႐ွ ့ ေနခ ၊ တရား႐ံုးခ ၊ စာ႐ြက္စာတမ္း ျပင္ဆင္ခ ၊ ဘာခညာခ နဲ ့ အားလံုး ေပါင္း ေပါင္ ၁၅၀၀၀ ေက်ာ္ကို ေပဖို ့ အမိန္ ့ခ်တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ ကားက ၇၃၃ ေပါင္ပဲ တန္တယ္ ။ သူ ကားကလဲ ေပါင္ ၄၀၀ ပဲတန္တယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘာေျပာရမွန္းေတာင္ မသိဘူး ။ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့ ေ႐ွ ့ေန က အျပင္ေရာက္ေတာ့ ဘာေျပာခ်င္ေသးလဲ ဆိုေတာ့ I’m sorry လို ့ပဲ ေျပာခဲ့တယ္ ။

သင္ခန္းစာေတြရလိုက္တယ္ ။ ဘယ္လူစိမ္းကိုမွ မယံုနဲ ့ ။ ကိုယ့္အေဖ အ႐ြယ္လဲ ကိုယ့္ကို လိမ္တတ္တာပဲ ။ တိုးတက္ေနတဲ့ နည္းပညာေတြကို အက်ိဳး႐ွိေအာင္ အသံုးခ် ၾကပါ ။ ေစ်းအေပါဆံုး ဆိုတဲ့ mobile phone မွာေတာင္ recording function နဲ ့ camera ပါတယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္သာ အဲဒီေန ့က အျခား driver ေျပာတာကို record လုပ္ႏိုင္ခဲ့မယ္ ၊ ကားအေန အထားေတြကို ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ယူထား မယ္ဆိုရင္ ဒီအမႈရဲ ့ အေျဖက ဒီလို ျဖစ္မွာ မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္ ။

ခုေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ငါ့ကို လူလိမ္လို ့မ်ား ထင္သြားၾကျပီးလား ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ ့ အိမ္ျပန္ခဲ့ရတယ္ ။ အဲဒီ စိတ္ကို ေဖ်ာက္ဖို ့ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္ ။ သူမ်ားကို ျပဳခဲ့ဖူးတာ ႐ွိခဲ့လို ့ ျပန္ခံရတယ္ ဆိုတာကို လက္ခံပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ ဘာေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ား လုပ္ခဲ့မိလို ့ လုပ္လိုက္တိုင္း အမွားေတြခ်ည္း ျဖစ္ေနရတာလဲ ? ဒီကံဆိုးေနတဲ့ ေန ့ေတြ ဘယ္ေတာ့ အဆံုးသတ္မွာလဲ ?

“ လူေတြဆီက မေတာင္းခဲ့ပါဘူး
ဘုရားက မေပးဘူးဆိုရင္ေတာင္
ဘုရားဆီကဘဲ ေတာင္းခဲ့သူပါ
ငါ့ကိုယံုပါ ”
တာရာမင္းေဝ

ကၽြန္ေတာ္ ဘုရားဆီကပဲ ေတာင္းမယ္ ။ ဘုရားက မေပးဘူး ဆိုရင္ေတာင္ ဘုရားဆီကပဲ ေတာင္းမယ္ ။ ။

တစ္ခါတုန္းကဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္

ငါ့ဆီ ငါျပန္ေရာက္ပါေတာ့မလား
ေျမပံုၾကမ္းၾကည့္ျပီး
လွမ္းေလွ်ာက္ေနရတာ…ေမာလွျပီ။

ငါ့ကို ယံုပါ။
ငါဟာ…
လမ္းကူးရင္ေတာင္
မ်ဥ္းၾကားက ျဖတ္ကူးတတ္တဲ့
ေခြးေလေခြးလြင့္တစ္ေကာင္ပါ။

ငါ…မပစ္ခတ္ခဲ့ပါဘူး
ေလးၾကိဳးဆြဲရင္း
လက္ထဲက လြတ္ထြက္သြားတာပါ…
ငါ့ကို…ယံုပါ။

လူေတြဆီက မေတာင္းခဲ့ပါဘူး
ဘုရားက မေပးဘူးဆိုရင္ေတာင္
ဘုရားဆီကဘဲ ေတာင္းခဲ့သူပါ
ငါ့ကိုယံုပါ။

(ဖိနပ္မစီးထားတဲ့ ကေလးငယ္လိုပဲ…
ဘယ္သူကမွ…
အိမ္ထဲ၀င္ဖို ့ ငါ့ကိုမဖိတ္ခ်င္ၾကဘူး)

လက္တစ္ဖက္နဲ ့
ေခၚလို ့မရတဲ့ ေကာင္းကင္
လက္ႏွစ္ဖက္နဲ ့ လွမ္းေခၚေတာ့လည္း
အရာမထင္ဘူး။

ငါ…တတ္တဲ့ေျမၾကီးစကားနဲ ့
ေကာင္းကင္ၾကီးနားလည္ေအာင္
ေျပာမျပႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ…။ ။

ကၽြန္ေတာ့္ အၾကိဳက္ဆံုး စာေရးဆရာ တစ္ဦးျဖစ္တဲ့ “တာရာမင္းေ၀” ရဲ ့
“ေစာင္းၾကိဳးျပတ္႐ြာ မြန္းတည့္အလြန္(၄)နာရီ ” ဆိုတဲ့ လံုးခ်င္း ၀တၳဳ
ေနာက္ဆံုး မွာ ပါတဲ့ ကဗ်ာ ေလးပါ ။ ဖတ္ျပီးျပီးခ်င္း ကၽြန္ေတာ့္ကို
ခ်ကူးေရးျပီး အမွတ္တရသိမ္းထားခ်င္စိတ္ ေပၚလာေစတဲ့ ကဗ်ာေလးပါ။

အဲဒီ ကဗ်ာေလးေၾကာင့္ ၊ အဲဒီ လံုးခ်င္း၀တၳဳ ကို ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တရ
၀ယ္သိမ္းျဖစ္ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီလို ၀ယ္သိမ္းခဲ့ လို ့လဲ အဲဒီ ကဗ်ာေလးက
ကၽြန္ေတာ့္ ဘ၀မွာ အမွတ္တရ တစ္ခုျဖစ္ေစခဲ့တယ္…

ၾကာေတာ့ၾကာပါျပီး ၊ ၾကာပါျပီးဆိုေပမဲ့လဲ ေ႐ွးေ႐ွးတုန္းကလို ့
ေျပာရေလာက္ေအာင္ ၾကာတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ အမွတ္တရ
သာမဟုတ္ ခဲ့ရင္ မွတ္မိမွာ မဟုတ္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္အတိုင္းအတာ တစ္ခုက
ဇာတ္လမ္းေလးပါ ။

ညေနခင္းတစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ေျပာမထြက္တဲ့ စကားေတြ အစား
ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ကို ႏွင္းဆီပန္း အ၀ါေရာင္ေလး တစ္ပြင့္ေပးဖို ့
ကၽြန္ေတာ္ ၾကိဳးစားခဲ့ဖူးတယ္ ။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျခအေန တစ္ခုေၾကာင့္
မေပးျဖစ္ခဲ့ဘူး ။ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့ အေျခအေန ဆိုတာ ကလဲ ကၽြန္ေတာ္ကသာ
မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တာပါ ။

အဲဒီညမွာပဲ ေကာင္မေလးက sorry ဆိုတဲ့ စကားနဲ ့အတူ ကၽြန္ေတာ့္ကို
ဖုန္းေခၚ ခဲ့တယ္ ။ အဲဒီညမွာ ေကာင္မေလးေျပာတဲ့ sorry ဆိုတာက
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေျပာင္းသြားတဲ့ အေျခအေနကို ၀မ္းနည္းလို ့မဟုတ္ဘဲ ၊
အားနာလို ့ေျပာတဲ့ sorry ဆိုတာ ေကာင္မေလးေရာ ၊ ကၽြန္ေတာ္ေရာ
သိေနခဲ့တယ္ ။

အဲဒီညမွာပဲ ကၽြန္ေတာ္ အမွတ္တရ သိမ္းထားခဲ့တဲ့ တာရာမင္းေ၀ ရဲ ့
ကဗ်ာေလး ကို ျပန္႐ွာ ျပီး ေကာင္မေလးဆီကိုပို ့ခဲ့ ဖူးတယ္။ ။

ပံုျပင္ မဟုတ္ေသာ ပံုျပင္

သူ ့ကို လူလတ္တန္းစား မိသားစုက ေမြးဖြားခဲ့တယ္ ။ သူ ့မွာ သူ ့ကိုခ်စ္တဲ့
မိဘနဲ ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ ႏွစ္မေတြ႐ွိတယ္ ။ သူတို ့မိသားစုဟာ အရမ္း
ခ်မ္းသာတဲ့ သူေတြ မဟုတ္ေပမဲ့ လူတန္းေစ့ ေနႏိုင္ၾကတယ္ ။ သူ ့မိဘေတြဟာ
သူတို ့ ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွစ္မေတြကို ဘာအတြက္ေၾကာင့္နဲ ့မွ မ်က္ႏွာမငယ္
ရေအာင္ အျမဲတမ္္းထားတယ္ ။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာဆို ဘာကိုမွ ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ
လုပ္တတ္တဲ့ အက်င့္ေၾကာင့္ သူဟာ ျပႆနာေတြနဲ ့ ၾကာၾကာ ေဝးမေန
တတ္ဘူး ။ အေၾကာင္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ေၾကာင့္ တစ္ေန ့မွာ သူခ်စ္တဲ့လူေတြနဲ ့၊ သူ ့ကို
ခ်စ္တဲ့လူေတြ အားလံုးကိုခြဲျပီး ေဝးရာကို သူထြက္ခဲ့တယ္ ။

ဒီလိုထြက္ခဲ့တာဟာ သူ ့ အတြက္ ပထမဆံုးအၾကိမ္ မဟုတ္ေပမဲ့ ၊
ဒီတစ္ေခါက္မွာ သူ ့ဘဝအတြက္ ေမ့လို ့မရတဲ့ ပထမဆံုး အေတြ ့အၾကံဳ
ေတြသူရခဲ့တယ္ ။ အိပ္ခြင့္မရတဲ့ ညေတြ ၊ ဝမ္းျဖည့္စရာ ဘာမွမ႐ွိတဲ့ ေန ့ရက္
ေတြ နဲ ့ အသက္အႏ ၱရာယ္ ေတြၾကားမွာ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ အရိပ္ကို သူ အရမ္း
ေတာင့္တခဲ့တယ္ ။ လက္႐ွိေရာက္ေနတဲ့ ေနရာကို “ အမည္းေရာင္ေျမ ” လို ့ သူ
နာမည္ ေပးထားတယ္ ။ ဒီေနရာ ကေန လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မဲ့ လမ္းစ ကိုလဲ သူ
မေတြ ့ဘူး ။ အခ်ိန္ေတြ ၾကာလာတာနဲ ့အတူ အရင္က သူ ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ေနထိုင္
ခဲ့ဖူးတဲ့ ၊ သူ ့ကိုအျမဲတမ္း ဝမ္းသာအားရ ၾကိဳဆိုေန တတ္တဲ့ အေဝး တစ္ေနရာ
မွာ႐ွိေနတဲ့ ေအးခ်မ္းလွတဲ့ အရိပ္တစ္ခုဟာ သူ ့အတြက္ အိပ္ခြင့္ရတဲ့ ညေတြမွာ
မက္တဲ့ အိမ္မက္လွလွ တစ္ခုျဖစ္လာတယ္ ။ သူ ့ဘဝ ဟာ ဒီေနရာမွာဘဲ
အဆံုးသတ္ ေတာ့မဲ့ အတူတူ ျမန္ေလ ေကာင္းေလ ဆိုျပီး မၾကံ စည္
သင့္တာေတြ ကိုလဲ တစ္ၾကိမ္ထက္ မနည္း သူ လုပ္ခဲ့တယ္ ။ အၾကိမ္ၾကိမ္
မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အၾကံအစည္ေတြဟာ ေနာက္ဆံုးမွာ သူ ့ဘဝ ဒီမွာဘဲ
အဆံုးသတ္ ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့ သူ ့အျမင္ ကိုေျပာင္းလဲေစ ခဲ့တယ္ ။
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ျပန္လည္ေမြးဖြားလာတယ္ ။ သူ ့ရဲ ့တစ္ခုတည္းေသာ
ရည္ရြယ္ခ်က္ဟာ သူ ့ကို အျမဲတမ္း ၾကိဳဆိုေနတဲ့ အရိပ္တစ္ခု ႐ွိတဲ့ ေနရာကို
ျပန္ေရာက္ဖို ့ျဖစ္လာတယ္ ။ လက္႐ွိအေျခအေနကေန လြတ္ေျမာက္ႏိုင္မဲ့
အခြင့္အလမ္း ေတြကို အျမဲတမ္း ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္သလို ၊ အခြင့္အလမ္းေတြ
ေပၚလာေအာင္လဲ အမ်ိဳးမ်ိဳး ၾကိဳးစားခဲ့တယ္ ။ သူ ့ရဲ ့ၾကိဳးစားမႈေတြ အရာထင္
ခဲ့တယ္ ။ တစ္ေန ့မွာ သူေမွ်ာ္လင့္ေနတဲ့ အခြင့္အလမ္းတစ္ခုက္ို သူ ရခဲ့တယ္ ။

အဝတ္အစားႏြမ္းႏြမ္း ၂စံု ၊ ေငြအေၾကြတစ္ခ်ိဳ ့နဲ ့ အၾကမ္းခံ ဖိနပ္တစ္စံု
စုထည့္ထားတဲ့ ဂုန္နီအိတ္္ အစုတ္တစ္လံုးကို ပိုက္ျပီး ဒီေနရာနဲ ့ ေဝးႏိုင္သမွ်
ေဝးေအာင္ မနားတမ္း သူေျပးခဲ့တယ္ ။ လမ္းမွာ ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္လဲျပီး
ဘယ္ႏွစ္ၾကိမ္ ျပန္ထခဲ့ရလဲ သူမမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ ည ဘယ္ႏွစ္ည ကို ျဖတ္ခဲ့
ရလဲဆိုတာလဲ ဇေဝဇဝါ ဘဲ ။ ေသြးသံ ရဲရဲနဲ ့ ဒဏ္ရာေတြက ဘယ္ေနရာမွာ
ဘယ္လိုရခဲ့တာလဲ ဆိုတာကို သူျပန္ စဥ္းစားလို ့မရေတာ့ဘူး ။ ဒါေတြက သူ ့
အတြက္ အေရးမၾကီးေတာ့ဘူး ။ ခုဆို အမည္းေရာင္ေျမ ကေန သူလြတ္ေျမာက္
ခဲ့ျပီး ။ အေဝးေျပးကုန္တင္ယာဥ္ ေမာင္းတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ ့ၾကင္နာ တတ္တဲ့
စိတ္ ၊ ကူညီတတ္တဲ့ စိတ္ေၾကာင့္ သူသြားခ်င္တဲ့ ျမိဳ ့ကိုလဲ လမ္းၾကံဳလိုက္ခြင့္ရ
ခဲ့ျပီး ။ ကုန္တင္ယာဥ္ ရဲ ့ေနာက္ဖက္ ကုန္ေတြၾကားမွာ သူပိုင္ဆိုင္သမွ် အားလံုး
ထည့္ထားတဲ့ ဂုန္နီအိတ္ အစုတ္ေလးကို ပိုက္ျပီး ႏွစ္ႏွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ သူ အိပ္ေပ်ာ္
ခဲ့တယ္ ။

တေရးလန္ ့ႏိုးေတာ့ သူ ပထမဆံုး သတိထား မိတာက ကုန္တင္ယာဥ္ဟာ
တစ္ေနရာထဲမွာ ရပ္ေနတယ္ ။ မလွမ္းမကမ္း က မသဲမကြဲ စကားသံေတြကိုလဲ
ၾကားေနရတယ္ ။ စကားသံေတြ ၾကားရတဲ့ဘက္ကို ေခါင္းေထာင္ျပီး လွမ္းၾကည့္
လိုက္ေတာ့ အရိပ္ေကာင္းေကာင္း သစ္ပင္ေအာက္မွာ ဖြင့္ထား တဲ့
ထမင္းဆိုင္ေလး တစ္ဆိုင္ကိုေတြ ့တယ္ ။ ကားသမားေတြ ထမင္းစား ခဏ
နားေနတာ ဆိုတာ သူသိလိုက္တယ္ ။ ထမင္းဆိုတဲ့ အေတြး ေခါင္းထဲဝင္
လာတာနဲ ့ ခ်က္ခ်င္းသူ ဗိုက္ဆာလာတယ္ ။ ထမင္း မစား ခဲ့ရတာ
ဘယ္ႏွစ္ရက္႐ွိျပီးလဲ သူ မမွတ္မိ ေတာ့ဘူး ။ ရက္ေတြကို သူ မေရတြက္ခဲ့
တာၾကာျပီး ။ ကုန္ကားေပၚကေန ဆင္းျပီး ဂုန္နီအိတ္စုတ္ကို လက္တစ္ဖက္
ကပိုက္ ၊ ပါလာတဲ့ ေငြအေၾကြအခ်ိဳ ့ကို က်န္တဲ့လက္ တစ္ဖက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္
ပါေအာင္ကိုင္ျပီး ထမင္းဆိုင္ ဆီကို သူေလွ်ာက္ခဲ့ တယ္ ။

ေဟာင္းႏြမ္းလြန္းေနတဲ့ အဝတ္အစား ေတြ ၊ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ ျဖတ္ညႇပ္ ထားတာ
မဟုတ္ဘဲ ၾကိဳးတိုးေၾကာင္ေတာင္ ႐ွည္ခ်င္သလို ႐ွည္ေနတဲ့ သူ ့ရဲ ့ဆံပင္ေတြနဲ ့
ေျဖးေျဖးခ်င္း ေလွ်ာက္လာတဲ့ သူ ့ရဲ ့ ပံုစံေၾကာင့္ လူေတြအားလံုး ရဲ ့အၾကည့္
ဟာ သူ ့ဆီ ေရာက္လာတယ္ ။ သူဒါေတြကို ဂ႐ုမစိုက္အားဘူး ။ ထမင္းဆိုင္
ပိုင္႐ွင္လို ့ထင္ရတဲ့ အေဒၚၾကီးဆီကို တန္းျပီးေလွ်ာက္ခဲ့တယ္ ။ ထမင္းဆို္င္ထဲက
ထမင္းနံ ့၊ ဟင္းနံ ့ေတြေၾကာင့္ ဗိုက္က ပိုဆာ လာတယ္ ။ ထမင္းတစ္ပြဲ
ဘယ္ေလာက္လဲဆို တဲ့ သူ ့ရဲ ့အေမးကို ထမင္းဆိုင္ပိုင္႐ွင္က မ်က္ႏွာေၾကာ
တင္းတင္း ေလသံမာမာနဲ ့ျပန္ေျဖခဲ့ တယ္ ။ သူ ့လက္ထဲကအေၾကြ ေတြကိုငံု ့ျပီး
ေရၾကည့္ လိုက္တယ္ ။ သူမွာ႐ွိတာအားလံုးေပါင္း က ထမင္းတစ္ပြဲတန္ဖိုးရဲ ့
တစ္ဝက္စာေတာင္ မျပည့္ဘူး ။ ခ်က္ခ်င္း မ်က္ရည္ေတြဝဲလာတယ္ ။
႐ုတ္တရက္ သူဘာလုပ္ ရမွန္း မသိဘူး ။ ထမင္းဆိုင္ပိုင္႐ွင္ ကိုျပန္ေမာ့
ၾကည့္လိုက္တယ္ ။ အေၾကြေတြ ဆုပ္ကိုင္ထားတဲ့ လက္ကို ျဖန္ ့ျပျပီး ထမင္း
ခ်ည္း ဒီအေၾကြ႐ွိ သေလာက္ ေရာင္းေပးပါလား လို ့ ေတာင္းပန္သံ နဲ ့
ေျပာလိုက္တယ္ ။ ထမင္းမစား ရတာ ၾကာျပီးဆို တဲ့ အေၾကာင္းလဲ
ဆက္ေျပာလိုက္ တယ္ ။ မ်က္ရည္ဝဲျပီး ေတာင္းပန္သံနဲ ့ ေျပာေနတဲ ့ သူ ့ရဲ ့
ေလသံေၾကာင့္လား ၊ ထမင္းမစားရတာ ၾကာျပီးဆိုလို ့လား ေတာ့ မသိဘူး
ဆိုင္႐ွင္ ရဲ ့မ်က္ႏွာဟာ ခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြားတယ္ ။ ဖက္႐ြက္တစ္ရြက္ ကို
ဆြဲထုတ္ျပီး ဖက္႐ြက္ေပၚမွာ ထမင္းေတြကို ပံု ၊ ထမင္း ေပၚမွာ ဟင္းရည္အခ်ိဳ ့
ဆမ္းျပီး သူ ့ကိုလွမ္းေပးတယ္ ။ ထမင္းထုပ္ ကိုလွမ္းယူရင္း လက္ထဲ႐ွိတဲ့
အေၾကြေတြ လွမ္းေပးေတာ့ ေပးစရာ မလိုေၾကာင္းဆိုင္႐ွင္ ကျပန္ေျပာတယ္ ။
ထမင္းထုပ္နဲ ့ လွည့္အထြက္မွာ “ ဆိုင္ထဲမွာ မစား နဲ ့ ၊ ခပ္လွမ္းလွမ္း မွာ
သြားစား ” လို ့ဆိုင္႐ွင္ လွမ္းေျပာလိုက္တာေၾကာင့္ ဆိုင္နဲ ့ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ႐ွိတဲ့
သစ္ပင္တစ္ပင္ေအာက္ ကို ဝမ္းသာအားရေျပးခဲ့တယ္ ။ ဝမ္းသာ လြန္းလို ့
ဆိုင္႐ွင္ကို ေက်းဇူးတင္ စကားေျပာခဲ့မိလား ၊ မေျပာခဲ့ မိဘူး လားေတာင္ သူ
မမွတ္မိေတာ့ဘူး ။ အဲဒီ ထမင္းတစ္နပ္ဟာ သူ ့ဘဝ တစ္ေလွ်ာက္လံုး စားဖူးခဲ့
သမွ်အားလံုးထဲမွာ အရသာ အ႐ွိဆံုး ျဖစ္ခဲ့တယ္ ။

ဒီလိုနဲ ့ သူ ့ကိုခ်စ္တဲ့ သူေတြ ႐ွိတဲ့ ျမိဳ ့ကိုေရာက္ခဲ့တယ္ ။ အမည္းေရာင္ေျမ လို ့
သူေခၚတဲ့ ေနရာက အေတြ ့အၾကံဳ ေတြကို ျပန္မေျပာျပ တတ္ေပမဲ့ ထမင္းဆိုင္
ပိုင္႐ွင္အေဒၚၾကီး က သူ ့ကို ေတာင္းရမ္းစားေသာက္ေနသူလို ့ ထင္ျပီး
ေမာင္းထုတ္မလို ့လုပ္ေနရာကေန သနားျပီး သူ ့ဘဝမွာ အရသာ အ႐ွိဆံုး
ထမင္း တစ္နပ္ေပးလိုက္တာ ကို ရယ္စရာ တစ္ခုလို ျပန္ေျပာျပ တတ္တယ္ ။
အခ်ိန္ရတဲ့ တစ္ေန ့ စိတ္သေဘာထား ေကာင္းတဲ့ ထမင္း႐ွင္ ဆီ ကို
ျပန္သြားလည္ ဦးမယ္ လို ့လဲ ေျပာ တတ္တယ္ ။ ဒါေပမဲ့ သူ ့ဆႏၵ ေတြ ဟာ
လက္ေတြ ့ျဖစ္မလာဘူး ။ အမည္းေရာင္ ေျမက သူလြတ္ေျမာက္ခဲ့ ေပမဲ့
အမည္းေရာင္ အရိပ္ၾကီးဟာ သူ နဲ ့ကပ္ပါလာခဲ့တယ္ ။ အဲဒီအရိပ္ဟာ သူနဲ ့
သက္ဆိုင္တဲ့ သူေတြကို လဲ ႐ိုက္ခတ္ခဲ့တယ္ ။ သူ ့ဘဝရဲ ့သက္တမ္းဟာ သူ
ထင္ထား တာထက္ အမ်ားၾကီးတို ခဲ့တယ္ ။ သူ ့ဘဝရဲ ့ေနာက္ဆံုး ေန ့ရက္ေတြ
ထိ အရိပ္မည္းၾကီး ရဲ ့ေျခာက္လွန္ ့ျခင္းကို ခံခဲ့ ရတယ္ ။ ။